Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw tapt een biertje
De Barvrouw

NIEUW: De Barvrouw
'Ik kijk recht in de ogen van een van de mooiste jongens'

W

We lanceren een nieuwe serie op VROUW.nl: De Barvrouw. Hierin gaat Babs aan de slag als barvrouw en maakt ze heel wat mee. Vandaag lees je de eerste aflevering!

"Hallo?" Geen reactie. Ik probeer 't nog een keer en schraap m'n keel: "Hallo". M'n nieuwe baas draait zich om en glimlacht. "Hé hallo, daar is onze nieuwe aanwinst. Welkom!" Ze komt met uitgestoken hand op me af en trekt onderweg een collega mee. Edith is eigenaar van het café waar ik sinds vandaag werk. Ze is adembenemend mooi en heeft een stralende glimlach, een onberispelijk uiterlijk en in haar hand altijd een glas witte wijn. 

Boerentrien

"Dit is Sasha" zegt ze terwijl ze een lange blonde vrouw naar voren duwt. "Zij staat ook achter de bar." Nog voor ik m'n naam heb kunnen zeggen snibt Sasha: "Oh ja, de voetbalmoeder uit de polder met alleen maar kantinedienstervaring." Ik slik. Ik had me zo goed voorbereid en er alles aan gedaan om er stads uit te zien en nu zet zij me meteen weg als een boerentrien. Daarbij heb ik wel meer gedaan dan alleen de bardienst bij de voetbalclub van Jurre. Ik heb jarenlang de hele kantine gerund. Compleet met inkoop en bardienstschema’s.

Ik probeer me niet uit het veld te laten slaan door haar opmerking. "Klopt, ik ben Babs. Leuk je te ontmoeten." Sasha glimlacht flauwtjes, draait zich om en beent weg. Ik kijk haar na. Ze heeft een kort rokje aan, waardoor haar benen nog langer lijken. Als ik zulke benen had, zou ik waarschijnlijk ook zulke korte rokjes aandoen. Edith neemt een slok en pakt m'n hand. "Hier hangen de schorten. Doe die eerst maar om voor ik je de rest laat zien." Ze legt uit hoe ze espresso en cappuccino maken, waar de taarten en dranken staan en hoe de kassa werkt. 

Een kleine

Dan schuifelt een oude vrouw het café binnen en gaat aan een tafeltje zitten. Ze haalt een kat uit haar handtas en plant die op haar schoot. "Je eerste klant" fluistert Edith. "Dat is mevrouw Ter Wijk. Een vaste klant. Ze is heel lief." Ik loop naar het tafeltje, begroet de vrouw, maak een praatje en vraag wat ik voor haar kan doen. Wat voelt dat lekker. Ik ben het incident van vanochtend alweer vergeten. "Een kop koffie, appeltaart met slagroom en een kleine." "Juist" mompel ik. Terwijl ik terugloop naar de bar herhaal ik de bestelling in m'n hoofd. Wat zou ze met 'een kleine' bedoelen?

Helaas is Edith net weggelopen. Er zit niets anders op dan het aan Sasha vragen. "Wat denk je zelf?" Wat een kreng. Het liefst zou ik haar negeren, maar dat kan niet. Ik zet m'n liefste glimlach op en zeg: "Als ik het had geweten had ik het niet aan jou gevraagd." Ik zie dat ze me eigenlijk weer een kat wil geven, maar dan opeens zegt ze poeslief: "Ze bedoelt een jenevertje. Ik help je wel even." Samen maken we de bestelling klaar.

Scheidingsjaar

Ik pak het blad op, draai me om en bots daarbij bijna tegen mijn neef Jasper, de vriend van Edith. "Hé krullenbol, ik kwam even kijken hoe het je op de eerste dag vergaat." Hij slaat z'n armen om me heen en trekt aan m'n haar. Alsof we kinderen zijn. Blij breng ik m'n bestelling weg. Mijn eerste bestelling. Wat voelt 't goed om na het afschuwelijke scheidingsjaar in een hele nieuwe omgeving aan het werk te zijn. Mijn eigen werk, mijn eigen baan, mijn eigen geld... Babs 2.0.

Jasper is aan de bar gaan zitten. Sasha hangt over de bar heen en giechelt om alles wat hij zegt. Jasper heeft die uitwerking op vrouwen. Ze hangen aan z'n lippen. Dat heeft hij al sinds onze kindertijd. Talloze meisjes wilden met mij vriendin worden alleen maar om bij hem in de buurt te kunnen zijn. Ik ga de andere tafeltjes afruimen en het bestek extrapoleren. Leuk werkje. "Zijn jullie echt samen opgegroeid?" vraagt Sasha eigenlijk meer aan hem dan aan mij. "Ja" antwoord ik. Onze families woonden naast elkaar. Onze moeders zijn zussen. We kwamen altijd bij elkaar over de vloer. Eigenlijk zouden we samen studeren, maar ik werd verliefd en trouwde."

Jong

"Ja", vult Jasper aan. "Toen moest ik helemaal alleen naar de grote stad. Zonder m'n nichtje. En ging het helemaal mis. Gelukkig is krullenbol er nu weer." Hij trekt me plagend aan m'n haar. Jasper is altijd mijn maatje gebleven. Ik ben blij dat hij nu weer wat meer in de buurt is. Want als alleenstaande moeder in een nieuwe stad kan ik wel wat vertrouwde gezichten om me heen gebruiken.

"Hoe gaat het met de kids?" "Goed", knik ik. "Deze week zijn ze bij Frits. Het is wel stil in huis, maar ook wel fijn om mijn handen vrij te hebben. Nu kan ik vanavond wat langer blijven om ingewerkt te worden." Ik word onderbroken door een brul van Jasper: "Benjamin!!!" Ik draai me om en kijk recht in de ogen van een van de mooiste jongens die ik ooit heb gezien. Onbeschrijflijk mooi, maar ook onbeschrijflijk jong. "Benjamin, dit is Babs. Babs, dit is Benjamin, je collega."