Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Jordi Huisman
De Barvrouw

De Barvrouw: Deel 2
'Mijn adem stokt; alles aan deze jongen is mooi'

Redactie VROUW

I

In de tweede aflevering van De Barvrouw belandt Babs in het magazijn met Benjamin...

Mijn adem stokt. Alles aan deze jongen is mooi: helder blauwe ogen, bruin golvend haar, een goddelijk lijf... Ik steek mijn hand naar hem uit voor een handdruk, terwijl ik liever over de aderen van zijn onderarmen zou willen strijken. Ondertussen spreek ik mezelf vermanend toe: "Doe even normaal, je bent twee keer zo oud. Je staat bijna te kwijlen. Wees professioneel en niet zo'n zielig hunkerende cougar."

Simpel

Benjamin neemt me ondertussen ongegeneerd op: "Zo, wat je van ver haalt is lekker", grapt hij. Ik bloos. Op de achtergrond hoor ik Sasha mompelen: "Ja, lekker simpel." Benjamin negeert haar, doet z'n schort voor en tapt voor zichzelf een biertje.

Jasper heeft het ook gehoord en reageert meteen: "Simpel? Mijn nichtje is heel veel, maar niet simpel. Vraag maar aan haar ex." Sasha verschiet van kleur. "Ja, natuurlijk." Ze glimlacht lieflijk naar hem. "Familie van jou kan nooit simpel zijn." "Zo is het." Jasper knikt tevreden en geeft mij een knipoog.

Bijnamen

Ondertussen is het café aardig volgelopen. Het is duidelijk dat het borreluur is begonnen. Ik word voorgesteld aan de vaste klanten: Bart de Sjofel, Eline Papegaai, John de Opschepper en Kokende Tessa. Het duizelt me van de nieuwe namen en gezichten. Ooit zullen alle bijnamen me duidelijk zijn, maar nu is het een complete brei aan gezichten en informatie. 

Een nieuwe ploeg met collega’s is inmiddels begonnen. Ik blijf nog even om ingewerkt te worden. Omdat Benjamin de meeste ervaring heeft, blijft hij achter de bar en loop ik rond om de bestellingen op te nemen en weg te brengen. Mevrouw Ter Wijk wenkt me voor weer een bestelling: "Hetzelfde graag. En laat de koffie nu maar weg", giechelt ze. Ik glimlach braaf en bedenk me ondertussen dat dat dan haar vijfde jenevertje wordt.

Verplichting

Alsof hij mijn gedachte heeft geraden begint Jasper daar meteen over: "Haar vijfde?" Hij richt zich tot Edith: "We hadden toch afgesproken dat ze niet meer dan drie borrels mag?" "Nou ja, afgesproken, afgesproken..." antwoordt Edith. "Jij zei dat je vond dat wij dat moesten doen. Ik ben niet zo’n moraalridder."

"Daar heeft het niets mee te maken, schat. Ze kan er niet tegen, straks wordt ze weer dronken en kan ik haar kat weer gaan zoeken. Daarbij vind ik wel dat je een verplichting hebt om je gasten tegen zichzelf in bescherming te nemen."

Biervat

Edith zet haar handen op haar heupen en herinnert hem er fijntjes aan dat het café van haar is en als hij zo’n moeite met het drankgebruik van haar gasten heeft hij misschien beter ergens anders kan gaan freeloaden.

De ruzie loopt steeds hoger op en ik sta er ongemakkelijk bij. Benjamin ziet mijn lichte paniek. "Kom maar even mee. Ik moet een nieuw biervat aansluiten. Heb jij dat ooit gedaan?" Ik schud mijn hoofd en loop braaf achter hem aan.

Gehang en geflirt

"Dat gaat er best heftig aan toe", zeg ik als we in het magazijn zijn. "Ja", antwoordt Benjamin "Dat gebeurt de laatste tijd wel vaker. Edith irriteert zich aan Jaspers gehang en geflirt. Jasper irriteert zich aan Ediths drankgebruik.

Dit gaat niet over de poezendame, maar over hunzelf. Voor de poezendame is het triest. Ze is erg eenzaam en haar dagelijkse verzetje hier geeft haar leven kleur. Heb jij nog een alleenstaande opa waaraan we haar kunnen koppelen?"

Aanraking

Ik schiet in de lach: "Ja, maar die is allergisch voor poezen." Benjamin grinnikt: "Alle poezen?" "Alleen voor lapjeskatten", kets ik terug. "Hoe werkt dat aansluiten nou?" Benjamin pakt mijn hand en trekt me mee naar het nieuwe vat. "Hoe sterk ben jij?" Hij wijst naar de kraan. "De truc is zo langzaam mogelijk de kraan open te draaien. Probeer eens."

Hij komt achter me staan terwijl ik over het biervat buig. Zijn lange armen strijken langs mijn armen op weg naar mn handen. Ik voel zijn adem in mijn nek. Hij ruikt naar vanille. De haartjes op mijn arm gaan overeind staan van zijn aanraking. Hij fluistert in mijn oor: "Lekker langzaam."

Heupen

Ik buig me nog verder voorover om zijn aanraking een beetje te vermijden, maar hij buigt mee. Ik voel zijn sterke onderlijf tegen mijn billen. "Niet voelen", spreek ik mezelf streng toe: "Denken, leren." Terwijl ik me weer probeer te concentreren, legt hij zijn handen op de mijne en geeft met druk aan wat hij bedoelt.

"Ja zo", mompelt hij "je bent een snelle leerling." Zijn handen glijden van de mijne via mijn onderarmen naar mijn ellebogen. Vanaf daar eindigen ze op m'n heupen. Langzaam draait hij me om. "Hai", zegt hij als ik recht voor hem sta.

Ik hap naar adem, mijn hersens werken overuren op zoek naar een goed antwoord. Maar voor ik dat gevonden heb, zwaait de deur van het magazijn open en rolt een halfontklede Edith ruglings naar binnen.

Van de partners van VROUW