Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De Barvrouw

De Barvrouw: Deel 4
Langzaam likt hij een voor een mijn vingers af...

I

In de nieuwe aflevering van De Barvrouw gaat het er heet aan toe als Babs een appeltaart leert bakken in het café.

Jurre stormt meteen op Jasper af voor een stevig robbertje stoeien. Anne rent naar mij toe.

Woedend

Ik probeer het blad met bier en bitterballen in balans te houden, terwijl zij probeert mijn hand te pakken. Ze richt haar grote ogen op me en prevelt: "Mama, mama, mama." Frits komt achter hen aan en blijft onhandig in de deuropening staan. De rugzakjes van de kinderen in de hand: "Goh, ik dacht dat je vanavond vrij was." Ik kijk hem woedend aan.

Nu een scène veroorzaken kan niet; ik ben op mijn werk. Daar passen privéproblemen niet. Ik doe een stap vooruit richting de tafel van de makelaars om het blad weg te zetten, Anne ziet dat als uitnodiging en grijpt mijn hand. Ik wankel, het blad wankelt en bier en ballen vallen op de grond.

Afleverplek

Verbijsterd kijk ik naar de puinhoop. Het liefst zou ik nu wegrennen. Gelukkig grijpt Edith meteen in. Ze tilt Anne op en wijst mij dweil, stoffer en blik. Terwijl ik opruim, stuurt Edith Frits en vriendin weg: "Dit is de laatste keer dat je mijn café gebruikt als afleverplek voor Anne en Jurre. We lossen het nu op. Voor de kinderen. Niet voor jou."

Ondanks de duidelijke boodschap klinkt ze vriendelijk. Ze geeft Anne over aan Jasper, aait Jurre over zijn krullen en vraagt dan: "Hebben jullie gegeten? Nee? Oom Jasper is de beste pannenkoekenbakker die er is."

Pannenkoeken, bad en bed

Joelend gaan de kinderen met Jasper mee naar mijn huis voor pannenkoeken, bad en bed. Sasha kijkt ze dromerig na: "Wat is ie leuk met kinderen." "Alleen met deze", helpt Edith haar uit de droom.

"Gaat dat vaker zo?", vraagt Tanja als we later bij mij thuis op de bank zitten. "Je bedoelt dat een girlsnight out met wijn en kerels omslaat in een avond op de bank met thee en slapende kinderen? Ja."

Halfzusjes

"Maar Frits woont nu toch met haar samen? Het lijkt me dat dat toch rust geeft." "Ja, dat had ik ook gehoopt", antwoord ik. "Ze kunnen ook een avondje samen zijn met de kinderen; Anne gaat om 7 uur naar bed en Jurre valt om 8 uur als een blok in slaap. Tijd genoeg."

"Misschien willen ze zelf kinderen maken" floept Tanja eruit. Ik kijk haar geschrokken aan. "Dat zou toch kunnen?", gaat ze verder. "Zij is ook niet meer piepjong". Ik haal mijn schouders op. Ik wil even nog niet denken aan mogelijke halfzusjes of halfbroertjes.

Baby

Het leven is zo al complex genoeg. Zeker met een ex als Frits die mij regelmatig voor het blok zet. Als daar straks een baby is, komen scenes als vandaag vast vaker voor. "We zien wel", mompel ik. We grijnzen, proosten met onze koppen thee en kletsen tot diep in de nacht.

Dinsdagavond is altijd rustig. Er komen een paar mensen voor de daghap en wat buurtbewoners voor een borrel na het werk. Eline voert de papegaai die altijd op haar schouder zit en John, de journalist vertelt haar voor de honderdste keer dat hij premier Rutte bij zijn voornaam mag noemen. Bruce de kok staat in de keuken en Benjamin staat achter de bar. Ik loop een beetje heen en weer met bestellingen en vaat, maar eigenlijk valt er verder niet zo veel te doen.

Appeltaart

"Kun je me leren hoe je die appeltaarten maakt?" vraag ik aan Bruce. "Geheim van de chef", grijnst hij. Ik houd vol. Zijn appeltaarten zijn heerlijk en daarbij is het handig als ik ook wat keukenwerkzaamheden kan doen.

Uiteindelijk geeft hij toe en doet een appeltaart voor. "Nou jij nummer twee, dan ga ik roken." En weg is hij. Ik begin braaf het deeg te kneden. Dat valt niet mee. Het deeg is taai en ik heb er al mijn kracht voor nodig om het een beetje soepel te krijgen.

Moeder

"Goede spierballen", grijnst Benjamin. Hij leunt met z'n lange lijf tegen de bar terwijl hij me ongegeneerd uitgebreid opneemt. O help, niet nu. Ik krijg knikkende knieën van zijn indringende blik en dat terwijl ik al mijn kracht nodig heb voor het deeg.

Ik probeer hem te negeren, maar daar is Benjamin de man niet voor. "Mijn moeder bakt de beste appeltaarten", gaat hij verder. Ik knik. "Zelfs die van Bruce kunnen daar niet aan tippen." "O", reageer ik nonchalant. "Misschien moet ik een keer bij haar in de leer." "Dat kunnen we regelen", antwoordt Benjamin terwijl hij dichterbij komt.

Uitlikken

"Maar dan wil ik wel de kom uitlikken, want dat mag ik van mijn moeder ook." "De kom uitlikken", herhaal ik om tijd te winnen. "Ja." Hij staat nu tegen mij aan en legt z'n handen op de mijne. Samen kneden we het deeg.

Het inmiddels soepele deeg komt tussen onze vingers omhoog. Ik voel hoe de zachte kleverige pasta onze vingers aan elkaar doet plakken. "Lekker deegje", hijgt Benjamin in mijn oor. "Smaakt het ook lekker?"

Rood hoofd

Hij pakt mijn rechterhand en brengt mijn vingers naar zijn mond. Langzaam likt hij een voor een mijn vingers af. Ik probeer z'n blik te ontwijken, maar dat lukt niet. Ik heb inmiddels knikkende knieën, een rood hoofd, een prettig gevoel in mijn onderbuik. En plakkende vingers.

Benjamin begint aan mijn linkerhand: duim, middelvinger en de rest. Ik voel zijn zachte tong die vaardig het deeg eraf likt. Vinger voor vinger verdwijnt in zijn mond, elke keer voorafgegaan aan die intense blik. Ik sta er versteend bij, kan en wil mij niet bewegen. Mijn linkerpink is net onderweg naar zijn gulzige tong als plots m'n telefoon in mijn schort klinkt. Ik herken de ringtone meteen.

Gerelateerde onderwerpen