Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De Barvrouw

De Barvrouw: Deel 5 'Daar sta ik dan,
in bh en correctieslip'

B

Babs krijgt in de nieuwe aflevering van De Barvrouw een vervelend telefoontje van haar ex Frits.

Frits belt. Een grotere ontnuchtering dan een telefoontje van je ex is er niet.

 

Ik sta weer met beide benen op de grond. Met een rood hoofd en afgelikte vingers. Benjamin vist de telefoon uit mijn schort, klikt op het gesprek en houdt hem bij mijn oor. “Frits,” zeg ik, bitser dan ik normaal gesproken tegen hem praat.

Hij merkt het meteen: “Ja, met mij. Bel ik ongelegen?” Ik kom even in de verleiding om te zeggen dat alles wat hij de laatste jaren heeft gedaan nogal ongelegen kwam, maar ik hou me in.

“Ik ben aan het werk”, antwoord ik. “Ik sta appeltaarten te maken.” Frits is even stil. En terwijl ik inmiddels weer helemaal ontnuchterd ben, zit Benjamin nog steeds in zijn spel. Hij houdt met een hand de telefoon aan mijn oor en probeert met zijn andere hand mijn linkerpink weer te pakken.

Ik probeer mijn linkerhand bij hem uit de buurt te houden. Wapper alle kanten op, zodat hij er niet bij kan. Dat ziet Benjamin weer als uitdaging. Hij drukt me verder met zijn grote lijf in een houdgreep tussen zijn torso en de bar.

Hoewel ik stevig genoeg ben om mijn mannetje te staan, ben ik te klein om mijn hand buiten zijn grijpgrage handen te houden. Ik steek mijn linkerhand hoog in de lucht, maar Benjamins bereik is veel groter dan het mijne. En zolang ik vastzit met mijn oor aan de telefoon in zijn hand, kan ik ook geen kant op. Hij grijpt mijn hand en stopt de pink weer terug tussen zijn gulzige lippen. Ik giechel.

“Babs?” vraagt Frits aan de andere kant van de lijn.

“Niets,” zeg ik, “waarom bel je?”

“Ik wilde je even laten weten dat wij dit weekend op vakantie gaan. Dus ik kan de kinderen niet hebben.”

“Je wil ruilen met volgend weekend?”

“Nee, dan zijn we nog weg. Ik wil gewoon een keer overslaan. Ik heb toch ook recht op vakantie?”

De stoom komt uit mijn oren: recht op vakantie! Alsof kinderen je werk zijn.

Ik laat een stilte vallen. De laatste jaren heb ik gemerkt dat een stilte meer helpt dan krijsen. Frits haat gekrijs, maar hij heeft een nog grotere hekel aan stiltes. “Dus ehhhh, ja. We gaan dus op vakantie naar Bali,” hakkelt hij verder. “We wilden even wat zon. Het is hier zo koud. En ik mis de kinderen dus wel, maar ze moeten naar school, dus ik dacht... Goh, appeltaart aan het bakken?”

“Ja?” Ik grijp de telefoon zelf en trek mijn pink uit Benjamins mond.

Die haalt vrolijk zijn schouders op en loopt weg.

“Schatje, ik kan het ook niet helpen. Ik heb ook met Manuela te maken en met mijn werk.”

“Je werk heb je ook vandaag verteld dat je er komende maandag niet bent?”

“Nee, natuurlijk niet,” zucht Frits. “Jij weet ook wel dat ik dat in mijn positie niet kan maken. Dat moet de planning een maand van tevoren weten.”

“Fijn,” antwoord ik rustig, “dan zijn je kinderen vanaf nu je werk en hoor ik wisselingen in het schema graag een maand van tevoren. Dag Frits.” Ik verbreek het gesprek.

Exen en afspraken

“Alles goed?” vraagt Bruce. Ik haal mijn schouders op: “Exen en afspraken. Het blijft een lastige combinatie.” Bruce knikt begrijpend: “Daarom is het je ex.” Ja, als we elkaar goed hadden begrepen, was het nooit zo’n puinhoop geworden. “Ik dacht dat het leven weer makkelijk zou worden na de scheiding,” mompel ik.

Bruce glimlacht: “Nee, jullie zoeken nu allebei je eigen weg. Dat is al moeilijk. En daarbij blijven jullie door de kinderen met elkaar verbonden. Dat schept verwachtingen, die niet altijd uitkomen. Maar het went,” voegt hij er haastig aan toe als hij de wanhoop in mijn ogen ziet.

Bruce trekt me naar zich toe en geeft me een kus op mijn voorhoofd. “Kom, we gaan iets leuks doen: de outfits voor ons Schlagerfestival passen. Je kunt wel een verzetje gebruiken en van dat deeg kan ik geen taart meer bakken.” Ik kijk blozend naar zijn werkplek vol met deeg en voel mijn plakkende vingers weer.

Tirolerjurkje

Terwijl ik de rotzooi op het werkblad opruim en mijn handen was, gaat Bruce op zoek naar de outfits. Een keer per jaar organiseert de kroeg een Schlagerfestival. Een avond met een live schlagerband, bratwursten en veel bier. De avonden zijn in de wijde omtrek populair. Mede door de outfits van de bediening. Bruce reikt mij een Tirolerjurkje aan. “Dit lijkt me jouw maat,” zegt hij, terwijl hij maat 36 omhoog houdt.

Hij kijkt alleen naar de lengte. Dat is lief, maar niet heel realistisch. Ik ben wel klein, maar ook rond. Waarschijnlijk ronder dan de  gemiddelde Tiroolse deerne. Om geen spelbreker te zijn, pak ik de jurk aan en verdwijn ermee naar het voorraadhok.

Ik trek mijn jeans en blouse uit en pak het jurkje. Overmoedig steek ik mijn armen door de mouwgaten en stop m’n hoofd door de opening. Tot zover gaat het, maar als ik het geheel verder naar beneden probeer te trekken, gaat het mis. Ik wurm en trek, maar er is geen beweging meer in te krijgen.

Lichte paniek. Nog een keer kronkelen. Niets. Nog een stukje proberen te trekken. Niets. En daar sta ik dan: vast als in een dwangbuis in mijn correctieslip en beha in het voorraadhok.

Gerelateerde onderwerpen