Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Patrick Harderwijk
De Barvrouw

De Barvrouw: Deel 8
'Mijn tong opent zijn mond'

I

In de nieuwe aflevering van De Barvrouw verdwijnt Babs met iemand achter het podium na de thema-avond. Maar met wie?

De crew achter de bar werkt zich in het zweet. Met twee paar handen minder proberen we een volle dorstige kroeg te blijven voorzien van de (on)nodige drank. Ik ben blij als de band het niet echt Duitse 'laatste rondje' van Andre Hazes inzet. Bij de laatste tonen komen Benjamin en Sasha samen tevoorschijn.

Topje dicht

Op hun dooie gemakje, alsof ze op een stille dinsdagavond even een sigaretje hebben gerookt. In het zicht van de bar knoopt Sasha demonstratief haar topje dicht, lacht stralend naar Benjamin en gluurt daarna naar Jasper.

Die negeert haar. Benjamin grijnst onhandig. Ik voel een steek. Het is nergens op gebaseerd, maar ik ben toch jaloers. "Domme gans", mopper ik op mezelf. "Dacht je nou echt dat jij uniek was. Dat hij alleen achter jou aanzit?"

Gitarist

Edith negeert het stel en werkt stug door. Ik zie aan haar verbeten mond dat het laatste woord hierover nog niet gezegd is. Als ze de laatste klant naar buiten heeft gewerkt, wendt ze zich tot Benjamin en Sasha: "Jij ruimt op", wijst ze op Sasha "en jij zorgt ervoor dat wij niets tekort komen."

Ze dirigeert Benjamin achter de bar, gaat zelf op een barkruk zitten en wijst de rest van het barpersoneel hetzelfde te gaan doen. Ik kruip op de kruk naast de gitarist. "Je wilde iets tegen me zeggen toen ik met bier kwam."

Duitse engel

"Ja", grinnikt hij: "Ik probeerde te zeggen dat je een Duitse engel was. Een engel met een indrukwekkende tattoo." Hij wijst op het plakplaatje op mijn arm. Ik schiet in de lach: "Mijn dochter vond me niet stoer genoeg."

Benjamin mengt zich in het gesprek: "Wat wil de getatoeëerde engel drinken?" Ik bestel kortaf bier en klets verder met de gitarist. Hij heeft kinderen in dezelfde leeftijdscategorie als Jurre en Anne en woont in het dorp naast mijn oude woonplaats.

Voetbalvrouw

Al kletsend ontdekken we dat onze zoons regelmatig tegen elkaar voetballen. "Dan is het dus toch waar", begin ik flirterig. "Alles is waar, maar wat bedoel jij precies?" "Het is waar dat de leukste mannen langs de lijn staan."

Hij schiet in de lach: "O, is dat zo?” Ik dacht dat voor vrouwen de lekkerste happen op het veld staan?" "Misschien, maar ik ben niet ambitieus genoeg om voetbalvrouw te worden. Daarbij heb je weinig aan dat hele jonge grut." Dat laatste sneer ik meer tegen Benjamin dan tegen de gitarist. Benjamin druipt af.

Streken

''Je had opeens meer belangstelling voor wat er achter het podium gebeurde dan erop. Wat gebeurde daar eigenlijk?" gaat de gitarist verder. "O, niets." Het is een gewoonte: sinds mijn jonge jaren ben ik gewend om Jasper te beschermen door nooit iets tegen anderen te zeggen over wat ik weet van zijn streken.

"Ik zag opeens dat er achter het podium nog een nis is. Best een grote nis en die fascineerde mij." "Groot genoeg voor twee personen?" "Weet ik niet, dat zou ik moeten proberen. Maar met wie?"

Stoute ogen

"Tja, met wie?" de gitarist veinst alsof hij mijn hint niet begrijpt en kijkt speurend langs de bar. Hij wijst een voor een iemand aan: "Bruce de kok?" vraagt hij. "Te verlegen", antwoord ik. "Jasper met stoute ogen?" stelt hij weer voor.

"Dat is mijn neef." En zo gaan we het rijtje af. "Dus uiteindelijk kun je het alleen testen met mij?" Hij glijdt van zijn kruk, knipoogt en wandelt weg. Ik blijf nog even zitten en volg hem dan.

Aardedonker

Zonder podiumlichten is het in de nis aardedonker. Op de tast ga ik naar binnen. Stapje voor stapje, met mijn hand langs de muur tot ik hem opeens voel. "Dus toch groot genoeg voor twee", constateert hij. "Net aan", antwoord ik "Je moet wel heel dicht op elkaar staan."

Ik zoek met mijn handen waar zijn stem vandaan komt. Iets boven mijn hoofd. Ik woel door zijn krullen en grijp dan met beide handen zijn gezicht. Zijn ongeschoren wangen prikken in mijn handpalmen. Langzaam trek ik hem naar me toe. "Heel dicht op elkaar", fluister ik voor ik mijn lippen op de zijne zet.

Knoopje

Mijn tong opent zijn mond, behoedzaam verken ik zijn tong. Hij beantwoordt mijn kus meteen. Zijn armen glijden langs mijn rug: "Heerlijke billen." Ik duw mezelf nog wat steviger tegen hem aan. Een hand dwaalt door zijn krullen, de andere glijdt over zijn dunne lijf.

Een hele lange zoen. Dan glijdt zijn hoofd richting mijn hals. De tweede al vanavond, blijkbaar zit er iets onweerstaanbaars in mijn hals. Ik laat hèm echter begaan. Ik kreun. Het is zo lekker om weer eens op deze manier aangeraakt te worden. Hij zoent zacht maar wel nadrukkelijk.

Ik gooi mijn hoofd in mijn nek, zodat hij zijn gang kan gaan. Heerlijk. Nog nooit heeft een bierlucht zo lekker geroken als nu in mijn nek. Ik voel mijn hele lijf reageren. Zijn mond glijdt verder naar beneden en zijn hand van mijn billen omhoog. Ik maak een knoopje los.