Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw in bed
Foto: Lilly Bloom | Hollandse Hoogte
De Barvrouw

De Barvrouw: Deel 18 'Er lag iets hards
in mama’s bed' snikt Jurre

B

Babs krijgt een spannend voorstel van Benjamin maar eindigt alleen in bed. Nou ja, alleen...

"Je hebt vaker spijt van dingen die je niet hebt gedaan dan van dingen die je wel hebt gedaan." Die uitspraak schiet door mijn hoofd als ik van Benjamin naar Floris kijk.

Tarzan

Weer zo’n fraai exemplaar. Zat er 25 jaar geleden iets in het drinkwater waardoor deze generatie zo bloedmooi is geworden? Meteen daarna herinner ik me mijn ontnuchterende gedachte over mijn eigen zoon en schiet in de lach: "Nee, dank je. Ik ben absoluut vereerd, maar ik bedank toch maar voor deze eer."

Ik blijf lachen: schaterend draai ik verder de bar. Ik lach nog als ik ’s avonds in bed lig en besluit Tarzan tevoorschijn te halen. Voldaan val ik daarna in slaap. Tarzan blijft naast me liggen. Ik vind het te veel gedoe om hem nu nog door een sopje te slaan.

Vakantieruzie

Vanaf zaterdagmiddag is het weer 'moederdag'. Ik haal ze op het voetbalveld op. Sinds onze vakantieruzie heb ik Frits niet meer gezien. Hij staat langs het veld met Anne op zijn rug. Ondertussen roept hij aanmoedigingen naar Jurre.

Ik wil niet dat de kinderen iets merken van de spanning tussen hun ouders, dus ik sluit me bij hen aan. Anne lacht en zwaait als ze me ziet. Ze steekt haar mollige armpjes naar me uit en laat zich van Frits armen in die van mij zakken.

Toernooi

Zonder iets te zeggen slaat ze haar armen om mijn nek voor een hele lange knuffel: "Je ruikt naar mama", zucht ze uiteindelijk. Frits kijkt naar zijn dochter en glimlacht: "Mama-zoet?". "Ja", knikt Anne: "Mama-zoet".

Ik smelt van dit lieflijke familietafereeltje: "Hoeveel staat het?" "4-5", knikt Frits en vervolgt: "Jurre heeft gescoord. Hij mag trouwens morgen meespelen bij een ander team als jij dat goed vindt. De E-tjes hebben een toernooi en het jongste team komt een man te kort." Ik stem toe.

Op bed

Jurre is opgewonden omdat hij mag meespelen bij een ouder team. Hij stuitert de rest van de zaterdag door het huis. Op zondag is hij vroeg op. Nog steeds stuiterend meldt hij zich om 6 uur bij mijn bed: "Moeten we al weg?". "Nee lieverd, we gaan pas om 10 uur weg." "Hoe laat ga je dan op?"

"Over een uurtje. Ga nog maar even terug naar bed. Je mag me om 8 uur weer wakker maken." Ik sukkel weer in slaap. Klokslag 8 uur is hij terug met zijn zusje. Blij als jonge honden springen ze op bed: "Opstaan, opstaan." Ik rek me uit en kijk een beetje duf naar mijn op en neer springende kinderen.

Enkel

Geen leukere trampoline dan moeders bed. Ik ga zitten: "Voorzichtig." "Voorzichtig" is een raar moederwoord. Ik zeg het tientallen keren per dag zonder de illusie dat ze ernaar luisteren.

Ik hengel mijn joggingbroek naast mijn bed vandaan en terwijl ik hem aantrek en zuchtend wil opstaan doet Jurre nog een hoge sprong, komt neer en slaakt een gruwelijke gil. Kermend grijpt hij naar zijn enkel die onder onze ogen opzwelt.

Ajax-pyjama

O help. Ik kleed mezelf vlug aan en geef Anne de opdracht hetzelfde te doen. Ik help Jurre mee de trap af en in een jas. Ondertussen bel ik een taxi en Frits. Eenmaal in de taxi kijk ik nog eens goed: Anne heeft een roze tutu aan met daaronder een groene legging en plastic laarzen en erboven een blauw t-shirt met Frozen-prinses Elsa.

Die heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt zich extra uit te dossen. Jurre snikt tegen mijn schouder in zijn Ajax-pyjama, winterjas en blote voeten. Als ik vertederd naar mijn kinderen kijk besef ik dat dit mijn eerste crisis is. Het is de eerste keer na de scheiding dat ik er ook echt alleen voor sta. En eigenlijk gaat dat best goed.

EHBO

Frits staat ons op te wachten bij de EHBO. Hij tilt Jurre uit de auto en zet hem in een rolstoel. "Zo vriend. Heb je pijn?" Jurre knikt: "Weet de dokter dat ik moet voetballen?" Ik denk niet dat dat vandaag gaat schat." "Maar ik mag bij de grote jongens”.

"Ja, dat weet ik. Maar dat debuut moet even wachten." Jurre huilt. Frits strijkt hem over zijn haren. Anne en ik lopen stilletjes naast de rolstoel. We zeggen nog steeds niets als Frits Jurre uit de rolstoel tilt en bij de dokter op tafel zet. "Wat hebben we hier?", vraagt de jonge arts. "Ik heb mijn enkel pijn gedaan", zegt Jurre dapper. "Ja, dat zie ik", zegt de arts droog. "Hoe komt dat?" "Er lag iets hards in mama’s bed", snikt Jurre. Frits en de arts draaien zich tegelijk naar mij om. Ik verschiet van kleur.

'De Barvrouw' op WhatsApp

Wil jij direct een seintje via WhatsApp als de nieuwe aflevering van De Barvrouw online staat? Dat kan!

-Sla 06-13651435 op als contact in je telefoon
-Stuur het bericht 'Barvrouw aan' naar ons via WhatsApp als je updates wilt ontvangen over De Barvrouw
-Je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
-Lees hier meer over de WhatsApp-dienst