Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Roel Burgler
De Barvrouw

Deel 31:
'Als minnaar ben je er niet voor huis-, tuin- en keukenzaken'

Redactie VROUW

I

In De Barvrouw gaat Babs kamperen met haar kinderen en blijkt ze een bekende buurman te hebben op de camping....

Het enige wat ik kan denken is: 'Mijn kinderen kunnen niet alleen met de trein wegrijden.'  Ik mik de tassen de trein in en val er zelf achteraan. Net voor de deuren sluiten. Net op tijd. Ik prop de inhoud van mijn tassen weer terug en duw de kinderen het gangpad door naar een coupe. “Dat mag u nooit meer doen”, klinkt een barse stem achter me.

Domme doos

“In een rijdende trein springen is het domste wat je kan doen." Ik draai me om en kijk naar de conducteur. Het liefst zou ik nu een potje gaan huilen. “Mijn kinderen”, stamel ik, “ze zijn alleen." “Ja”, bromt de conducteur, “en daarom moet hun moeder zich een beetje verantwoordelijk gedragen. Er gaat altijd weer een volgende trein."

Ik knik. Pas als ik zit, krijg ik hartkloppingen en besef ik wat ik gedaan heb. ‘Domme doos, domme doos’, klinkt het in mijn hoofd. Ik wil het liefst even bij iemand uithuilen, maar kan niemand bedenken die ik daarvoor kan appen: Frits niet, want ex-man. Ik wil hem geen reden geven om aan mijn opvoedkunsten te twijfelen.

Troosten

Benjamin kan ik ook niet appen , want als minnaar ben je er niet voor huis-, tuin- en keukenzaken. Tanja is te hard voor dit soort zaken. Eigenlijk is mijn collega Bruce de beste kandidaat voor dit soort gesprekken, maar die zit in Canada met zijn puberdochter. Ik voel me eenzamer dan ooit en wil me weer even een klein meisje voelen. Dat drijft me tot een hele domme beslissing: ik app mijn moeder.

Mijn moeder troost. Ja, mijn moeder kan troosten als de beste. En daar zit ook het gevaar. Zodra mijn moeder begint met troosten, kan ze niet meer stoppen en neemt ze binnen de kortste keren mijn huishouden en mijn leven over. En zie haar dan nog maar eens weg te krijgen zonder een ondankbaar kreng te zijn.

Verdoofd

Toen Frits het huis verliet stond ze naast me. Anne was een peuter die niet begreep wat er gebeurde en alleen maar bij mij wilde zijn. Basisschoolkind Jurre begreep verdomd goed wat er gebeurde. Hij huilde hartverscheurend toen Frits zijn koffers in de auto zette.

En ik stond daar maar. Verdoofd. Ik kon niets. Niet de peuter optillen en niet mijn zoon vasthouden. Mijn moeder stond naast me. Nam Anne op de heup, Jurre bij de hand en duwde mij zachtjes terug de kamer in. Wekenlang heeft ze voor ons gezorgd. Ik vond het heerlijk.

Gourmetten

Tot het moment kwam waarop ik de regie weer terug wilde. Toen kregen we ruzie waarna zij op hoge poten het huis verliet. We hebben alles later weer uitgesproken, maar ik blijf sindsdien op mijn hoede, behalve nu.

Een moment van zwakte en ik app haar het hele verhaal. Ze troost, zegt dat alles toch goed is afgelopen, dat dit soort dingen nu eenmaal gebeuren en dat ze na Jurres verjaardag een paar nachtjes blijft. Dan kunnen we gourmetten met haar en haar vriend Tim. Dat vindt hij fijn. 

Schuldgevoel compenseren

Mijn hartkloppingen worden minder. Mijn schuldgevoel naar de kinderen niet. De bus zet ons af bij de receptie van de camping. Ik gooi de tassen op een bagagekar: “Mogen wij er bovenop?”, vraagt Jurre. “Natuurlijk”, knik ik. Blij dat ik mijn schuldgevoel kan compenseren.

De kinderen klimmen op de kar en ik trek me vervolgens een ongeluk. Na de zevende vastloper ben ik het zat: “Allebei lopen”, hijg ik. Onder protest komen ze van de kar af. Ik probeer de stemming er weer in te brengen. “Er zijn vijf bedden en jullie mogen zelf kiezen waar je gaat slapen." Domme deal, want als we bij de caravan aankomen kiezen ze allebei het tweepersoonsbed.

Verstoppertje spelen

Zo rommel ik de hele middag door. Mijn schuldgevoel groeit; dat probeer ik af te kopen met een mooie belofte, die ik niet kan waarmaken zodat mijn schuldgevoel verder groeit en er een nog mooiere belofte komt. Uiteindelijk ga ik maar verstoppertje met ze spelen. Dat is een realistische belofte die ik in ieder geval kan waarmaken.

Als Anne aan de beurt is, verstop ik me redelijk eenvoudig. Gewoon in de bosjes tussen een speelveldje en een vrolijk rood/wit geverfde caravan. Ik tuur door de bosjes heen om te kijken welke gordijnen deze caravan heeft en welk tafellaken.

Bekende stem

Uit de caravan springt een jongen van Jurres leeftijd. Hij krijgt een bal toegeworpen die hij behendig met zijn voeten opvangt: “Ik hou 'm vijf  keer omhoog met koppen”, pocht hij trots tegen iemand in de caravan.

“Hoe vaak kan jij dat, pap?" Uit de caravan klinkt een lach: “Veel vaker”, klinkt een stem die me bekend voorkomt. Een vader van school misschien?  “Kijk maar." Met een sprong komt de stem naar buiten en dan weet ik weer waar ik de stem van ken: de gitarist!

De Barvrouw op WhatsApp

Wil jij direct een seintje via WhatsApp als de nieuwe aflevering van De Barvrouw online staat? Dat kan!
- Sla 06-13651435 op als contact in je telefoon.
- Stuur het bericht 'Barvrouw aan' naar ons via WhatsApp als je updates wilt ontvangen over De Barvrouw.
- Je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding.
- Lees hier meer over de WhatsApp-dienst

Gerelateerde onderwerpen