Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Roel Burgler
De Barvrouw

Deel 32: 'En dan
schiet ik vol'

Redactie VROUW

I

In De Barvrouw ontmoet Babs op de camping opnieuw De Gitarist. Zou de erotische spanning er nog zijn?

"Tikkie. Gevonden!" Anne springt op mijn rug. Ik verlies bijna mijn balans. Om die te herstellen sta ik op. De twee voetballers kijken verwonderd op naar de moeder en dochter die achter de struiken vandaan komen. "Hi', zeg ik. "Hi", antwoordt De Gitarist. Ook Jurre komt door de struiken heen: "Ik ken jou", zegt hij tegen de zoon. "Van voetbal. Spelen?" Hij trapt tegen de bal. "Ja, jij voetbalt bij die met het blauwe shirt. Wij met de rode", antwoordt de jongen en trapt de bal terug: "Hoe heet jij?" "Jurre". "Ik ben Jamil" en zo wordt een vriendschap gesloten. Heerlijk simpel.

"Ik ben Babs", zeg ik terwijl ik een hand uitsteek naar De Gitarist. Die pakt grijnzend mijn hand aan en zegt: "Gio." Ook Anne steekt hem een hand toe: "Ik ben Anne." Hij schudt haar hand en vertelt dat hij nog een zoon heeft die een beetje groter is dan Anne. "Kiet kom eens?", roept hij naar de caravan. Een allerschatigste kleuter verschijnt in de deuropening. Anne stuift er op af en samen verdwijnen ze de caravan in.

"Tja", zegt Gitarist Gio

"Tja", ik schuifel een beetje heen en weer. "Leuke caravan. Lekker fris met al die kleuren groen", complimenteer ik hem. Alle caravans lijken hier rechtstreeks uit een woonmagazine te komen: bonte kleuren, veel stoffen met stippen, vrolijke kralengordijnen, oosterse tapijtjes en een overdaad aan bloemen.

"Thanks. Vrouwenwerk", antwoordt Gio en als hij mij vragend ziet kijken voegt hij daar aan toe: "Ik deel deze caravan met mijn zus en haar gezin. Wij de eerste drie weken, zij de laatste drie." Ik knik. Jurre en Jamil zijn inmiddels naar het voetbalveld vertrokken en Anne en Kiet zijn een spelletje aan het doen. Wij ouders staan er ongemakkelijk bij

"Wil je thee ofzo?" vraagt Gio

Ik schud mijn hoofd: "Ik wil je niet meteen als oppas gebruiken, maar ik wil graag naar mijn caravan. We zijn vandaag net aangekomen en ik heb nog geen tijd gehad om de boel in te ruimen. Is het goed als ik Anne even hier laat?" "Tuurlijk", knikt Gio. "Geen probleem. Laat maar even hier. Ik heb je nummer voor het geval ze naar jou toe wil", voegt hij er met een knipoog aan toe. 

Erotische spanning

"Helemaal niets", app ik in de caravan aan Tanja. "Ik voelde geen enkele erotische spanning meer."
''Raar'', antwoordt ze. ''Het was toch zo’n lekker ding?''
''Met gitaar en spijkerbroek op een podium is het een lekker ding. Nu was het gewoon een dunne vader in sportbroek zonder sportlijf.''
''Haha. Zou bij wet verboden moeten worden. Net als ballerina’s bij vrouwen die geen ballerina zijn of nog kunnen worden.''

De kinderen vinden het heerlijk op de camping. Anne speelt met Kiet en de kinderen uit de buurt. Jurre is helemaal gelukkig met zijn nieuwe voetbalvriend. Ze rennen samen de hele dag rond op het voetbalveld: ''Mag Jamil ook op mijn verjaardag komen?'' Overmorgen wordt Jurre tien. We vieren zijn verjaardag altijd op vakantie. Meestal zijn er alleen volwassenen zoals Frits en mijn moeder. Hij vindt het prachtig dat er dit jaar ook kinderen bij kunnen zijn. Ik beloof hem Jamil en zijn vader en broertje ook uit te nodigen.

De volgende avond hang ik de slingers op voor Jurres verjaardag. Tien jaar alweer. Ik denk terug aan het leven van toen: het hele kleine mannetje dat uitermate tevreden op mijn buik lag. Zo klein en zo zoet. Frits was helemaal van de wereld. De hele nacht zat hij naast mijn ziekenhuisbed en keek gebiologeerd naar zijn zoon: de kleine vingertjes, de teentjes. ''Onze zoon'', mompelde hij steeds. ''Onze zoon.'' 

Ik klim op het volgende krukje met een slinger in de ene hand en een punaise in de andere. De eerste weken na Jurres geboorte zaten we op een roze wolk. Zo roze is een wolk alleen bij de eerste. Alles wat de kleine deed werd vastgelegd op foto en film. Vijf jaar lang was Jurre de oogappel. Ik zie hem nog rondwaggelen met zijn dikke luierkont, dansend op We No Speak Americano.

Op zijn eerste schooldag heeft Frits ons los moeten maken. Ik wilde Jurre daar niet achterlaten en Jurre wilde er al helemaal niet blijven. En ik zie nog zijn stralende koppie voor me toen hij voor de eerste keer met Frits naar Ajax ging. Ik voel Frits arm om me heen bij Jurres eerste wedstrijd en ik denk terug aan hoe we samen de slingers ophingen voor zijn verjaardag. En ik hoor ook weer het snikken van Jurre toen Frits vertrok. En dan schiet ik vol.

'De Barvrouw' op WhatsApp

Wil jij direct een seintje via WhatsApp als de nieuwe aflevering van De Barvrouw online staat? Dat kan!
- Sla 06-13651435 op als contact in je telefoon.
- Stuur het bericht 'Barvrouw aan' naar ons via WhatsApp als je updates wilt ontvangen over De Barvrouw.
- Je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding.
- Lees hier meer over de WhatsApp-dienst

Gerelateerde onderwerpen