Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte - eyeEm Mobile GmbH
De Barvrouw

Deel 43: 'De volgende ochtend vind ik
mijn zet minder geniaal'

I

In deel 43 van De Barvrouw is de dochter van Babs wel heel erg aanwezig op vakantie. Gio vraagt zich af van wie ze dat heeft.

"Frits, doe niet zo idioot!", val ik tegen hem uit. "Jij hebt gezegd dat je er tot donderdag kon zijn. Dat is dus tot en met woensdagavond. Je kruipt maar lekker zelf bij Gio. Ik neem jouw bed." Ik negeer de opmerking over het zoenen, blijkbaar hebben de heren daarover gesproken. "Ik heb helemaal niet gezegd dat ik woensdagavond wegging", werpt Frits tegen: "En daarbij ga ik niet in een tweepersoonsbed met een man liggen."

Een bed voor mezelf

"Dat zou anders best een keer goed voor je zijn: naast iemand liggen en je handen thuis moeten houden", sneer ik. "Moet jij zeggen", antwoordt Frits. "Jij kan zelfs tijdens je werk niet van mannen afblijven" en hij wijst weer op Gio. Die komt nu tussenbeiden. "Kom op jongens, dit was duidelijk een misverstand. Kan gebeuren, toch? Beter twee ouders dan geen ouders." 

Ik haal nukkig mijn schouders op. Na deze helreis wil ik een bed voor mezelf. "Voor die bedden vinden we wel een oplossing. De bank is comfortabel genoeg, een van ons kan naast de kleuter gaan liggen of Frits en ik maken er toch een liefdesnestje van…" Hij wordt onderbroken door Anne. In haar roze prinsessenhemd staat ze in de deuropening. Slaperig omklemt ze haar knuffel.

Stapelbed

Ze is altijd al een lichte slaper geweest en wordt wakker bij het minste geluid. "Ik hoor mama", mompelt ze. Ze kijkt me slaperig lachend aan. Ik smelt: "Wil je bij mij slapen vannacht?" vraag ik terwijl ik door haar haartjes woel. "Dan slaapt papa wel in het stapelbed." Geniale zet al zeg ik zelf. En zo lig ik ''s nachts heerlijk in een tweepersoonsbed met mijn dochter terwijl Frits - zonder protest - onderin het stapelbed kruipt. 

De volgende ochtend vind ik mijn zet minder geniaal. Anne is al om 5 uur wakker en wil naar Kiet. Ik vind dat nog veel te vroeg. Ze is echter te wakker om weer in slaap te vallen en dus zit er voor mij niets anders op dan ook wakker te blijven. Samen gaan we naar de woonkamer.

Hyper

Tegen de tijd dat de heren wakker worden hebben wij al drie puzzels gemaakt, broodjes gehaald en vier boekjes gelezen: "Hoe vroeg was ze vandaag?", vraagt Frits. Blijkbaar is Anne de hele vakantie al heel vroeg wakker. Hyper van de opwinding. Het heeft Frits en Gio wel wat ochtendrust gekost om haar ervan te weerhouden de jongens wakker te maken.

Vandaar dat Frits er niet rouwig om was dat hij naar het stapelbed werd gedirigeerd. Nu heeft hij lekker kunnen uitslapen. Na het ontbijt stuift onze kleine meid de tuin in waar ze naar voorbijlopende kinderen begint te roepen: "Kindje, kindje… wil je met me spelen?"

Dominant

Af en toe komt ze weer naar binnen om orders uit te delen aan de mannen. "Gaat dit de hele vakantie al zo?" vraag ik aan Frits. "Ja, ze vindt het echt fantastisch dat ze hier een tuin heeft en iedereen voorbij ziet komen." Dat begrijp ik, maar dat dominante niet. 

"Ik herken mijn dochter niet", zucht ik later tegen Gio. We maken een boswandeling met de kleintjes. De jongens hebben een voetbaltoernooi en blijven op de camping. Anne en ik voerden de hele ochtend een vermoeiend dansje uit: zij commandeerde de jongens rond of schreeuwde vanuit de tuin naar andere kinderen. Ik probeerde haar elke keer te corrigeren en weer af te leiden. Dat lukte even, tot ze weer aan mijn aandacht ontsnapte en terugkeerde als tuinschreeuwende mini-generaal.

Mak schaap

Gio lacht: "Ja, ze is wel wat aanwezig deze vakantie. Heeft ze dat nooit eerder gehad?". Ik denk na: thuis is er geen tuin, dus ze ziet geen kinderen voorbij lopen waar ze tegen kan schreeuwen. Tegen Jurre kan ze zich behoorlijk stevig opstellen. Ik heb dat eigenlijk altijd normaal gevonden omdat ze zoveel jonger is en dus wat krachtiger haar 'mannetje' moet staan. Op school roemen ze haar leiderschap en ik vond dat ook wel belangrijk voor een kleuter. "Misschien heeft ze ergens een voorbeeld?" vraagt Gio voorzichtig.

Dominant? Ik? Ik vind mezelf een mak schaap waar hele volksstammen overheen marcheren. "Het is maar psychologie van de koude grond", verontschuldigt Gio zich. "Maar ze ziet natuurlijk alleen maar een moeder die alles alleen bepaalt en niets overlegt. Niet dat je dagelijks iemand hebt om mee te overleggen" voegt hij er gehaast aan toe. Ik knik. Dat is waar. Ik bepaal alles.

Gek op elkaar

"En zien ze jullie nog vaak samen?" "Zo nu en dan: op het sportveld, bij de overdracht..." antwoord ik. "En hoe gaat het overleg dan? Wat ik ervan gezien heb, was dat niet heel harmonieus." "Je bedoelt dat we elkaar naar het leven staan?" 

"Nee, het is meer dat jullie elkaar steeds lijken uit te dagen. Zoals jij bij het ontbijt je tong uitstak naar Frits en triomfantelijk de laatste donut daar om heen hing. Dat was toch niet echt volwassen? Volgens mij zijn jullie nog steeds gek op elkaar..."