Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Peter Muller
De Barvrouw

Deel 52: 'Nu weet ik in ieder geval
wie ik om twaalf uur ga zoenen'

I

In deel 52 van 'De Barvrouw' is Babs tijdens oud en nieuw aan het werk in de kroeg. Kan ze Benjamin zoenen om twaalf uur? 

Ik weet niet waar mijn dochter’s uitbarsting plotseling vandaan kwam. Ze heeft nooit problemen gehad met Frits en Manuela. Ik denk dat ze gewoon moe was van alle feestdagen, kerstborrels en kerstontbijtjes. Veel liefde en aandacht geven, dan komt het vanzelf weer goed.

Uit eten

Frits denkt daar anders over. Hij wil een gesprek. Als hij de kinderen terugbrengt op derde kerstdag pakt hij meteen zijn agenda erbij om een afspraak te maken. “Vorkje prikken?” Ik giechel om die pompeuze uitdrukking.

Het vinden van een datum valt niet mee, want we zijn elkaars oppas. De avonden waarop ik niet hoef te werken, zijn de kinderen bij mij. “Ik kan aan Manuela vragen of zij op ze wil passen?” “Zij oppassen omdat jij uit wil met je ex-vrouw? Ik denk niet dat ze daar warm voor loopt.” “Geen probleem. Ze vertrouwt me”. Ik denk daar het mijne van, maar stem toe. En dus gaan we volgende week uiteten.

Miss Neptiet 

“Hallo kleine kerstboom", begroet Anne haar boom. “Eigenlijk is deze lelijk”, gaat ze tegen mij verder. “Die bij papa is véél mooier. En het eten was heel lekker bij papa, alleen toen moesten we wel lang zitten. Maar Manuela had een spelletje gemaakt, dus toen viel het niet zo op”.

“Ja, dat was grappig”, vult Jurre aan. “Dat was een soort 30 seconds maar dan met vragen over ons." “Vragen over jullie?” “Ja, er stond bijvoorbeeld 'Kiet' op een kaartje. Of 'verstuikte enkel'. Dat moesten wij dan omschrijven met: 'vriendje van Anne' of 'waarom kon Jurre niet voetballen dit jaar?'” Ik baal. Miss Neptiet heeft iets verzonnen wat ik had willen verzinnen en ze heeft er fantastisch mee gescoord.

Alleen 

“Wat heb je gedaan met Kerst?” Bruce ik staan achter de bar. Het is oudejaarsavond en Bruce, Benjamin en ik hebben dienst. De kroeg is open voor een select gezelschap: het team en vrienden en familie. “Eerste kerstdag met mijn moeder en haar vriend, bij mij. Tweede kerstdag was ik alleen, want toen waren de kinderen bij Frits”  

”Was dat de eerste Kerst alleen? Hoe was dat?” “Heerlijk”, geef ik toe. “Ik had er best tegenop gezien, maar uiteindelijk vond ik het zalig. “Wat heb je dan gedaan?” “Helemaal niets; niet eens gedoucht. Ik heb een grote badjas aangetrokken en ben op de bank gaan liggen met tijdschriften, de afstandbediening en de restjes van het kerstdiner. Perfect.” 

“Helemaal alleen?" vraagt Bruce. “Zelfs hij niet?” Hij maakt een hoofdgebaar naar Benjamin die op een tafel glazen voor de champagne aan het klaarzetten is. Ik schud mijn hoofd: “Zelfs hij niet."

Zoenen

Maar gelukkig is hij er nu wel. Nu weet ik in ieder geval wie ik om 12 uur kan zoenen. Dit jaar niet de nachtmerrie waarin ik wacht tot alle stelletjes zijn uitgezoend waarna ze zich massaal op mij storten. Deed ik dat ook toen ik nog met Frits was? Eerst je eigen partner zoenen en daarna meteen de vrijgezel van het gezelschap. Vast wel. Misplaatste sociale betrokkenheid. Ik wist toen nog niet hoe lullig de vrijgezel zich dan voelt.

“Wie zoen jij om 12 uur?” vraag ik aan Bruce. Hij haalt zijn schouders op. “Maakt me niet uit. Iemand die in de buurt staat, denk ik.” Behulpzaam wijs ik hem een paar dames aan. “Zorg dan dat je bij hen in de buurt staat. Nu. Nog vijf minuten!” Bruce grijnst. Ik geef hem een knipoog en loop semi nonchalant richting de tafel waar Benjamin bezig is met de glazen en flessen champagne

Knipoog 

“Prinses, wil jij nog wat ijs halen?” Benjamin houdt vragend de ijsemmer op. Ik pak de emmer en knipoog naar hem. Hij knipoogt terug. Fijn, die deal is dus beklonken. Als ik weer richting bar loop voel ik hoe Sasha mijn weg volgt. Ik zet de emmer op de bar en begin hem te vullen met ijsklontjes.

Als ik halverwege ben duikt ze opeens op aan de bar. “Zo is het wel genoeg”, zegt ze en ze grijpt de emmer. Ik wil haar achterna lopen, maar voor ik een stap heb kunnen zetten, vraagt vaste klant John mij om een biertje: "Want ik hou niet van champagne en ik wil ook ergens mee toasten.”

3, 2, 1...

Damn, het aftellen is al begonnen. Gehaast tap ik John zijn biertje. ‘10’. De schuimkraag is te groot. ‘7’ Ik schenk nog een beetje bij. ‘5’ Ik zet het biertje voor John’s neus, ‘3’, en worstel me door de mensenmassa heen.
Tevergeefs: “GELUKKIG NIEUWJAAR!" Halverwege bar en tafel zie ik hoe Benjamin zich naar Sasha buigt voor een zoen. Zij slaat haar armen om zijn nek en laat hem niet meer los."

Jij op VROUW

Maak jij iets bijzonders mee en wil je daarover vertellen?

Stuur ons een berichtje