Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Tom Merton
De Barvrouw

Deel 64: 'Frits kent nog al
mijn gevoelige plekjes'

D

De zon valt op mijn gezicht. Het voelt als vakantie. Ik blijf even liggen om te genieten van het warme gevoel. Met mijn ogen dicht. Langzaam komen de herinneringen terug: een fles bubbels uit de minibar, een volgende fles via de roomservice, veel gelach, een beetje verstandig gepraat en vooral heel veel vrijen: met mijn rug naar de stad, met uitzicht over de stad, op het bed, in de badkamer…

Achter me snurkt Frits. Ik draai me om en kijk naar hem. Hij ligt op zijn rug. Daarom snurkt hij. Hoe lang is het geleden dat ik hem zo bloot heb gezien? Ik denk toch zeker een jaar of twee, want tijdens de vrijpartij op Anne’s verjaardag was het donker. 

Zacht 

Ik probeer me voor de geest te halen hoe hij er twee jaar geleden uitzag. Toen was het gewoon om elkaar bloot te zien. Doodgewoon, alledaags bloot. Zo gewoon dat ik er geen bijzondere aandacht aan heb besteed.

Ik vergelijk mijn herinneringen met wat ik nu zie. Zijn borsthaar is grijzer geworden, de haargrens op zijn hoofd is opgeschoven en zijn buik heeft er een paar gezellige kilo’s bijgekregen: "Wat ben je lekker zacht geworden…" zei hij vannacht over mijn kilootjes meer. De veranderingen aan zijn lijf vertederen mij. Wat is het mooi om elkaar 'oud' te zien worden.

Lippen

Met mijn vinger volg ik de lijnen van zijn gezicht. Hij glimlacht, maar houdt zijn ogen dicht. Ik streel het stukje tussen zijn ogen. Dat deden we vroeger bij de kinderen om ze te laten slapen. Frits zelf vond dat ook heerlijk.

Mijn vinger gaat verder; volgt zijn neusboog, de contouren van zijn lippen, zijn kaaklijn, over zijn adamsappel naar zijn borst. Ik draai zijn borsthaar om mijn vinger. Frits houdt nog steeds zijn ogen dicht, maar beweegt met de rest van zijn lijf naar mij toe. Ik buig me voorover. Een lange kus.

Ochtendadem

Dat deden we vroeger niet meer. Ergens tijdens ons huwelijk besloten we dat er met ochtendadem niet meer werd gezoend. Nu maakt het niet uit, maakt het zelfs hongerig. Gretig gooi ik me op hem. Zoen zijn mond, zijn hals, zijn armen, zijn handen. Ik steek een voor een zijn vingers in mijn mond.

Zijn andere hand trekt me naar zich toe. Hij bijt weer in mijn nek. Dan gaat zijn hand strelend verder. Ik word er ongeduldig van en draai mijn lijf zo dat mijn borsten binnen handbereik komen: "Babsies…" fluistert Frits. Een hand op mijn ene borst, zijn mond onderweg naar de ander. En dan gaat zijn telefoon: "Goedemorgen meisje."

Geil

Ik sta peinzend onder de douche. Ik weet dat er een Manuela is, dus ik moet niet zeuren over haar telefoontje. Waarom voel ik me dan toch zo rot? Ik voel me niet schuldig naar haar, had ik ook niet van mezelf verwacht. Het vrijen was heerlijk. Pluspunt: Frits kent nog al mijn gevoelige plekjes.

En het is zalig om gewoon mijn buikje te kunnen laten hangen. Die van hem hing tenslotte ook. Dat was bij Benjamin wel anders. Daar hield ik altijd mijn buik in, maar toegegeven: dat strakke lijf was wel geil.

Minnares

Ik denk weer terug aan ons gesprek van vannacht over de kinderen. Ook fijn: iemand hebben die net zo dol is op de kinderen als ik. En die om precies dezelfde dingen moet lachen. Het voelt vertrouwd. Maar is er nog vertrouwen voor meer dan af en toe een wip? Geloof ik echt wat hij zegt? Of zal ik me altijd afvragen of zijn verhalen wel kloppen?

Blijft er in mijn hoofd zo’n klein gemeen stemmetje altijd commentaar leveren op wat hij doet of zegt? Bij deze man kun je beter de minnares zijn dan de vrouw. Je krijgt precies hetzelfde, alleen moet je in de laatste rol ook zijn onderbroeken wassen. Ik denk dat Frits net als ik niet meer terug wil. Maar wat hij wel wil, weet ik niet. 

Thuisfront 

Als ik terugkom in de kamer is de zon weg en de stemming omgeslagen. Het voelt koud. Ik loop langs het raam en kijk naar buiten. Beneden op straat worstelt een moeder met een bakfiets vol kinderen. Ik zwaai naar ze. Tot mijn verbazing zwaaien de kinderen terug.

Oeps, ik ben er vannacht vanuit gegaan dat de ramen geblindeerd waren. Ik kijk naar Frits. Hij zit in een hotelbadjas op het bed en speelt met zijn telefoon. Ik kijk bovenop zijn hoofd. Rond zijn kruin schittert een kale plek. 

"Zo. Hoe is het met Manuela?" Het klinkt harder dan ik had bedoeld. "Kom op, Babs. Je weet dat er nog een thuisfront is." "Ja, dat weet ik", knik ik. Ik laat even een stilte vallen, haal adem en stel dan de hamvraag. "Wat ik niet weet, is wat je nu met dat thuisfront wil?"

'DE BARVROUW' OP WHATSAPP

Wil jij direct een seintje via WhatsApp als de nieuwe aflevering van De Barvrouw online staat? Dat kan!

- Sla 06-13651435 op als contact in je telefoon.
- Stuur het bericht 'Barvrouw aan' naar ons via WhatsApp als je updates wilt ontvangen over De Barvrouw.
- Je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding.
- Lees hier meer over de WhatsApp-dienst.