Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Lilly Bloom HH
De Barvrouw

Deel 68: 'Ik wil een gewone
man ontmoeten'

N

“Nou, die foto heb ik er dus vanaf getrokken en onder ‘done’ gehangen. Ik heb mijn spullen gepakt en ben er meteen van doorgescrumd.” Nu is het mijn beurt om heel erg hard en lang te lachen. Wat een griezel! Gelukkig kan Tanja kan er zelf ook om lachen. “We swipen gewoon verder”, zegt ze luchtig: “En jij ook!” “Ho, ho….ik weet niet of ik daar nog zin in heb”, sputter ik tegen “ik vind het nogal zenuwslopend." 

"Het zijn allemaal idioten. Ik wil een gewone man op een gewone manier ontmoeten. Gewoon. Geen gedoe.” “Dream on, schat. Je moet nou eenmaal altijd eerst een paar idioten daten voor je de ware idioot vindt,” werpt Tanja tegen. Zuchtend laat ik me overhalen.

Wandeldate  

En dus sta ik op mijn vrije middag bij de hekken van het park voor een wandeldate met Arthur. Een man met een olijke kop, normale lengte, onopvallende haarkleur (heet dat peper en zout?) en twee kinderen. Hij werkt bij een bank. Het klinkt allemaal reuze normaal. Terwijl we lopen, omklemt hij zijn telefoon in zijn knuistje. “Ik neem het gesprek op. Ben je daar oké mee? Want ik ben bang dingen te vergeten."

"Natuurlijk," grijns ik. Ieder z’n ding. Hij houdt de telefoon voornamelijk op zichzelf gericht. Lijkt me niet zo zinvol, maar ik hou daar m’n mond over. “Dus jij hebt ook twee kinderen?” begin ik het gesprek. “Ja, twee dochters. Ze zijn acht en tien. Heerlijke meiden. En jij?” Ik vertel over Jurre en Anne: “Anne is een bijdehandje. Staat altijd met haar mening klaar. Jurre heeft dat veel minder. Hij is meer een clown.”

Kleine café aan de haven

Als door een wesp gestoken richt Arthur de telefoon op zichzelf en zingt:  “Hij was maar een clown...” Als hij is uitgezongen, grijns ik wat ongemakkelijk. Arthur knippert niet eens met zijn ogen. Hij trekt zijn shirt recht en kijkt tevreden naar zijn telefoon.

“Juist," mompel ik. “Mijn kinderen zijn ook allebei heel verschillend,” kletst hij verder of er niets aan de hand is. “Waar werk jij?” vraagt hij vervolgens. “Ik werk in een café.” Voor ik kan omschrijven wat voor een café zingt hij al: “Daar in dat kleine café aan de haven!” Weer met de telefoon voor zijn eigen mond. En zo gaat het de hele wandeling door. 

Smartlappen

Een verhaal over mijn moeder die telkens weer de kinderen snoep toestopt, wordt onderbroken met Willke Alberti's hit 'Telkens weer'. En zelfs mijn voorspelling voor Ajax leidt tot 'Heel even' van Shirley Zweeres. Ik voel me zwaar ongemakkelijk.

Als enige troost onderbreekt hij ook zichzelf doorlopend met smartlappengezang: 'Heb je even voor mij', 'Een vriend' tot ‘Niemand laat zijn eigen kind alleen'. Overal zit blijkbaar muziek in. Ik ben blij als het wandeluurtje voorbij is en ik met een ferme handdruk afscheid van hem kan nemen.

Doodgewoon

De avond erna moet ik werken en kan ik me uitgebreid beklagen bij de aanwezige collega’s over zoveel gekken. “Een gewone man,” zucht ik, “dat is alles wat ik wil. Heel gewoon, doodgewoon.” Bruce, onze kok, barst in lachen uit: “Ga morgen met mij mee naar een festival. Ik heb de leukste vrienden. En heel gewoon.” Ik neem het bod blij aan: de kinderen zijn morgen bij Frits. Ik had gerekend op Tanja, maar die heeft een date met een ex. Een ander plan heb ik niet gemaakt. 

Maar als ik de volgende dag mijn outfit uit de kast trek, krijg ik een appje van Bruce: “Sorry, kan niet. Krijg net een foto van mijn ex. Zij is helemaal over de rooie: Puberdochter en vriendin hebben bedacht dat het leuk is om in aanloop naar Koningsdag tegen betaling hun borsten te showen in het Vondelpark: de Koninklijke Piepshow. Moet nu de stad in om dat te voorkomen.” Ja, dat begrijp ik. Wat nu?

Festival 

Uit verveling bekijk ik mijn matches op Tinder. Er is weinig nieuws bijgekomen. Blijkbaar ziet Herman, mijn date van een paar weken geleden, dat ik online ben: “Hé dame. Ben je niet aan het feesten?” Eigenlijk vond ik hem niet leuk genoeg voor een tweede date, maar nu mijn plannen in het water zijn gevallen, ga ik toch op zijn vraag in en vertel hem dat plan B net is gecancelled en ik geen plan C heb gemaakt. “Ik heb 2 gratis kaarten voor een ander festival. Wil je mee?" “Leuk,” antwoord ik meteen.

Statiegeld

Zo’n aanbod laat ik niet lopen en dus sta ik een uurtje later op een festivalterrein. De stemming zit er al in, de muziek is lekker opzwepend. Tevreden dein ik mee op de muziek. Nu lijkt het toch nog goed te komen. “Zullen we gaan dansen of wil je eerst iets drinken?” vraag ik aan hem. Herman lacht, buigt zich voorover en schreeuwt in mijn oor: “Laten we bekers rapen. Daar zit statiegeld op.” 

'DE BARVROUW' OP WHATSAPP

Wil jij direct een seintje via WhatsApp als de nieuwe aflevering van De Barvrouw online staat? Dat kan!

- Sla 06-13651435 op als contact in je telefoon.
- Stuur het bericht 'Barvrouw aan' naar ons via WhatsApp als je updates wilt ontvangen over De Barvrouw.
- Je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding.
- Lees hier meer over de WhatsApp-dienst.