Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Maaike Helmer
De burn-out files

'Hoe ik met hoge snelheid op
een muur afstevende'

Maaike Helmer

M

Maaike Helmer (38) werkt voor merken, reclamebureaus en media. Een tijd geleden kreeg ze een fikse burn-out. Onlangs lanceerde ze hét relaxte online magazine Stressedout.nl. Op VROUW.nl vertelt ze elke dinsdagavond open en eerlijk over die periode.

Het moment waarop ik echt wist dat het misging? Het is alweer een aantal jaren geleden maar ik kan het me nog goed herinneren. Ik zat met een vriend in een cafeetje en hij keek me bezorgd aan na een enorme hoestbui van mijn kant: 'Ik wil dit al een tijdje zeggen. Het gaat niet goed met je Maaike, ik maak me zorgen. Volgens mij steven je op een burn-out af.' Volgens hem keek ik glazig maar gejaagd uit mijn ogen. Dat hadden vriendinnen, mijn lief én mijn ouders ook al tegen me gezegd. Ik wuifde met mijn hand 'Joh, ach, ach nee joh'.

Geen remmen

Al maanden kampte ik met rare kwaaltjes. Verkoudheden die maar niet overgingen, hoofdpijn, gepieker... Griepje na griepje. Een-hoofd-wat-niet-uit-kon (wat ik omschreef als 'hoofdruis'). Ik had diep vanbinnen het gevoel dat ik in een auto zat, die KEIHARD richting een muur aan het rijden was. Alleen… had de auto geen remmen.

Ik werkte destijds bij een tijdschrift, als redacteur. De betreffende titel stond op omvallen, er werden daarom geen vaste contracten meer uitgedeeld. Maar op de één of andere manier had ik het in mijn hoofd gehaald dat ik de uitzondering zou zijn op die regel. Ik. Wilde. Een. Vast. Contract. Bij. De. Uitgever. Ik wilde zekerheid. En dus ging ik superhard mijn best doen.

Totaal verkeerde insteek

Het probleem, ik deed vanaf dat moment alles met totaal de verkeerde insteek; omdat ik bang was. Ik nam steeds meer dingen op me die buiten mijn functie vielen, maar vooral: ik wist niet van ophouden. Ik wilde alles onder controle houden, om de kans maar zo groot mogelijk te maken dat ik in vaste dienst kwam. Tja, alles in het leven controleren, dat kan natuurlijk niet. Maar loslaten lukte me ook niet. Niet meer.

Ik was alleen nog maar bezig met 'hoe krijg ik een vast contract'. Thuis was ik aan het werk. ‘s Avonds. ‘s Nachts. Als ik aan het douchen was, dacht ik aan werk. Op het toilet. In de supermarkt. En ja, toen, daar in dat café, zag ik opeens kraakhelder die denkbeeldige muur. Waar ik al een tijdje met mijn denkbeeldige auto op afstevende. Wacht eens. Ik kan kapot. Huh? Ik? Neeeee man.

 

Dubbele longontsteking

Ik hoestte. Die dubbele longontsteking die ik nu had, dat was gewoon pech. Net als mijn constante hoofdpijn. Kan iedereen gebeuren. En dat gepieker over werk; dat hoorde er gewoon bij. Dat had nut, met piekeren kon je dingen oplossen.

'Ik maak me écht zorgen, Maaike', zei de vriend. En hij pakte mijn hand. Ik merkte dat ik geïrriteerd raakte. Ik trok mijn hand weg: 'Wat wil je dat ik doe dan? Opgeven? Dat kan niet! Niet nu… Ik moet een contract! Bovendien, er zijn mensen die op me rekenen.' Ik stond op, rekende onze koffie af, gaf hem een kus en vertrok.

Eenmaal buiten voelde ik het miezeren, ik trok mijn jas dicht en hoestte. Ik besloot het enige te doen wat ik op dat moment kon: niet remmen, maar juist extra veel gas geven. Misschien kon ik met brute kracht ook wel door de muur héén?

Volg Maaikes magazine ook op Facebook