Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Twee vrouwen aan de koffie
Foto: Hollandse Hoogte
De burn-out files

'Mijn omgeving moet opeens
heel erg aan mij wennen'

Maaike Helmer

I

Ik werk als freelancer op een plek waar ik iemand tegen het lijf loop die ik ken uit mijn 'Ik raak in een burn-out periode'. En dan merk ik dat het inderdaad niet zo gladjes gaat als ik dacht.

Huppelend beweeg ik me door mijn werk. Figuurlijk dan. Van de lessen die ik leerde tijdens mijn burn-out ben ik inmiddels meer dan doordrongen en ook mijn directe omgeving maakt zich totaal geen zorgen meer; ze zien dat ik supergelukkig ben. Maar mijn indirecte omgeving moet er nog wél aan wennen, aan zo’n burn-out.

Medelijdende toon

Op een dag werk ik op een plek met iemand die ik van vroeger ken en met veel nieuwe mensen. Die ene persoon weet natuurlijk van mijn burn-out, de anderen niet. Ik heb haar lang niet gesproken. Ze stapt bij de koffieautomaat voorzichtig op me af: 'Nou zeg, dat was me wat hoor, ik schrok er wel erg van, dat juist jíj… Ja, ik had het er nog over met… Die vond het ook al zo verbazingwekkend, helemaal niks voor jou… Gaat het nu wél goed? Zorg je wel een beetje goed voor jezelf nu?'

Ik proest bijna mijn cappuccino uit. Ik knik beleefd, geef antwoord op haar vragen, maar ga niet mee in haar medelijdende toon en besluit weer aan het werk te gaan. Ik overtuig haar beter door te laten zien hoe goed het met me gaat dan door erover te praten.

Enorme lading

Ik zet mijn cappuccino op tafel en sla druk aan het typen in de algemene werkruimte. We praten ondertussen over werk. Hebben het over freelancen, dat ik het zo fijn vind veel afwisseling te hebben, dat ik daar erg van geniet. Een 'nieuw-collega' vertelt over haar eigen functie en wat daar allemaal interessant aan is. De sfeer is vertrouwelijk en relaxed. 'Want vorig jaar rond deze tijd zat jij… waar?', vraagt ze.

Ik neem nog een slok cappuccino: 'O, toen was ik eventjes gevloerd door een burn-out', antwoord ik. Een gedempte 'jeetje'-zucht gaat door de ruimte. Bij de dame met wie ik eerder werkte, hoor ik een 'Oh no, she didn’t'-toon in die zucht. Eh… ja, ik deed het wel. Wát, eigenlijk? Nou, het woord burn-out blijkt toch wel een enorme lading te hebben. 'Jeetje…', zegt de betreffende nieuw-collega nu letterlijk, 'En gaat het nu wél goed met je?'

Ik constateer drie dingen

Het lijkt ook wel alsof ze opeens veel zachter praat. Ik lach: 'Ja, prima, hoor.' Ze knikt voorzichtig. Ik constateer drie dingen.

  1. Ding 1: burn-out is blijkbaar iets waar mensen van schrikken, nog steeds, ook al heeft 1 op de 7 Nederlanders burn-out klachten.
  2. Ding 2: ze bedoelen het lief.
  3. Ding 3: mensen hebben wellicht toch wel een oordeel, maar ze zien vanzelf wel hoe ik nu ben. Dat hoef ik ze niet te vertellen. Vooral dat laatste blijkt waar. Ik ga vrolijk door met waar ik mee bezig ben en laat me niet van de wijs brengen.

'We gaan straks vergaderen', wordt aangekondigd. Prima, leuk! Wat ik dan nog niet weet, is dat het daar uiteindelijk wéér over burn-out gaat… En dat ik opeens in het volle licht kom te staan met wat me is overkomen.

Over de  burn-out files

Maaike Helmer (38) werkt voor media, merken en reclamebureaus. Een tijd geleden kreeg ze een fikse burn-out. Onlangs lanceerde ze hét relaxte online magazine Stressedout.nl. Op VROUW.nl vertelt ze open en eerlijk over de periode waarin ze een burn-out had. Volg haar magazine hier.