Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De single avonturen van Eva

Deel 73: Dit is dus wat er overblijft van een
affaire waar de vonken vanaf spatten...

E

Eva is de beste vriendin van Helen, die al jaren een dagboek bijhoudt in VROUW Magazine. Na een heftige periode vol teleurstellende relaties, waarin zij ook nog eens haar kinderwens definitief moest opgeven, is Eva aan het daten geslagen. En een vaste relatie? Daar zit ze écht niet op te wachten.

Maandag

Roy is vorige week geopereerd aan zijn been. De breuk was behoorlijk gecompliceerd en zou absoluut niet met een beetje gips en wat rust op een goede wijze kunnen genezen. Dus nu zit zijn been vol pinnen. Hij heeft niet veel pijn, maar is wel volledig immobiel. Vandaag mag hij naar huis en ik heb aangeboden hem op te halen. Ik heb op mijn werk gezegd dat ik een dagje thuis ga werken; alleen Ivo weet de ware reden van mijn afwezigheid. Ik heb geen zin om ingewikkelde vragen van mijn baas te beantwoorden.

Ik heb Roy net op zijn bank neergezet en zet een kop koffie voor hem.

"We lijken wel een getrouwd stel," hoor ik uit de woonkamer. Uit zijn stem is duidelijk op te maken dat dit het laatste is wat hij wil. Er klinkt een soort afkeur in door. Heel even raak ik er geïrriteerd door. Ik heb verdorie een 'vrije dag' genomen om hem te verzorgen en dan doe hij zo minachtend!

"Hey, je had ook een taxi kunnen bellen en nu vanaf de bank kunnen dromen over koffie hè?" Ik besluit er maar een grapje over te maken, want ik weet dat hij het echt niet rot bedoelt. Ik herken zijn gevoel namelijk wel. De seks is er op deze manier wel een beetje vanaf. Ik ben naast hem op de bank gaan zitten en aan zijn vermoeide gezicht kan ik duidelijk aflezen dat het er even niet inzit dat het spannend wordt. En ook al zou dat in zijn hoofd wel zo werken, dan houdt zijn been alle geilheid wel tegen.

En waar we elkaar normaal vaak treffen in een wat romantische setting - kaarsjes aan, lekker eten, mooi hotel, fijn weekendje weg - heeft het decor nu nog het meeste weg van een thuisziekenhuis. Naast de bank staan krukken en op de tafel liggen allemaal doosjes van de apotheek.

Dit is dus wat er overblijft van een affaire waar de vonken vanaf spatten. Twee mensen op de bank met koffie en ietwat verveelde gezichten. "Ga jij maar even liggen zo. Ik zie dat je moe bent. Dan ga ik thuis wat werken. Ik kan het niet maken om helemaal niets te produceren vandaag…"

Roy kijkt moeilijk. "Ik wil niet dat je gaat…," zegt hij dan. Ook al niet sexy, maar wel heel lief.

"Kun je je laptop niet even thuis ophalen en bij mij komen werken? Dan kan ik lekker wegdoezelen terwijl ik jou in de verte hoor tikken." Het klinkt extreem burgerlijk, maar toch hap ik toe. Wie weet voelt hij zich vanmiddag wat fitter en kunnen we toch nog iets leuks uit de dag halen.

Donderdag

Het is onvoorstelbaar hoe snel Roy opknapt. Het is dat hij nog niet mag steunen op zijn ene been, maar de energie die hij normaal gesproken heeft, is weer helemaal terug. Hij is weer druk aan het werk en hoewel dat nog in een joggingbroek en gewoon thuis vanaf de bank gebeurt, zie ik al wel weer die sexy zakenman terug. Als hij aan de telefoon is met klanten en ik hoor hem op zijn bekende autoritaire en ietwat arrogante, maar o, zo charmante manier afspraken maken en deals sluiten, kan ik me bijna niet voorstellen dat dit dezelfde man is die een paar dagen geleden nog helemaal in de kreukels lag. 

"Zal ik wat eten voor ons bestellen? Ik wil ook voor je koken, geen enkel probleem, maar dat maakt het natuurlijk wel weer extreem huisje-boompje-beestje allemaal." Ik werp hem een ondeugende blik toe. Roy klapt zijn laptop dicht en klopt op de bank naast zich. "Als jij nou eerst eens even hier naast me komt zitten. We zijn al een week bijna niet bij elkaar weg te slaan, maar ik kan me de laatste echt goede zoen niet meer herinneren…" Meteen voel ik weer de kriebels in mijn buik. Goddank, ze zijn er nog!