Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De single avonturen van Eva

Deel 75: Verdorie, had ik niet
iets milder kunnen zijn?'

E

Eva is de beste vriendin van Helen, die al jaren een dagboek bijhoudt in VROUW Magazine. Na een heftige periode vol teleurstellende relaties, waarin zij ook nog eens haar kinderwens definitief moest opgeven, is Eva aan het daten geslagen. En een vaste relatie? Daar zit ze écht niet op te wachten.

 

Maandag

Marloes appt zich al de hele dag een slag in de rondte naar me en ik moet weer als vanouds om haar lachen. Oh, wat hebben wij het op de middelbare school toch leuk gehad samen. We zijn elkaar uit het oog verloren en ik begrijp niet waarom we niet allebei wat meer moeite hebben gedaan om het contact te herstellen. Het voelt alsof er nooit een lange tijd tussen heeft gezeten.

Ook Ivo was meteen helemaal weg van haar. We hebben afgesproken om vrijdag met z'n drietjes te gaan stappen. Ik kan me er nu al op verheugen. Als het scherm voor de zoveelste keer oplicht en ik me al klaarmaak om er op te reageren, zie ik dat het niet Marloes is, maar Roy. Of ik morgen wat te doen heb. Ik heb helemaal niets op mijn agenda staan, maar weiger klaar te staan nu Roy er ineens weer klaar voor is.

'Zin om morgen ergens een hapje te eten?', stuur ik Marloes snel. Binnen de kortste keren heb ik antwoord. Het lijkt haar een geweldig plan, los van onze geplande stapavond.

'Sorry, ik ga wat eten met een vriendin,' stuur ik Roy, gevolgd door de vraag hoe het met hem gaat. Minutenlang is hij aan het tikken en dan lees ik hoe hij de afgelopen dagen, los van zijn gebroken been, ook nog eens ziek is geweest. Hij wilde niet nog meer op mij leunen dan hij al had gedaan en daarbij moest hij ook echt heel hard werken. Hij hoopte maar dat ik me niet al te afgewezen voelde.

Wel dus… Ik schaam me diep voor mijn rancuneuze reactie. Verdorie, had ik nou niet iets milder kunnen zijn?

'Ik kom donderdag naar je toe. Mag ik je dan verwennen?' Ik druk op send en stuur er nog snel een ondeugende smiley achteraan.

Woensdag

Marloes schenkt nog een glas wijn voor ons in en ik zie op mijn telefoon dat het al behoorlijk laat aan het worden is. Ach, morgen maar een uurtje later naar m'n werk. Daar zijn ze niet zo lastig. Het is zo fijn om weer lekker met haar te kletsen. Ze kan niet alleen heel leuk vertellen, ze luistert ook zo goed.

Ik heb haar net tot in detail verteld dat ik geen kinderen kan krijgen en wat de impact daarvan op mijn leven is. Marloes heeft dan wel niet zo'n enorme kinderwens als ik destijds had, maar ze vindt het wel heel erg dat de keuze voor haar wordt gemaakt doordat ze Mr. Right nog niet is tegengekomen.

"Wij eindigen straks met z'n tweetjes in een bejaardenhuis. En dat is een drama hoor, want mannen gaan over het algemeen eerder dood. Zitten we daar met allemaal andere zure types. En ook al geen kinderen die op bezoek komen…" Ik schiet in de lach.

"Als Roy en ik niet allebei zo halsstarrig vasthouden aan ons voornemen nooit meer een relatie te krijgen, zouden we het echt leuk kunnen hebben samen."

"Lieve Eva, jullie zijn gewoon niet gek genoeg op elkaar. Je kunt nog zo zeker stellen dat je never nooit meer een relatie krijgt, als je de juiste vent tegen het lijf loopt, knal je al die principes overboord. En ga nou niet voor 'second best' hè? Alleen het beste is goed genoeg voor ons."

Ze heeft gelijk. Waar ik twee weken geleden nog echt dacht dat Roy misschien toch de ware wel eens zou kunnen zijn, dat ik misschien toch verliefd was, weet ik na onze week radiostilte dat het niet zo is. Ik vond het wel prima zo. En ik vind het heel leuk dat ik hem morgen weer zie, maar het is zeker niet zo dat ik er hyperverliefd, zoals het zou moeten, naar uitkijk.

Ik vraag me zelfs af of ik ooit in mijn leven wel eens écht verliefd ben geweest. As ik er aan denk hoe Helen in haar begintijd met Boris over hem sprak, kon ik daar wel jaloers op worden. Ik ken dat gevoel namelijk niet.