Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De single avonturen van Eva

Deel 77: 'Ik ga alleen akkoord met een nieuwe
cv-ketel, als jij hem monteert...'

E

Eva is de beste vriendin van Helen, die al jaren een dagboek bijhoudt in VROUW Magazine. Na een heftige periode vol teleurstellende relaties, waarin zij ook nog eens haar kinderwens definitief moest opgeven, is Eva aan het daten geslagen. En een vaste relatie? Daar zit ze écht niet op te wachten.

Dinsdag

Roy ziet er moe uit. Hij zit inmiddels midden in de verhuizing en qua mobiliteit is het ook nog niet optimaal. Lopen gaat alleen nog met krukken en hoewel hij zelf veel probeert te doen, komt het grootste deel van het inpakwerk toch op mij terecht. Ik wil hem ook niet aan zijn lot overlaten, hoewel ik ergens ook wel vind dat hij hier rustig een verhuisbedrijf voor in had kunnen huren.

De vrouw die hij zwanger heeft gemaakt, stribbelde enorm tegen toen ze hem vorige week aan de lijn kreeg en hoorde dat hij een rol wilde spelen in de opvoeding van zijn kind. Ik begrijp dat wel. Hij heeft haar hele zwangerschap vrijwel niets van zich laten horen en nu komt hij vlak voor het moment suprême toch even zijn rol opeisen. Haar plannen worden volledig in de war geschopt.

Toch denk ik wel dat dit het enige juiste is wat hij kan doen. Het is zijn kind; hij zou er alleen maar spijt van krijgen als hij dit liet lopen. Ze heeft hem wel heel duidelijk gemaakt dat hij absoluut niet bij de bevalling mag zijn.

"Alsof ik dat zou willen," vertrouwde hij mij toe, toen hij haar had opgehangen. Afhankelijk van hoe ze zich voelt, mag hij in de uren erna langskomen. Ik vind dat nog heel soepel, als je het afzet tegen haar initiële reactie. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goedkomt.

"Als die kleine voor het eerst bij mij komt, ben jij er dan om mij te helpen?"

Roy vraagt het terwijl ik met het zweet op mijn rug de verhuisdozen door de kamer sleep. Ik schrik een beetje van die vraag, hoewel het ook weer niet helemaal uit de lucht komt vallen. Nog voor ik iets heb kunnen zeggen, gaat Roy verder.

"Sorry, ik overval je, ik zie het. Ik begrijp heel goed dat dat te pijnlijk voor je is. Ik bedoel… Ik weet hoe graag je zelf kinderen had gewild en dan voor het 'ongelukje' van je lover te zorgen…" Ik ben geraakt door het feit dat hij haarscherp aanvoelt waar mijn aarzeling vandaan komt.

"We kijken wel hoe het loopt, goed? Ik durf nu nog niet zo goed te zeggen hoe ik me daarbij zal voelen." Hij knikt. Er valt even een ongemakkelijke stilte en dan schraapt Roy zijn keel. "Ik wil voor jou ruimte in de kast vrijhouden. En in de badkamer krijg je ook een la voor je spullen. Nu loop je even snel naar je eigen appartement als je iets vergeten bent of nodig hebt, dat gaat vanuit mijn nieuwe huis lastig. Want je komt toch wel net zo vaak?"

Ik merk aan mezelf dat ik deze wat onzekere Roy helemaal zo aantrekkelijk niet vind. Ik vond het juist zo heerlijk dat hij altijd de leiding nam en zich nooit afhankelijk van mij opstelde. Dat dominante in hem is juist wat mij zo aansprak. Het lijkt wel alsof dat steeds meer van hem afglijdt. Alsof het een kunstje was waar hij mij destijds mee heeft willen veroveren.

Vrijdag

"Die moet vervangen worden."

Ik kijk bedremmeld naar de verwarmingsketel, waar sinds gisteren water uit druppelt. Om mijn gevoel kracht bij te zetten, trek ik een pruillip. "Jeetje. Dat gaat natuurlijk duizenden euro's kosten…"

Ergens had ik er ook wel rekening mee gehouden, de ketel was al hartstikke oud en met al die horrorverhalen over koolmonoxidevergiftiging ben ik alleen maar blij dat er nu een fonkelnieuw ding aan mijn muur komt te hangen. Daarbij is de monteur die het doodvonnis zojuist bracht een méér dan aantrekkelijke man. Ik moet gewoon zorgen dat hij de ketel komt vervangen en dat ik er dan op m'n allerbest uitzie. Dan kan het best nog wel eens een spannende onderneming worden.

"Ik ga alleen akkoord met vervanging als jij 'm komt monteren."

Hij lacht ondeugend – hij heeft door waar ik op uit ben. Als hij even later heel dicht bij mij staat mee te kijken in mijn agenda, ruik ik zijn geurtje. Precies op hetzelfde moment kijken we elkaar aan en dan worden onze hoofden automatisch naar elkaar toe getrokken. Net als in een film…