Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De single avonturen van Eva

Deel 88: 'Ik denk dat je op een iets te
ervaren vrouw hebt ingezet'

E

Eva is de beste vriendin van Helen, die al jaren een dagboek bijhoudt in VROUW Magazine. Na een heftige periode vol teleurstellende relaties, waarin zij ook nog eens haar kinderwens definitief moest opgeven, is Eva aan het daten geslagen. En een vaste relatie? Daar zit ze écht niet op te wachten.

Maandag

Ik heb Helen net uitgebreid verslag gedaan van mijn bizarre date in de dierentuin zaterdag. Ze bleef er om lachen, vooral toen ik tot in detail vertelde hoe ik er een einde aan had gebreid.

 

Ward was klein. Maar echt heel klein, 1.60 m of zo. Ik ben zelf met mijn 1.73 m redelijk gemiddeld en ga er eigenlijk als vanzelfsprekend van uit dat de mannen met wie ik afspreek langer zijn. Niet dus. Het moment waarop ik mij bij de ingang van Artis omdraaide en nog net niet op de kruin van mijn date keek, moet voor omstanders om te smullen zijn geweest. Ik probeerde mijn gezicht echt in de plooi te houden, maar ook Ward zag het meteen.

"Ai, jij vindt mij te klein." Ik kreeg meteen drie opvliegers achter elkaar en wist niet zo goed hoe ik moest reageren. Hoe oppervlakkig ben je als je een man afschiet op een paar centimeter?

Ik stamelde iets als "Welnee joh" en vroeg me ondertussen af of het gepast zou zijn om gewoon niets meer te zeggen en weg te lopen. Er zou veel gaan gebeuren, maar ik zou never nooit met deze smurf in bed belanden. Niet dat dat nou het doel van deze bijeenkomst was, maar ik was van tevoren ook zeker niet van plan het bij een lesje dierkunde alleen te houden.

Ward bleek niet alleen klein, maar ook nog eens traag van begrip. Waar hij via de chat super gevat leek, reageerde hij nu overal net iets te langzaam op. Hij wilde van zo ongeveer ieder dier weten wat ze precies aten, hoe oud ze konden worden en waar ze in het wild voorkwamen. Alsof mij dat ook maar iets interesseerde!

Vanaf het toilet had ik Ivo geappt, die niets anders wist te bedenken dan het woord 'VLUCHT!', gecombineerd met wat tranen-met-tuiten-lachende smileys.

Het hoogtepunt, of beter: dieptepunt, moest nog komen. Het was ergens bij de flamingo's dat het hoge woord eruit kwam: "Ik ben niet zo'n expert op dategebied. Ik kwam misschien via de chat wel heel zeker over, maar dat ben ik niet. Ik heb nog nooit een vriendin gehad."

Ik viel even stil, terwijl ik toekeek hoe de roze vogels wat doelloos met hun snavels door het water stonden te roeren.

"Als in…je bent nog maagd?" Ward knikte. "Schrikt dat je af?"

Dat was het moment waarop ik besloot er niet langer omheen te draaien. Dan maar geen aardige, leuke, lieve vrouw. Dan maar helder en recht voor z'n raap. "Nou weet je, ik wist vanaf de eerste seconde al dat jij mijn type niet was. Dat is een gevoel, dat kan komen door een uitstraling, de manier van praten of in jouw geval inderdaad je lengte."

"Dus dat ik maagd ben, vind je niet erg?"

"Erg, erg. Laat ik het zo zeggen: het is niet zo dat het in je voordeel spreekt. Maar voel je er niet rot over hoor. Ik denk dat je op een iets te ervaren vrouw hebt ingezet." Ward sloeg zijn ogen neer en ik kreeg meteen medelijden met hem. Een stemmetje in mijn hoofd riep dat ik daar niet aan toe moest geven, het zou hem alleen maar hoop geven.

"Ik vind je heel leuk," zei hij toen ook nog eens zachtjes. Ik besloot een einde aan de vertoning te maken. "Ward, kom. Het wordt 'm niet tussen ons. We lopen naar de uitgang en daar laten we het bij."

En zo liepen we samen weg bij de flamingo's, richting het einde van onze date. Ward in stilte, met hangende schouders. Ik had het gevoel dat ik met mijn kleine mokkende broertje een speelgoedwinkel uit wandelde.

Zaterdag

Marloes, Ivo en ik zijn net gearriveerd op een waanzinnig dancefeest, waar om ons heen iedereen overduidelijk onder invloed van drugs is. De sfeer is goed en het publiek bestaat gelukkig vooral uit 35-plussers. Ik weet nu al dat dit een geslaagde avond gaat worden. Marloes en Ivo staan achter mij met elkaar te praten en als ik omkijk, zie ik nog net hoe ze allebei iets innemen en doorslikken.

"Kom vriendin, wij hebben een pilletje geslikt, nu jij nog. Je kunt niet achterblijven," gilt Ivo in mijn oor. Even aarzel ik, maar dan neem ik het roze rondje dat Ivo in zijn hand houdt aan. You only live once, toch?