Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Annelies Dronkert
De smaak van frambozen

Annelies heeft uitgezaaide borstkanker:
Nooit iets gevoeld, dit is een vergissing!

Annelies Dronkert

A

Annelies (44) is getrouwd met Frankie (68). Samen hebben zij zonen Rink (13) en Koen (10). In april 2015 kreeg zij de fatale diagnose 'uitgezaaide borstkanker'. Op VROUW.nl houdt Annelies ons - vanaf het moment van diagnose - wekelijks op de hoogte van haar (gezins)leven met deze ziekte.

De hormoongevoelige tumoren die Annelies heeft worden met diverse medicatie rustig gehouden. In de vorm van dagboekfragmenten neemt Annelies je mee in haar leven, startend op het moment waarop zij de diagnose in 2015 kreeg. 

1-4-2015

Het is een drukke dag vandaag; school, hockey, boodschappen... en oh ja, nog even langs de dokter want die spier in mijn rug doet nu ietsje te lang pijn. Aan het einde van de dag is er gelukkig nog een plekje vrij. In 2012 heb ik een - onverklaarde - longembolie gehad die ook met rugpijn begon.

De dokter bevoelt mijn rug en wil toch graag dat ik een foto laat maken op de SEH om bovenstaande herhaling uit te sluiten en het zekere voor het onzekere te nemen. Met de hockeytrainingen van de jongens is het even wat lastig plannen. We besluiten dat Frankie, mijn man, mij even afzet bij het ziekenhuis en dat ik hem bel als ik klaar ben.

Het maken van de röntgenfoto’s gaat snel. En dan begint het wachten in een kamer op de SEH. En ik wacht. En wacht. En wacht. Zie onnoemlijk veel artsen voorbij lopen maar niemand heeft tijd of weet iets meer. Dan, eindelijk, na een uur of twee en een half, komt er een arts-assistent naar me toe die me in een apart kamertje roept.

Volstrekt nietsvermoedend loop ik mee. Ik ben verbaasd maar niet gealarmeerd, gek genoeg. De tweede arts komt erbij zitten. De deur gaat dicht. Ze vragen 'Bent u hier alleen?' en ik vertel dat ik even ben afgezet door mijn man voor een snelle röntgenfoto.

Dan komt het hoge woord eruit. 'Mevrouw, we hebben iets gezien op de foto wat we hebben vergeleken met de foto's van 2012. Of u heeft kanker, of u heeft TBC.' Ik kijk hen met grote ogen aan en concludeer hardop, zelf, dat het geen TBC is. Geen hoestje gehad, me niet ziek gevoeld, niets. Er valt een stilte. En dan begint het te suizen in mijn oren. En ik voel me alleen. Zo alleen.

Of ik me morgenochtend meteen kan melden voor nader onderzoek.

Ik loop naar buiten en bel Frankie dat ik klaar ben, staar nietsziend de parkeerplaats over en pas in de auto slaat de paniek toe. Onmogelijk. Nooit ergens last van gehad. Nooit iets gevoeld. Dit is een vergissing!!! Ik heb geen tranen, voel alleen paniek.

Dan bel ik mijn moeder. 'Mama, kun je morgen komen? Het is mis.'

6-4-2015

De tijd staat stil en alles gaat door. Net voor Pasen is een kwaadaardige tumor in mijn borst geconstateerd, met helaas, uitzaaiingen elders in mijn lijf, op mijn botten. Verdriet, onbegrip, wanhoop en erg veel angst overviel mij en ons.

Ik heb getwijfeld dit te schrijven. Toch denk ik dat het goed is te delen. Als fervent schrijfster van, met name, mooie stukjes over de jongens zal mijn afwezigheid of wellicht 'somberheid' in nieuwe berichtjes alleen maar opvallen. Daarnaast... delen maakt sterker.

Ik heb mijn privacyinstellingen op Facebook wat aangepast, overbodige ver-weg-vrienden meedogenloos verwijderd en hier een daar ook een illegale minderjarige verwijderd (sorry, guys) Ik ga al jullie steun hard nodig hebben, direct of indirect, dichtbij en op afstand. Moed, kracht en een positieve instelling gaan mij en ons vast verder brengen!

De jongens zijn weer thuis uit school. We praten voor het eerst samen, houden elkaar vast na het slechte nieuws en de jongens vragen van alles. (Tot aan het percentage overlevingskans aan toe).

Koen wil graag weten of hij thuis mag blijven als hij zich niet happy voelt. Ik kijk wat bedenkelijk en zeg 'Nou... school is wel belangrijk...' Ad rem kaatst hij terug: 'Wat nou. Je moeder is veel belangrijker. En trouwens. Dit gaat over leven. En school niet.'

7-4-2015

Het VU belt voor de afspraak van de laatste scan. Doe maar morgen. Liever morgen dan volgende week. (Of nee, eigenlijk helemaal niet, maar jemig...) Ik pak hierna de laatste boodschappen van Frankie uit en hoor het mezelf vragen 'Goh? Was de kwark in de aanbieding??' Ik ga onder een scan liggen morgen, en vraag me dingen af over kwark. Zo gaat dat dus.

Gebundeld

De columns van Annelies zijn gebundeld in het boek De smaak van frambozen dat rond deze maand uitkomt. Daarin belicht zij de onwerkelijke omwenteling, haar donkere en lichte momenten en het leven met kanker binnen een gezin. Zij benadrukt echter niet zo zeer het ziekzijn als wel de kracht en kwetsbaarheid die het ook kan opleveren. 

Om het boek te kunnen maken startte zij een crowdfundactie. Annelies: "Een deel van de opbrengst doneer ik aan Pink Ribbon (valt sinds een jaar onder KWF Kankerbestrijding, red.) en Borstkankervereniging Nederland."