Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: 123rf
De Spijtbrieven

'Aan de vrouw
die het eerder wist dan ik'

journalist en illustrator

Wendy Maria Dekker

D

Deze brief was onvermijdelijk. Je kon erop wachten. Want ik ben jou al maanden mijn meest oprechte en nederige excuses schuldig. Wat zeg ik? Al jaren. Nee, je kent me waarschijnlijk niet. Ik jou ook niet. Althans, niet echt. Maar dat heeft me er nooit van weerhouden iets van jou te vinden.

Illustratie: Wendy Maria Dekker

Je stond voor me in de rij bij de supermarkt. Samen met je kleuter en zijn ranzige ringbaardje van opgedroogd snot. In je winkelwagen zag ik nergens een hogedrukspuit liggen. Terwijl me dat toch zeker geen overbodige luxe leek. Tegen vriendlief fluisterde ik heel hard, dat ik snotneuskinderen vreselijk vies vond. Je moest het horen. En je moest je schamen.  

Grenzen stellen

Weet je nog die keer in dat restaurant toen jouw peuterpuberende dochter een half uur lang de boel bij elkaar gilde, de pannenkoek van haar bord veegde en - toen jij het uiteindelijk opgaf - stampvoetend weigerde met jou mee naar huis te gaan? Ik rolde met mijn ogen en voelde me superieur. Een heerlijk gevoel.

Je had er zelf om gevraagd, vond ik. Grenzen stellen, 'Nee' zeggen, je kind laten gehoorzamen... Hoe moeilijk kon het zijn? Je zat twee rijen achter me in het vliegtuig. Met je huilbaby. En ik fantaseerde over kindvrije vluchten. Dit geluid… Hoe kón je dat je medepassagiers - en mij in het bijzonder -aan doen?

Druk en moe

Je was overal. Ik kon niet om je heen, hoe ik daar ook mijn best voor deed. Ja, ik vond je ongelofelijk stom. Met je stomme foto’s op Facebook van je stomme zelfgemaakte traktaties ('Hoera! Biologische cupcakes voor onze jarige Zoë!'). En je stomme bakfiets. Je opschepperij ('Nou ja zeg, nog maar 10 maanden en hij kan al lopen. Hihi.'). En je stomme clichés ('Een kind is het mooiste wat je kan overkomen').

Je had het altijd druk, je was moe en iedereen moest dat horen ('Totdat je kids hebt, weet je niet wat moe zijn is!') Serieus, ga weg! Dat is wat ik hoopte. Dat je maar lekker ver uit mijn buurt bleef, met die luidruchtige nazaten van je.

Toen jouw buggy de uitgang blokkeerde

Hoe vaak heb je je wel niet tegen mij verontschuldigd. Zoals die ene keer, toen jouw buggy de uitgang blokkeerde en ik daardoor niet op tijd de tram kon uitstappen. Of die keer bij de kapper toen jouw zoontje mij aan mijn mouw trok.

Met een ruk trok ik mijn arm terug en jij sprak hem vermanend toe: 'Laat die vrouw met rust, Bram! Dat is onbeleefd!' En eigenlijk wilde Bram alleen zijn dinosaurusknuffel aan me laten zien. Maar ik herinner me vooral de excuses die je bleef maken nadat je een heel klein beetje voor had gedrongen bij het toilet in het benzinestation. 'Mag het? Mijn meisje moet zo nodig...'

Oost-Indisch dove snotneuskinderen

Deze brief is voor jou, omdat je al veel eerder moeder was dan ik. Omdat het tijd wordt dat we de rollen omdraaien en ik degene ben die 'Sorry' zegt. Nu ik zelf twee Oost-Indisch dove snotneuskinderen heb.

Die overigens het mooiste zijn wat mij ooit is overkomen. Voor wie ik zou willen dat ik überhaupt wist hoe ik biologische cupcakes moest bakken (als ik er al de energie voor kon opbrengen na zo veel gebroken nachten).

Die geduldige, liefhebbende moeder

Met wie ik tot nu toe de makkelijkste weg kies en liever een midweek in Center Parcs ga zitten, omdat ik al nerveus word bij het idee dat we inclusief twee peuters naar het vliegveld moeten. Oh en die bakfiets lijkt me trouwens superhandig. Hoe kreeg jij dat toch voor elkaar? Ondanks alles ben jij die geduldige, liefhebbende moeder gebleven. Die in alle chaos de ballen in de lucht houdt.

Ik snap nu waarom jij jezelf moeder mag noemen. Wat kan ik zeggen... Ik, nieuwkomer in the motherhood, wist niet beter.

HET SPIJT ME.

Met respect,

een medemoeder

Illustratie: Wendy Maria Dekker

Over De Spijtbrieven

Wendy Maria Dekker (39) is journalist en illustrator. Nu ze moeder is van een eeneiige meisjestweeling (2,5) is ze vastbesloten een beter mens te worden. En dat begint met 'Sorry' zeggen. Onder andere tegen iedereen over wie ze ooit spontaan een mening had die ze inmiddels nodig moet herzien. Bekijk hier meer van Wendy en haar twins'. 

Gerelateerde onderwerpen