Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: 123rf
De Spijtbrieven

De brief die we allemaal wel
aan onze beste vriendin zouden willen schrijven

journalist en illustrator

Wendy Maria Dekker

L

Lieve vriendin. Hij laat niks van zich horen! app je me op een maandagavond. Gevolgd door vijf emoticons, variërend van een sip gezichtje tot een knalrode, boze kop. Ik realiseer me dat ik je vorige bericht nog niet eens heb beantwoord. Iets over een Tinder-date. En ik schaam me diep.

Terwijl ik bemoedigende woorden voor jou intyp, hoor ik vanuit de kinderkamer boven het geluid dat bij mij inmiddels een Pavlov-reactie teweegbrengt. Het is de snikkende aanloop naar onbedaarlijk huilen. Van het soort dat je niet kunt negeren. Met mijn telefoon in mijn hand geklemd ren ik de trap op. Bliep bliep. Een volgend bericht komt binnen. Ik negeer je.

Het ligt aan mij

Och weet je, lieve vriendin: het ligt niet aan jou. Het ligt aan mij. Alles werd anders toen ik moeder werd. Alle voornemens ten spijt veranderde ik langzaam maar zeker in een vriendin die een app’je typt, maar dagen later pas ontdekt dat ze nooit op verzenden heeft gedrukt. Een vriendin die jou op zaterdagochtend half 9 belt om even gezellig bij te kletsen, want 'Oh sorry, is het nog zo vroeg? Voor mijn gevoel is het al middag joh, want wij zitten hier al vanaf 6 uur Mickey Mouse Clubhouse te kijken.' Een vriendin die voordat ze met je afspreekt eerst 'thuis moet checken of het uitkomt'. En dat het eigenlijk steeds minder vaak uitkomt. Het zal vast niet lang meer duren voordat je er klaar mee bent. Met mij. En ik neem het je niet kwalijk.

 

'Ik voel me net een zombie', verzuchtte je laatst aan de telefoon. Je had die nacht geen oog dicht gedaan vanwege een mug in jouw slaapkamer. Mijn aandacht verslapte toen je de tweede mug ter sprake bracht, want zelf was ik ook niet al te fit. Die nacht én de vijfendertig nachten daarvoor had ook ik weinig geslapen vanwege twee luidruchtige muggen. In de gedaante van twee slecht slapende dochters wel te verstaan. Maar daarover zweeg ik. Ik was bang dat je het vervelend zou vinden. Telkens die vergelijking. Telkens die overtreffende "Maar ik heb kinderen"-trap.

Illustratie: Wendy Maria Dekker

Ik mis ons

Hoewel ik mijn nieuwe leven heb omarmd, mis ik ons. Straks bestaat de communicatie tussen jou en mij alleen nog uit een maandelijks digitaal telegrammetje:

         - Hoessie? Binnenkort lunch?

         - Doen we! XOXO

En dat die lunchdate er nooit, maar dan ook echt nooit komt.

Honderd excuses

Bliep bliep. Wanneer ik mijn huilende dochter in slaap wieg, komt er alweer een nieuwe WhatsApp van jou binnen. In gedachten passeren een stuk of honderd excuses de revue. Verontschuldigingen die ik je zometeen zou kunnen appen na anderhalve week radiostilte. Sorry dat ik nu pas antwoord!! De kat had mijn telefoon opgevreten. Ik open WhatsApp en lees eerst de twee ongelezen berichtjes.

Zin om vrijdag af te spreken? Vertel ik je alles over die stomme date ;-)

Ik kom wel naar jou toe. Hoef je geen oppas te regelen. Zal ik voor ons koken? Vind ik leuk en jij hebt het al zo druk! XOXO

Dit keer app ik je meteen terug: Ja! En... lief vriendinnetje: ik wilde nog sorry zeggen. Het spijt me dat ik onze vriendschap heb onderschat. XOXO W.

Over de spijtbrieven

Wendy Maria Dekker (39) is journalist en illustrator. Nu ze moeder is van een eeneiige meisjestweeling (2,5) is ze vastbesloten een beter mens te worden. En dat begint met 'Sorry' zeggen. Onder andere tegen iedereen over wie ze ooit spontaan een mening had die ze inmiddels nodig moet herzien. Bekijk hier meer van Wendy en haar twins

Gerelateerde onderwerpen