Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De Spijtbrieven

Hoi vriend,
hier een kattebelletje van mij

journalist en illustrator

Wendy Maria Dekker

I

Ik heb namelijk het gevoel dat ik ‘sorry’ moet zeggen tegen je. Waarom weet ik niet zo goed. Misschien is het wel jouw non-verbale communicatie, die boekdelen spreekt. Wellicht heb je een heel verkeerde indruk van me gekregen. Dit zal vast een beetje mijn eigen schuld zijn. Met deze brief wil ik voor één keer alle misverstanden uit de wereld helpen. Dan kunnen we samen tenminste een gezellige kerst vieren! 

We kennen elkaar nu ruim een jaar. Je kwam in mijn leven, omdat ik iets miste. Je was zo ontzettend welkom! En dat ben je nog steeds, dat weet je toch? Elke dag krijg ik een glimlach op mijn gezicht als ik jou zie lopen. Goed, soms zul je me een beetje chagrijnig vinden. Zoals wanneer ik de trap afloop en jij met je bevallige lijf overdwars de traptrede blokkeert. En zelfs na herhaaldelijk vriendelijk verzoek weigert te vertrekken. Een zacht, dwingend duwtje met mijn voet geef ik je dan. Waarna je met zichtbare tegenzin naar beneden sjokt.

Kat met koninklijke tred

Niet dat je het slecht hebt bij ons. Integendeel. Voer is er voor jou in overvloed. Laatst moesten we het kattenluikje vervangen voor een klein hondenluikje, omdat je van de ene op de andere dag weigerde er nog doorheen te klimmen. Wij dachten dat het aan je uitgedijde postuur lag. Maar wat bleek? Je was stiekem te lui om via de achterdeur door het kattenluikje binnen te komen. Via de voordeur, dat wil je.

Minimaal tien keer per dag staar je met een veelzeggende blik door het raam naar binnen. Net zolang tot ik de deur voor je open doe en jij met koninklijke tred de hal kunt betreden. We overwegen inmiddels om maar een deurbel te installeren op jouw hoogte.

Vreselijk gevaarte

Maar nog héél even over hoeveel je wordt verwend. Speciaal voor jou haalden we een reusachtig kattenmeubel in huis. Met krabpaal, hangmat en drie zit-plateaus: alles erop en eran. Hier heb je, lieve Garfield, welgeteld twee keer op gezeten. Twee keer! En toch laten we het lelijke gevaarte staan, midden in de woonkamer. Voor als je ooit nog van gedachten verandert. 

Maar ach, waarom zou je? Er zijn immers genoeg plekken waar jij je pluizige lijf kunt neervlijen. Neem bijvoorbeeld onze bank. Ons bed. De piano. Een stapel schone was. En zodra ik ergens wil gaan zitten, ben jij me voor. Doe je dit expres?

Centrum van universum

De dag waarop wij jou uit het asiel kaapten, was je nog in de veronderstelling dat alles om jou zou draaien. Jij als het centrum van ons universum, zoals het hoort. Maar toegegeven: soms moet er ook wat aandacht naar de rest van ons gezin. Je baalt waarschijnlijk als een stekker dat er ook twee peuters rondrennen in ons huis. Ongecontroleerd soms. Lawaaierig. Maar deze twee peuters zijn dol op jou. Ze spelen met je, aaien je liefdevol over je rug en noemen je Poes. Jij laat het gedwee toe, maar ik zie je denken: hoe vaak moet ik nog zeggen dat ik een mannetje ben?!

Illustratie: Wendy Maria Dekker

Misschien ben je de laatste tijd uit je humeur, omdat ik niet op stel en sprong voor jou klaarsta. Wanneer je om vijf uur ‘s ochtends in mijn oor staat te miauwen, omdat je hebt bedacht dat het tijd is voor jouw ontbijt. Kijk, dat jij nou overdag overal en nergens je siësta’s houdt, betekent niet dat ik hetzelfde ritme heb als jij.

Ruimte voor één ego

Het laatste wat ik kan bedenken, is het feit dat ik alleen jou uit het asiel heb gehaald. Ben je daar soms boos over? Wellicht had je verwacht dat ik ook de duizenden andere asieldieren in huis zou nemen. Jouw lotgenoten. En wat zou ik dat graag willen, want net als jij vind ik dat alle dieren een warm thuis verdienen!

Mijn hart gaat uit naar alle viervoeters die dit jaar géén huis hebben met een knusse kerstboom waar ze alle ballen uit kunnen meppen. Maar, lieve Garfield, er past echt maar één dier met zo’n groot ego als dat van jou in ons huis. En we willen jou alle aandacht geven die je verdient. Dus wil je namens mij excuses aanbieden aan alle andere katten die we níet in huis nemen?

Je lievelingsmens

Laten we er niet omheen draaien. Niet ik, maar vriendlief – oftewel jouw mannelijke baasje –  is jouw lievelingsmens. In acteren ben je niet zo’n ster. Zodra ik in jouw buurt kom verraadt alles aan jou dat je mij nét iets minder leuk vindt dan mijn eega. Op zijn schoot kruip je wél. En als hij jou roept, neem je wél de moeite om even later je kop om de hoek te steken. Om je vervolgens spinnend tegen zijn been aan te vleien.

Ik heb het heus wel door. Hoe je ‘s nachts tussen ons in kruipt op bed en dat pluizige lijf van je langzaam maar doeltreffend verplaatst, net zolang totdat ik balanceer op de rand van het bed. De volgende ochtend kijk je me triomfantelijk aan en ik zweer dat ik je zelfs weleens heb zien lachen. Je snorharen fier overeind. Wanneer ik er iets van zeg, slaak je een enorme geeuw, recht in mijn gezicht. En ik? Ik accepteer het maar.

Enfin. Nu weet je hoe het zit. Ik vind je nog altijd erg lief, hopelijk is dit wederzijds. Voor kerst wil ik je omkopen met een bakje anti-haarbalsnacks. Een kleurig pakje voor jou onder de boom, met een dikke strik eromheen. Maar toen ik vanochtend beneden kwam, zag ik dat je het alweer voor de helft hebt opgevreten. 

Fijne Kerstdagen & hopelijk een gelukkiger nieuwjaar voor jou en mij!

Miauw.

OVER DE SPIJTBRIEVEN

Wendy Maria Dekker (39) is journalist en illustrator. Nu ze moeder is van een eeneiige meisjestweeling (2,5) is ze vastbesloten een beter mens te worden. En dat begint met 'Sorry' zeggen. Onder andere tegen iedereen over wie ze ooit spontaan een mening had die ze inmiddels nodig moet herzien. Bekijk hier meer van Wendy.