Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De tweeling van
Foto: Wendy Maria Dekker
De Spijtbrieven

'Vanaf vandaag ben ik
jullie moeder zonder spijt'

journalist en illustrator

Wendy Maria Dekker

Z

Zondag 14.51 uur. Jullie slapen. Eindelijk. En ook nog eens tegelijkertijd, wat voor een tweeling lang niet altijd vanzelfsprekend is (een van jullie grappen is om elkaar af te wisselen). Dit betekent dat ik met een beetje geluk een uur heb. Zestig minuten, waarin ik iets voor jullie kan vastleggen. Voor later.

Heel eerlijk? Ik had nooit verwacht ooit jullie moeder te worden. Moeder zijn, dat leek me meer iets voor vrouwen die daar aanleg voor hebben. Die geboren zijn voor die rol. Die er van jongs af van dromen baby’s te baren. Zo’n vrouw was ik niet. Nooit geweest. En zo was het. Totdat het niet meer zo was...

Het zijn er twee

Toen jullie papa en ik elkaar ontmoetten - ik was inmiddels 'al' 36 en hij ook - viel alles op z’n plek. Door het samenzijn met jullie papa voelde ik onverwacht nestdrang. Nooit eerder had ik geloofd dat er werkelijk zoiets bestond. Maar het was er. Ik verlangde plotseling naar een gezin. Het leek me onvoorstelbaar dat ik kinderloos oud zou worden.

"Het zijn er twee!" riep de echoscopiste. Jullie papa en ik waren nog geen half jaar bij elkaar, toen ik zwanger werd. Snel? Ja. Veel tijd om samen de wereld te ontdekken was er nauwelijks geweest. Maar van spijt was geen sprake. We voelden ons juist gezegend. En een wereld met jullie erin is zoveel leuker om te ontdekken.

Engelengeduld

Of jullie ook gezegend zijn met een moeder als ik? Ik blijk helaas niet een moeder te zijn die lachend luiers verschoont. Die nooit haar stem verheft en urenlang gehurkt taartjes met jullie bakt in de zandbak. Een moeder die engelengeduld heeft.

En dat alles in combinatie met een onstuimige passie voor koken, schoonmaken, wassen, strijken en opruimen. En het is misschien weleens voorgekomen dat een van jullie (ik zeg natuurlijk niet wie) als baby van de bank is gerold, toen deze ontaarde moeder even niet zat op te letten.

Hoe het eigenlijk moet

Aanvankelijk verweet ik het mezelf. Waarom kon ik niet zo zijn als 'andere moeders'? Later maakte dit gevoel plaats voor spijt. Spijt dat ik me gek had laten maken door betweters en deskundigen, die meenden wél te snappen Hoe Het Eigenlijk Moet.

Na een jaar begon het te dagen: liefde en een moeder die haar best doet, dát was wat jullie nodig hadden. En dat is wat ik jullie elke dag probeer te geven. Nee, een perfecte moeder ben ik niet. Maar hee, dat betekent dat jullie ook geen perfecte dochters hoeven te zijn!

Illustratie: Wendy Maria Dekker

Moeder zonder spijt

Het spijt me overigens niet dat ik al een late dertiger was toen ik jullie kon verwelkomen. Het spijt me niet dat het zo lang duurde voordat papa en ik elkaar leerden kennen. En het spijt me niet dat ik niet alleen jullie moeder ben, maar ook nog steeds de vrouw probeer te zijn die ik was voordat jullie er waren. Vanaf vandaag ben ik jullie moeder zonder spijt. En ook dát spijt me niet. Sorry.

Maar lieve meisjes, wat ik wel een beetje spijtig vind, is dat jullie later zelf zullen gaan ervaren wat spijt is. Hoe kan ik jullie behoeden voor iets dat zo pijnlijk kan zijn, maar tegelijkertijd ook zo waardevol?

Je zult dingen doen waar je bij nader inzien niet achter stond. Je zult dingen laten en jezelf achteraf verwijten dat je niet moedig genoeg was. Je zult te lang bij iets stilstaan, te hard voor iets wegrennen of jezelf compleet voorbijlopen. En achteraf bedenk je dat het anders kon. Anders moest. En dat het je spijt.

Spijt heeft zin

Soms is 'sorry' niet genoeg. Zo bestaat er een dieper gevoel van spijt, van berouw, dat het leven een andere wending nam dan hoe je dacht dat het zou moeten gaan. Het voelt als falen en als onomkeerbaar. Omdat het een optelsom is van alle keuzes die je in het leven hebt gemaakt. Maar bedenk dat je altijd handelt naar wat voor jou op dat moment de enige mogelijkheid was.

Geloof me, als begin twintiger zag ik mijn toekomst ook anders voor me dan hoe mijn leven er nu uitziet. Maar hoe kan ik ooit spijt hebben van de weg die me bij jullie heeft gebracht? Het is goed zo. Meer dan goed.

Toch heeft spijt wel degelijk zin. Zolang je er zelf zin aan geeft, hoef je zelfs van spijt geen spijt te hebben. Leer ervan. En doe het voortaan anders. Heb eindeloze compassie voor de mensen om je heen. En vooral, heb compassie voor jezelf.

Mijn allereerste bloedverwanten 

Mijn liefste dochters, zodra de tijd daar is, zal ik jullie vertellen wie mijn biologische moeder was. Dat ik niet bij haar ben opgegroeid in Indonesië, omdat ze me opgaf ter adoptie toen ik nog een baby was. En hoeveel spijt zij daarvan heeft gehad. En hoe haar spijt mij heeft getroost.

Jullie zijn de allereerste bloedverwanten die ik dicht bij me mag houden. Jullie zijn de allereerste mensjes in wie ik mij herken. Nooit eerder heb ik ervaren dat iemand dezelfde ogen heeft als ik. Het kuiltje in jullie wang is van mij. Net als jullie driftbuien waarschijnlijk. Jullie gegiechel. Jullie liefde voor dieren, tekenen en muziek. En oh, wat houd ik van jullie!

Sorry zeggen is oké

Ik hoop tot slot dat jullie van mij en van papa leren dat het oké is om sorry te zeggen. Dat sorry zeggen geen zwakte is, maar een teken van kracht en groei. En dat jullie altijd bij ons terecht kunnen met verhalen over de dingen waar je spijt van hebt. Zolang jullie kunnen voelen wat spijt werkelijk betekent, zal ik trots zijn.  

Dag aapjes van me,

veel liefs van mama

Dit was de laatste Spijtbrief van Wendy Maria Dekker (39), journalist, illustrator en moeder van een eeneiige meisjestweeling (2). In het nieuwe jaar komt zij terug met een gloednieuwe rubriek op VROUW.nl. Houd de site in de gaten! Bekijk hier meer van Wendy. 

Van de partners van VROUW