Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De tv-thermometer

Wie is de Mol? recap #2:
verdacht gehijg, giechelende typmiepen en Lara Croft

journalist

Marion van Es

H

Het Wie is de Mol virus is losgebarsten bij Marion van Es. Iedere week schrijft ze over wat haar opviel in de laatste aflevering.

We hebben er een hele aflevering op moeten wachten, maar daar waren ze dan eindelijk: DE PORTOFOONS! Voor iedere (wannabe) Mol hét moment om eens lekker verdacht te doen. Want alle verwoede pogingen van Ellie Lust (etherrrrdisciplllline) ten spijt: die dingen blijven natuurlijk onbegrijpelijk.

Zelf moest ik laatst ook ergens communiceren via een portofoon en na wat paniekerig gepruts met knopjes heb ik uiteindelijk maar gewoon mijn mobiel gepakt om degene die ik nodig had te bellen. Het is tenslotte 2017, jongens.

Verdacht gehijg?

Gelukkig zijn mobieltjes in Wie is de Mol verboden, anders hadden we weer heel wat leuke momenten gemist. Jeroen bijvoorbeeld, die het apparaat gewoon even uitzette. Hij werd gek van dat ding, zei hij. Prima joh. Doe of je thuis bent, Jeroen. Het is heus niet dat we met een opdracht bezig zijn, ofzo.

En dan het gehijg van Jochem! De andere kandidaten wisten niet zeker of ze dit nu heel verdacht moesten vinden of vooral heel vies. Persoonlijk zou ik hem denk ik meteen weg hebben gedrukt. Bah.

Ontvoerde kandidaten

Niet alleen de portofoons zorgden er trouwens voor dat de papierfabriek de perfecte plek was om te mollen. Alles aan de opdracht schreeuwde chaos en verwarring. Een waslijn met briefjes met rare woorden, kandidaten die ontvoerd werden, Thomas die als een malloot papier van een rol aan het scheuren was (“Er zit geld in! Er zit geld in!!”) en Sigrid en Sanne die als twee giechelende typmiepen met pasgelakte nagels een poging deden om de allersimpelste opdracht uit de aflevering te verknallen.

Sanne: “Ik heb mijn typediploma!” Sigrid: “Ik ook, maar ik heb mijn bril niet op!” Nou, Sigrid, die bril zat dus gewoon op je neus… Sanne had het niet eens door, zó graag wilde ze laten zien dat ze supersnel tweevingerig kon tikken. Om na het zoveelste mislukte vel met het idee te komen om gewoon het voorbeeld in te leveren. Bril-jant. Maar echt.

Bambi-ogen

Er werd zowaar toch nog wat geld verdiend, maar dat kon Jochem weinig schelen. Hij keek met verschrikte Bambi-ogen in de camera. “Roos heeft me gewon keihard in de steek gelaten”, jammerde hij. Zou het de eerste keer zijn dat een mooie blonde dame hem had laten zitten?

Maar er was nog iemand die over een groot gevoel voor drama beschikte. “Je mag me nu ook gewoon meteen doodmaken”, huilde Sanne voor ze – vrijwillig – plaatsnam in The Screaming Eagle en daar de longen uit haar lijf gilde. Want ze had me toch een partij geleden voor die 500 euro, vond ze zelf.

Trigger happy

Ze was eigenlijk de enige die dat vond, want de andere kandidaten hadden het allemaal juist reuze naar hun zin op de horrorkermis. Sigrid had een soort bovennatuurlijke ervaring in een ronddraaiend gevaarte. In trance keek ze naar de sterrenhemel boven en de mierenpoppetjes beneden en alles was allemaal zoooo verhelderend. Zelfs de bacteriën van de vuilnisbak konden haar niet uit de hogere sferen halen. 

Keihard werd ze afgeschoten door de snipers die enorm trigger happy waren. Je zou toch zeggen dat Sigrid in Penoza wel gewend was rondvliegende kogels te omzeilen. Toch ging de Oscar die avond natuurlijk naar Immanuelle, die als een ware Rambo meets Lara Croft met haar pistooltje over het verlaten kermisterrein sjeesde, onderwijl de ene na de andere oorlogskreet uitstotend. “Ratatatatata! Ik dood? Jij dood!”

Aandoenlijk als de bevertjes

Om het filmgevoel compleet te maken, mochten de kandidaten in een echte Amerikaanse rechtbank proberen om uit te vinden wie van de drie verloren gewaande kandidaten niet de waarheid sprak. Jeroen had Jailhouse Rock gezongen in een Elvispak, Roos had roze cocktails gedronken in Las Vegas en Diederik was wezen kanovaren in een national park.

Echt heel moeilijk was het nu ook weer niet. Roos zat niet eens aan haar neus, dus die moest wel de waarheid spreken. Wie er wel aan zijn neus zat? Diederik dus. Maar dat gaf niet, want de kandidaten waren zwaar onder de indruk van de zes schattige kleine minibevertjes die elkaars hand vastpakten, in gezang uitbarsten en hem daarna in de wildernis opvoedden als hun bloedeigen beverbroertje. Wat kon daar nu aan gelogen zijn?

Afijn, Diederik verdiende een vrijstelling en voerde zijn acteerkunsten daarna nog eens op in een tranentrekkende GTST- scene met Thomas. “Ik heb tegen je gelogen lieverd. Zullen we het opnieuw proberen? Ik vertel je alles, vertrouw je me nu dan weer?” Het was bijna net zo aandoenlijk als de bevertjes.

Helaas moest Yvonne – die nog steeds niemand vertrouwde - deze aflevering het veld ruimen. Ze wist natuurlijk wel hoe het spelletje werkte, maar was toch vol voor één kandidaat (Roos) gegaan. We kunnen dus weer een naam wegstrepen op het verdachtenlijstje!