Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De tv-thermometer

Wie is de Mol? recap #3:
Was dit dé aanwijzing die je had moeten zien?

journalist

Marion van Es

H

Het Wie is de Mol virus is losgebarsten bij Marion van Es. Iedere week schrijft ze over wat haar opviel in de laatste aflevering.

De firma List & Bedrog, noemde Art de groep. En inderdaad, het onderlinge vertrouwen was ver te zoeken deze aflevering. Er werd gelogen, gestolen en ongegeneerd in koffers gegraaid alsof de kandidaten echt ál hun waardigheid hadden verloren.

En dat was ook zo natuurlijk. Tussen de koffie en de croissants door zwoor iedereen voor de vorm nog even plechtig dat dit echt echt echt niet kon, maar eigenlijk was niemand natuurlijk echt van plan zich aan die belofte te houden. In liefde, oorlog en Wie is de Mol is immers alles geoorloofd.

Bondgenootschap voor het leven

Ook de complotjes, door Diederik nog liefdevol een ‘bondgenootschap voor het leven’ genoemd, bleken weinig waard nu niemand elkaar oprecht bleek te vertrouwen. Jeroen probeerde nog wat door Sanne uit te nodigen voor een ikbenhetechtniet-biecht. Hij had zich waarschijnlijk al maandenlang verheugd op de stare down en thuis voor de spiegel eindeloos geoefend op het juiste ikbenhetechtniet-gezicht: de blik die vertrouwen uitstraalt, maar toch ook een klein beetje ruimte openlaat voor twijfel bij de ander. Helaas had Sanne weinig zin in dat toneelstukje. Wel in een knuffel, dus hielden ze het daar maar bij.

Doordat het onderlinge vertrouwen tot het nulpunt was gedaald, slaagden de kandidaten erin om zelfs de simpele opdracht ‘met groen stokje van A naar B lopen en onderweg geld meenemen’ te laten resulteren in het meest onbegrijpelijke spel ever. Want moet je nu briefjes of kartonnetjes meenemen en mag het klepje van de het blauwe paaltje al open voordat je het stokje in handen had? Niemand wist het antwoord op die vragen. En dat lieten ze maar zo.

1000 euro verdwenen

Pas toen bleek dat iemand ervoor had gezorgd dat er 1000 euro uit de pot ging, was de groep het unaniem ergens over eens: die iemand kon alleen maar Jochem zijn geweest. Jochem zette echter meteen zijn inmiddels bekende verbaasde blik op en stelde een tegenvraag: “Waarom zou ik dat doen?” Goed punt, vond de groep, en daarmee was de kous af.

Daarna mochten de kandidaten elkaar gaan tekenen op het strand, terwijl volgens Thomas ondertussen “Tinkerbell met haar toverstaf een vonkenregentje liet neerkomen”. Diederik had blijkbaar minder op dat met musicaltaalgebruik en omschreef hetzelfde schouwspel als “de hele wereld die aan het exploderen was”.

Hij vond het een beetje flauw dat ze niet gewoon elkaars namen mochten opschrijven. Stuk minder ingewikkeld. Hadden ze daarna gezellig met z’n allen naar de vuurwerkshow kunnen kijken met genoeg geld op zak om de rest van de avond door te zakken met hun lievelingsdrankjes. En als ze dan nóg een keer elkaar moesten uitbeelden, wist iedereen natuurlijk meteen dat Thomas een cocktailglaasje met een schijfje citroen was.

Weinig kans op slagen

Ook bij de derde opdracht had de spelleiding weer van die flauwe regels bedacht: ze mochten niet parkeren én moesten zich ook nog eens aan de verkeersregels houden. Niet dat iemand daar een boodschap aan had. “Ja, we rijden inderdaad op een busbaan, hoezo?”, merkte Sanne droog op. Immanuelle herinnerde iedereen er fijntjes aan dat het wel zo handig was als er gestopt werd voor rode lichten, om vervolgens zelf het gaspedaal flink in te trappen.

“Even lekker gek doen”, zei ze tegen bijrijder Jochem. Die had niet eens door dat ze bijna op een andere auto botsten, hij was immers veel te druk met het verstoren van de portofoon. (Verbaasde Jochem-blik: check).

Ook de andere kandidaten leken zich weinig druk te maken over het laten slagen van de opdracht. Diederik en Roos zongen gezellig samen liedjes en Sanne en Thomas overwogen bij een koffietentje te stoppen voor een latte. Alleen Sigrid deed nog een poging om daadwerkelijk de eindbestemming te bereiken. Dat kon natuurlijk niet anders dan een kerk zijn, bedacht ze. Het was tenslotte zondag!

De groep leek dankbaar dat er een einde leek te komen aan de onbegrijpelijke aanwijzingen en volgde haar meteen. Dat het idyllische kerkje niet de plek was die Art bedoelde deerde niet, want volgens Diederik konden ze er in ieder geval bidden voor een beetje wijsheid.

Miss Mole

Art wreef ze de misgelopen bankbiljetten onder de neus, maar was stiekem een beetje beteuterd dat de kandidaten niet toe waren gekomen aan deel 2 van de opdracht. Hij koos er daarom maar voor om de hints die ze in de boekwinkel misgelopen waren alsnog te showen. Het boek ‘Miss Mole’ bijvoorbeeld, geschreven door E.H. Young. Een aanwijzing voor een jonge, vrouwelijke Mol? Of was dat een slinkse afleidingsmanoeuvre, omdat er stiekem een extra letter (namelijk de J van Jochem, Jeroen of Jekel) op de kaft van het boek te zien was?

Niemand leek zich verder erg te bekommeren om de dramatische eindstand van de pot. ‘Oh wat jammer!’, riep Sigrid uit, met het enthousiasme van iemand die net hoort dat de vervelende schoonmoeder helaas verhinderd is om te komen logeren.

Het vertrek van Roos wekte veel meer tranen op, vooral bij Immanuelle. Nadat zij aan het begin van de aflevering nog riep dat ze van alle kandidaten zichzelf het meest vertrouwde, had ze net besloten dat Roos op de tweede plek kwam. Ze mag aflevering 4 beginnen met de zoektocht naar een nieuw ‘bondgenootschap voor het leven’. Ik stem voor Jeroen, verheug me nu al op de stare down!