Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De tv-thermometer

Van meeschrijven tot affikken...
Wat iedereen doet tijdens het Songfestival

journaliste

Hester Zitvast

E

Er is een enorme last van onze schouders gevallen nu "we" in de finale staan. Als de zusjes van O'G3NE nou vanavond weer net zo schitteren als donderdag, dan kan het wel eens een zenuwslopende puntentelling worden. In menig huiskamer speelt zich een vrijwel identiek tafereel af, maar wij zijn bij VROUW natuurlijk de beroerdste niet om even een lijstje met tien herkenbare ESF-situaties met jullie te delen. Er mag weer gevinkt worden mensen!

De tune

Oh, die begintune toch. Wat voetballiefhebbers hebben met de Championsleaguetune of het Nederlands volkslied, heeft de die-hard songfestivalfanaat met die eerste tonen van Eurovision. Kom er maar gewoon voor uit dat het je een beetje emotioneert. Dat je hart er sneller door gaat kloppen en dat je er het liefst heel plechtig bij gaat staan om met je hand op de Europese vlag trouw te zweren aan het liedjesfestijn. Weet je wat; doe het maar gewoon. Verhoogt de feestvreugde enorm.

Het veel te lange intro

Het hoort erbij, dat weet je ook wel, maar dat hele folkloristische gehuppel van de plaatselijke dansmariekes en dat blije gekakel van de presentatoren mag van jou wel worden overgeslagen. De grappen slaan de plank mis, de muziek en bijbehorende dans is met geen mogelijkheid serieus te nemen. Alleen de acte de presènce van eerdere winnaars kan je nog enigszins bekoren. Het ultieme moment om wat hapjes op tafel te zetten, want aangezien het keihard werken wordt vanavond, is voldoende energie hoognodig.

De aftrap

En dan is daar dat eerste nummer. Niet om aan te horen natuurlijk. En ook al heeft het wel enige allure, dan wil je er nog niet aan, omdat Nederland hoe dan ook beter is. Je fikt het tot op de laatste noot af. Het is niet mogelijk dat we in de eerste act al en concurrent hebben, daar is de avond nog te jong voor. Alleen het introfilmpje al haalt het natuurlijk nooit bij 'ons' filmpje. Nee, voorlopig is het nog gewoon 'douze points' voor Nederland. Je schenkt jezelf maar een eerste wijntje in.

Meeschrijven

In talloze huiskamers staat het whiteboard of de flip-over pontificaal in de kamer. Er moet namelijk meegeschreven worden en hard ook. Bij de een wordt het heel professioneel aangepakt; daar zijn dagen van tevoren al keurige schema's uitgedraaid waarop je per onderdeel (zang, dans, act, kleding, totaal) je cijfer kunt invullen. Maar ook een kladje volstaat, als je er maar een mening over hebt. Oh en de nummer één is natuurlijk al bekend. Je hoogste cijfers gaan naar je thuisland.

Totale verwondering

Je blijft je verbazen over de volstrekte hysterie van de diverse inzendingen. Staat zij daar echt in een kanariegeel ensemble haar vocale kunsten ten gehore te brengen? En wat is dat met die strakke knot op zijn hoofd. De man-bun; het kán niet! En komt die puber nou serieus strak van de helium in een ballon een poging tot overtuigen doen? Je verbaast je ook over jezelf. Als je even naar de keuken loopt om bij te schenken of nieuwe hapjes te halen, begin je ineens te jodelen. Waarom toch, waarom?

Twitteren

Je hebt het er maar druk mee, want terwijl je kijkt, volg je het feest natuurlijk ook op Twitter. De commentaren van fanatiek Twitteraars (onder meer Marc van der Linden die na donderdag claimde dat hij zich na de uitzending voelde alsof hij was overreden door een tram) zijn té leuk om niet te lezen, ze zouden eigenlijk live onder de uitzending gestreamd moeten worden. En misschien Twitter jezelf ook wel mee, multitasker die je er bent.

De nationalistische uitbarsting

En daar staan ze dan, onze meiden. Weer die emotie, je pinkt een traantje weg en dan moeten ze dus nog gaan zingen. Het hele gezelschap in je woonkamer (ESF kijk je beter niet alleen en in voorkeur in bijzijn van een paar fanatieke gay-vrienden) maant elkaar opgewonden tot stilte en neemt plaats op het puntje van de stoel. Handen voor de mond, nagels desnoods tussen de tanden, want oh, oh, oh, als ze er maar niet een noot naast zitten of live on stage hun nek breken over die hoge hakken. En dan komt de ontlading als blijkt dat ze het wederom spatzuiver hebben gezongen. Jullie vallen elkaar gillend in de armen, dit kan niet meer kapot. Dit móet winnen. De gedoodverfde winnaar moet maar struikelen over een decorstuk of een acute keelontsteking krijgen, alle eer komt dit jaar echt onze drie meisjes toe.

De spanning neemt toe

In de kamer begint iedereen steeds harder te praten en dat kan maar een ding beteken; de puntentelling komt eraan. Die laatste nummers doe je er gewoon een beetje bij; het is altijd een enorme tegenvaller als daar dan nog een wel erg leuk liedje tussen zit, maar de telling, daar draait het nu om. Alleen de tekst 'de lijnen zijn gesloten' bezorgt je al bijna een hartstilstand. Het is besloten. Vanaf nu kan je leven voor altijd veranderen.

Douze points

Je verwacht ze de eerste keer al, die douze points. Maar dan geeft Noorwegen die weer aan Denemarken. Of schuiven ze de hoofdprijs in Oost-Europa weer bij elkaar onder de deur door. Gillend roep je dat het niet eerlijk is. Dat je nooit meer kijkt. En dan vallen ze. De douze points; België gunt het ons. Je boekt meteen een stedentripje Antwerpen en belooft ze nooit meer als dom te bestempelen. Ondanks dat het niet meer mogelijk is, hoop je nog steeds op een wonder. Maar wat doen ze het goed. En wat geeft Nederland toch weer enig de punten weg. Wat zijn we toch een leuk land.

Kater

En dan volgt de kater. Want wat had het leuk geweest als we hadden gewonnen. Je staat op het punt ruzie te maken met je vriend/man, die het liedjesfestijn toch al de grootst mogelijke onzin vindt. En je voelt je zo leeg van binnen. Je moet weer een heel jaar wachten tot het volgende Eurovisie Songfestival. Een heel jaar. Voorzichtig worden in de huiskamer de mogelijke nieuwe kandidaten genoemd. Moet Frans Bauer niet gewoon eens gaan? Of Sieneke desnoods nog een keer, maar dan niet met een draaiorgel maar met een man met een panfluit ofzo? Iedereen valt over elkaar heen en er wordt nog maar weer een glas in geschonken. Wat is het toch gezellig. En wat hadden we moeten winnen.

(Deze tekst is uiteraard volledig op basis van nuchtere voorspellingen geschreven. Mocht O'g3ne toch winnen – waar we ook zeker ernstig rekening mee houden, maar wat we niet willen jinxen – dan zal een herziene reconstructie van de avond komen.)