Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De tv-thermometer

Heel veel misbaksels bij HHB
Lekker, een drol van churros

journaliste

Marjolein Hurkmans

C

Champagne en een drol van churrosdeeg. Er kwam van alles voorbij in deze laatste aflevering van Heel Holland Bakt van 2018. Culinair redacteur Marjolein Hurkmans keek mee. 

Soms zie je het van verre aankomen. Het kan niet anders, of X gaat deze aflevering naar huis. Want dan heeft iemand gewoon z’n bakweekend niet. En dat overkwam ook een van de kandidaten deze week. Er zat er een tussen die een weekend had waarbij je maar één ding dacht als kijker: ‘Kind, het wordt vanzelf morgen. En dan ben je weer thuis. In jouw eigen keuken, lekker anoniem taarten bakken. En dan lukken ze wel.’

Wishfull thinking

Vreemd genoeg leek X dat alleen zelf niet te zien aankomen. Op de valreep voor de verlossende woorden van André, zei hij/zij nog tegen de camerapersoon: ‘Meestal heb ik wel een idee van wie er naar huis gaat. Maar deze week weet ik het echt niet.’ Gevalletje wishfull thinking to the max.

Zeepaardje

Ja natuurlijk zeg ik X, het zal me niet nog een keer gebeuren dat ik half Nederland over me heen krijg omdat ik in de eerste alinea al verraad wie vanaf vandaag weer gewoon thuis de oliebollen in het vet gooit (chapeau voor André trouwens: dat was echt een heel mooi verrassingszeepaardje dat hij uit de frituur toverde). Voor wie het weten wil, even scrollen, want dat zet ik dus onderaan. Ik ga graag het nieuwe jaar in zonder virtuele blauwe plekken.

Proost!

Afijn, het was dus de Oudejaarsaflevering van Heel Holland Bakt. Dat begon al met een champagnetaart. Als er drank in het spel is, leer je de kandidaten meteen een stuk beter kennen. Hoppa, van Maroeska mocht er meteen een hele fles in. Op een slokje na, zodat ze de fles ook nog even aan haar mond kon zetten. Anna gaf meteen eerlijk toe een drankorgel te zijn, terwijl Vincent zei absoluut niet van alcohol te houden (was die jongen geen student? Waar ging het mis?) en noch blonde Kim, noch haar donkerharige naamgenoot hielden van het bruisende goud. Dat in tegenstelling tot onze Janny die er ondertussen lustig op los citeerde. Eerst Madame de Pompadour, daarna ook nog eens Napoleon. Het kon niet op. En daarna stak ze Vincent een hart onder de riem wiens eerste taart mislukt was, maar die zijn tijd ‘niet had verlummeld’, want meteen opnieuw aan het bakken was geslagen. Dieptepunt deze eerste ronde: de taart van blonde Kim met een geleilaag die als roze kauwgum aan het mes bleef hangen. Het leek wel iets uit een horrorfilm; iets met slijmerige rupsen die een banketbakkerij hebben overgenomen of zoiets.

Bloedbad

Na die eerste signatuuropdracht ontstond er een waar bloedbad in de tent. Er moesten churroscups worden gebakken. Het beslag, zo legde Robèrt uit, diende daarvoor om de uitstulpingen aan de onderkant van een muffinplaat gedraaid te worden. Eerlijk? Dat was nooit in me opgekomen als ik in die tent had gestaan. Bij de meeste kandidaten ook niet trouwens. Er ontstonden churrosdrollen, churroshopen en churrosplakken. In feite kunnen we wel stellen dat eigenlijk geen enkele kandidaat iets van deze opdracht wist te bakken. Het ene misbaksel na het andere werd gepresenteerd. 

Spoileralert

Dat ging een stuk beter bij de laatste opdracht van de avond: de Nieuwjaarstaart. Ik denk dan meteen aan een trifle van oude oliebollen, want je moet iets met die krengen, maar de thuisbakkers hadden gelukkig meer inspiratie. Die van Maroeska was natuurlijk weer een plaatje. Ik wil dolgraag een keer bij haar in de keuken kijken. Misschien een workshopje volgen? Doe ik mijn haar ook in zo’n gezellige knot. Komt het helemaal goed. Spoileralert: Maroeska is voorlopig nog niet thuis.

Vincent ook niet. Persoonlijk was ik niet onder de indruk van zijn chocoladebrug, maar dat kan zijn omdat ik geen Rotterdammer ben en vanzelfsprekend mag ook Cas die eigenlijk heel gestaag kwaliteitswerk aflevert, nog een weekje blijven. Heb je nog niet gekeken en staat het wel op de planning, dan is dit dus het moment om op escape te klikken en iets leuks voor jezelf te gaan doen…

Om te huilen

Want met blonde Kim ging het dus allemaal niet zo best. Na de horrortaart van de eerste dag, stijfde een dag later de mousse niet op, mislukte de macarons en ging de botercrème in de schift. Dat je dan toch nog hoop hebt dat je door bent naar de volgende ronde, ik vind het knap. Ze moest huilen. Ik snap dat. Het is toch anders als er één ding fout gaat en dat dat je de kop kost dan wanneer letterlijk alles mis gaat. Janny vond het jammer: ‘Het lijkt erop of je de handdoek in de ring hebt gegooid’, zei ze. Ik vond het vooral begrijpelijk. Als ik in die tent had gestaan en mij was overkomen wat Kim overkwam, had ik niet eens meer een taart voor de neus van de jury gezet. Dan was ik gewoon hard gillend die tent uitgerend.

Fijne jaarwisseling

Afijn, Maroeska werd wederom meesterbakker (beste mevrouw, mocht u tijd hebben. Ik kom graag limoncello drinken, eh… limoncellotaart bakken) en voor Kim viel dus het doek. Op naar volgende week. Volgend jaar eigenlijk. Fijne jaarwisseling alvast. Bak er wat van hè, in 2019.