Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Zakenvrouw met hoge hakken
Foto: Agnieszka Wozniak/Caiaimage | Hollandse Hoogte
De Urenfabriek

De Urenfabriek deel 11:
Van de andere kant

Redactie VROUW

I

In deel 11 van De Urenfabriek lees je hoe Felice met Anne over diens gezellige collega Lucas praat.

Anne belt pas maandagochtend weer, terwijl ik naar kantoor fiets. Het is zo’n druilerige grijze maandag en ik heb mijn kanariegele poncho aan met knalrode Hunter-regenlaarzen. Zo krijgt deze dag toch wat kleur. Straks op kantoor verruil ik mijn Hunters voor een stel peperdure pumps.

‘Heb je nog iets gehoord van Mister X?’ vraag ik quasi belangstellend.

‘Nee, niks. O ja, wel. Hij heeft mijn voicemail gisteren nog ingesproken,’ zegt ze.

‘Wat zei ie dan?’

‘Dat hij het supergezellig vond, maar dat we er met niemand op kantoor over moeten praten. Het is beter als het ons geheimpje blijft... Wat een lul-de-behanger. Ik heb geen tijd om ermee bezig te zijn, gelukkig, want ik krijg het druk met een nieuwe zaak,’ roept Anne.

‘Leuke zaak?’ vraag ik nog. 

‘De overname van een grote chipsfabrikant. Lucas is in charge. Dus dat gaat helemaal goed komen.’

Lucas is Annes directe collega. Een tengere man die enorm gedreven is en altijd strakke pakken draagt van Pauw, uitgevoerd in fluweel. Anne heeft gehoord dat Lucas in het traject zit om partner te worden. Partners zijn de top dogs, de bazen, de veelverdieners, de old boys van morgen. Om in aanmerking te komen voor een partnership bij een topfirma als B&B, moet je jarenlang keihard buffelen. Dag en nacht doorstomen, van geen ophouden weten, zonder scrupules. Anders kom je nooit aan je tweehonderd uur billable per maand, het minimum om junior partner te worden. Grote deals sluiten is een tweede vereiste voor het partnerschap. Flink slijmen bij de andere partners is eis nummer drie. De beloning is navenant: je opent als het ware je eigen winkel binnen de firma en je schrijft je eigen salaris, met vijf nullen. Anne voorziet geen enkel carrièreprobleem voor Lucas, want Lucas is opgeleid door Hans de Waard, haar patroon. Dat zit wel goed. Bijna alle stagiaires van Hans zijn partner geworden bij Blick. Misschien wordt Anne het later ook wel. Zij wil het liefste managing partner worden; opperhoofd van B&B.

Lucas heeft dikke wallen onder zijn kleine bruine ogen, maar zo gedraagt hij zich niet. Hij loopt altijd energiek door het gebouw, en dan wapperen zijn blonde krullen vrolijk op en neer. De afgelopen twee jaar heeft Lucas op ons kantoor in New York gezeten. Hij heeft daar de tijd van zijn leven gehad. Ook al miste hij zijn vriend in Amsterdam. Bij terugkomt wist hij: nu is het erop of eronder. Als ik hier partner wil worden moet ik vol gas geven, voordat ze iemand aantrekken van buiten.

Lucas heeft een scherpe blik. Niet alleen voor deals, maar ook voor schoonheid. En voor mode. Samen met zijn beste vriendin bezoekt hij elk halfjaar de Amsterdam Fashion Week. Hij heeft een bloedhekel aan carrièrevrouwen die zichzelf verwaarlozen. Zulke vrouwen komt hij dagelijks tegen. Anne en ik zijn de uitzondering op de regel, beweert hij. Dat vinden wij natuurlijk wel vleiend. Soms wip ik even langs voor een praatje met Anne en komt Lucas er gezellig bij zitten. Ik zorg dan altijd dat ik mijn hoogste hakken aanheb, want hij zou me niet aankijken als ik op ballerina’s zou lopen. ‘Platte schoe- nen zijn voor mannen, kinderen en bejaarden,’ aldus Lucas. We kletsen wat over nieuwe boetiekjes, ontwerpers en Victoria Beckham. Victoria is Lucas’ grote idool: ze is dun, runt een eigen kledinglijn en is getrouwd met een knappe voetballer. Ze is de perfecte vrouw. Het lijkt me heerlijk om een collega als Lucas te hebben. Iemand die gewoon gezellig is en zich niet verheven voelt boven jou omdat hij toevallig senior medewerker is en jij blond bent. Integendeel, hij informeert juist naar het geheim achter mijn honingblonde haardos.

‘Ik heb hem net verteld van Joost,’ zegt Anne, als ik vlak voor de lunch even bij haar langsloop om te kijken hoe het gaat. ‘Lucas reageerde geschokt: “Jij en Joost? Maar die heeft toch een relatie met Janneke? En bovendien is ie hartstikke gay.”’

Ik val bijna om van verbazing en ongeloof, begin ervan te giechelen. ‘Joost gay?’

‘Ja,’ zegt Anne, terwijl ze me stom aankijkt. ‘Lucas heeft me opgebiecht dat hij vroeger ook een beetje verliefd was op Joost, maar dat het zo’n rare jongen is.’

‘Hoezo dan?’ vraag ik nieuwsgierig.

‘Hij heeft allerlei issues met drank, vrouwen en computerspelletjes. Hij schijnt verslaafd te zijn aan de app Angry Birds op zijn iPhone, hij speelt het zelfs tijdens vergaderingen en in de lunchpauzes op kantoor. Compleet verknipt. Nooit aandacht gekregen van z’n moeder of zo,’ antwoordt Anne. ‘Ik heb aan Lucas moeten zweren dat ik voortaan uit z’n buurt blijf,’ vervolgt ze. ‘Nou ja. Gelukkig was ik niet echt verliefd op Joost. Ik heb me gewoon laten meeslepen door het werk en omdat ik graag een leuke vent wil om ’s avonds tegenaan te kruipen. Eigenlijk was ik meer verliefd op het verliefd-zijn. Ja, zoiets moet het zijn.’

‘O,’ mompel ik. Ik ben een beetje sceptisch. Zou zo’n verliefdheid echt zo snel overgaan? Anne praat nog steeds heel druk over Joost. Ik zie dat het haar meer doet dan ze zichzelf wil toegeven. Ze metselt een muurtje om haar gevoelens heen.

‘Lucas heeft beloofd dat hij het niet verder zal vertellen over Joost en mij. Het laatste wat ik wil, is dat die Janneke erachter komt. Ik begrijp overigens niet wat Joost ziet in zo’n grijze muis. Ik moest in het smoelenboek kijken om te weten hoe ze eruitziet. Ze lijkt op smurfin: klein, geel haar, blauwe huid,’ vervolgt Anne.

‘Nee, ik vind haar ook totaal niet spannend,’ zeg ik. Hoe frustrerend moet het voor Anne zijn dat Joost het met zo’n saaie doos doet. Alhoewel... misschien heeft ze wel een kant die wij niet zien? Of Joost heeft duistere geheimen waar alleen Janneke van weet.

‘Overigens neemt die nieuwe overname al mijn tijd in beslag. No time om aan Joost te denken. Hans heeft besloten dat ik niet meer mag werken aan de zaak met Joost. Ik moet mijn aandacht nu honderd procent richten op de chipsfabriek. Er zijn zóveel documenten om door te werken,’ zegt Anne opgewekt. ‘Als er arbeidsovereenkomsten bij zijn, bel ik jou voor advies,’ voegt ze eraan toe.

Dat zou leuk zijn, samenwerken met Anne. Mijn Ria zou het nooit goedkeuren dat ik zelfstandig aan een zaak zou werken. Alsof Anne mijn gedachten kan lezen, zegt ze: ‘Ria mag ik niet inschakelen van Hans, want die is veel te traag en bovendien een zuurpruim. Echt waar, dat zei Hans.’

Mijn dag kan niet meer stuk. 

Over de auteur

Fleur Brockhus is ex-advocate en schrijver van romans De urenfabriekJuffrouw Holle - sprookje voor de moderne vrouw en De inspiratiepraktijk. Daarnaast blogt zij over een bloeiend leven op fleursfinest.com en schrijft ze o.a. columns voor Advocatie.nl. Fleur woont met haar man en drie zoontjes in Blaricum.

Volgende week lees je hoe het verder gaat met Felice.