Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouwen aan tafel
Foto: Martin Barraud | Hollandse Hoogte
De Urenfabriek

De Urenfabriek deel 15:
'Ik sluip naar binnen en hang de toga in haar kamer'

I

In deel 15 van 'De Urenfabriek' lees je hoe Felice de feestdagen doorbracht met haar naasten en Ria iets draaglijker begint te vinden.

Zondag 3 januari. Het vriest behoorlijk. Vanmorgen kreeg ik om zeven uur een telefoontje van Lian. Of ik naar kantoor kon komen om te helpen bij een spoedzaak.

Lian is er een dag eerder voor teruggekomen van haar wintersportvakantie in Méribel. Dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. Sietske en ik hadden een dagje spa gepland om weer helemaal fris en fruitig het nieuwe jaar in te gaan, maar dat moet nu even wachten. Deze spoedzaak vergt nachtwerk, ben ik bang. Sietske begrijpt inmiddels wel dat werk altijd voorgaat. Hoe jammer ik dat zelf ook vind. De kerstdagen lijken zo ver weg, terwijl het maar een week geleden is. Ik wilde de dagen tussen kerst en oud en nieuw vrij nemen, om weer even helemaal op adem te komen. Dat kon helaas niet. Lian was die dagen al vrij voor de wintersportvakantie met haar gezin. ‘Ik ga hier niet in mijn eentje de tent draaiende houden. Bovendien vind ik het uiterst ongepast dat een eerstejaarsstagiaire de meest gewilde dagen vrij neemt,’ had Ria gezegd. ‘Jij hebt al continu vrij,’ had ze er pinnig aan toegevoegd, waarmee ze doelde op de opleidingsdagen die ik verplicht moet volgen. En misschien omdat ik een hele dag ziek ben geweest. Ik had zo’n heftige migraine dat ik geen daglicht kon verdragen. De hele dag heb ik in een donkere kamer gelegen en heeft Sietske me verpleegd. Daardoor heb ik zelfs het beruchte Blick & Bleecker-kerstfeest moeten missen, dat net die avond plaatsvond in het oude pompstation. De tent was speciaal voor die avond volgepompt met echte sneeuw over de gigantische kerstbomen die waren ingevlogen uit Scandinavië. Cirque du Soleil trad op. Daarna was het er heftig aan toegegaan, volgens Anne: Joris was in de garderobe gevonden met Lotte van de receptie, Lucas had schaamteloos geflirt met een knul uit de postkamer en een paar collega’s van mijn verdieping hadden de hele avond close gedanst... Het mooiste verhaal: een vrouwelijke partner die een relatie heeft met een bekende politicus was wakker geworden achter de balie in de hal van B&B. Niemand die weet wat er precies is gebeurd. Althans, iedereen houdt zijn mond erover. Een mooi verhaal omdat het voorval de volgende dag in Story stond. Die lui staan dag en nacht met een telelens opgesteld achter de bosjes bij ons kantoor. Blick & Bleecker behandelt grote zaken van grote cliënten, dus zijn sommige advocaten inmiddels meer celebrity dan advocaat. Lullig voor die partner dat ze zo in Story staat, maar ik begrijp niet waarom je zoiets laat gebeuren. Kennelijk had ze zoveel gedronken dat ze de weg is kwijtgeraakt. Wat is dat toch met advocaten? Overdag gedragen de Blickers zich keurig, maar zodra ze onder elkaar zijn, gaat de fles open en gaan de remmen los. Net als tijdens ons opleidingskamp in de bossen. En op Justitia, het feest in een afgekochte Escape voor advocaat-stagiaires. Dat was ook een mooi feestje. Ik heb toen gedanst tot de zon opkwam. Anyway, ik vind het heel jammer dat ik het kerstfeest niet heb meegemaakt. Mijn dieppaarse jurk met A-lijn hing al een week klaar. Helaas, maar volgend jaar weer een kans. Dan neem ik ook een kerstboompje op de kamer. Dat durfde ik nu niet voor te stellen aan Lian, ze doet al zo moeilijk over bloemen, planten en geurkaarsen op de kamer. Maar ik heb goede hoop dat ik volgend jaar meer respect heb verdiend van haar en van Ria. Nog een heel jaar hier doorbrengen, het lijkt een onmogelijke opgave, maar het valt uiteindelijk vast wel mee.

‘Wie hou je nou voor de gek?’ zegt Stemmetje.

Ja hoor, daar hebben we Stemmetje weer. Tijdens kerst en oud en nieuw was het net zo lekker rustig in mijn hoofd. De kerstdagen heb ik bij mijn ouders doorgebracht. Mijn grootouders waren er ook. Tijdens een boswandeling vroeg oma hoe het is bij Blick & Bleecker. Omdat ze altijd zo goed kan luisteren, zonder te oordelen, heb ik haar verteld over Ria. ‘Wat een haaibaai,’ was haar oordeel. ‘Misschien kun je voor een man gaan werken, dat zijn veel betere bazen. Ze houden het tenminste zakelijk,’ was haar advies. Verder heb ik vooral veel geslapen bij mijn ouders. Ik wilde beginnen aan het boek dat Ria mij voor kerst had gegeven, maar ben er niet aan toegekomen. Op kerstavond lag er opeens een pakketje op mijn bureau met een kaart: Felice, zalig kerstfeest, Ria. Een roman over een Joodse lesbo die worstelt met haar geaardheid. Interessante keuze. Oud en nieuw heb ik gevierd met mijn Leidse vriendinnen. Suzan gaf een feestje bij haar thuis, iedereen moest eten en drinken meenemen. Omdat Suzan in Leiden woont, was ik bijna thuisgebleven. Ik zag ertegen op om te treinen, zo’n gedoe. Vroeger had ik dat geen probleem gevonden, toen had ik energie voor tien en zag ik niet zo snel beren op de weg. Achteraf ben ik blij dat ik toch ben gegaan, al had ik niks met het thema: après-ski. Het was veel gezelliger dan zo’n massaal housefeest. Heel fijn om iedereen weer even te zien en te spreken. Ze waren allemaal zo lief, geïnteresseerd en vrolijk.

‘Gezellig dat je erbij bent Felice, nu zijn we compleet,’ had Suzan gezegd terwijl ze me een zelfgemaakt pasteitje aanbood. ‘Ik ben ook blij dat ik ben gekomen, je hebt een mooi feestje georganiseerd.’
Al zijn het niet de vlotste types, geen coole Blickers, ik kan zo lekker mezelf zijn bij hen. Ik merkte dat ik mijn vriendinnen toch behoorlijk had gemist de afgelopen maanden. Een van mijn vriendinnen werkt bij een energiebedrijf. Iedereen komt er om negen uur ’s ochtends aan en vertrekt stipt om vijf uur.

‘Klinkt als een droom,’ had ik tegen haar gezegd.

‘Pfff, dat valt vies tegen. Mijn collega’s zijn ongemotiveerd, sloom en een beetje muizig. De dagen in de kantoortuin duren soms zo lang, ook al bestaan die dagen maar uit acht uur per dag. Je kunt ook nooit eens even lekker surfen, want de buurman kan zo op je scherm kijken wat je doet,’ had mijn vriendin gezegd.

Dat gaf te denken. Kennelijk is het ergens anders ook niet alleen maar feest.

Ria, Lian en ik werken aan de zaak Coenders. Het gaat om een ontslag op staande voet. Dat vind ik de spannendste dos- siers. Omdat alles dan zo’n chaos wordt. Meestal is er ruzie geweest op het werk of is een werknemer voor de honderdste keer niet komen opdagen. Onze cliënt, Fodex, heeft tijdens de feestdagen een werknemer ontslagen omdat hij dronken achter het stuur zat toen hij een paar kisten champagne moest afleveren bij een klant. De klant had Fodex opgebeld over de beschonken toestand waarin de werknemer, de heer Coenders, zich bevond. Daarop heeft Fodex hem ontslagen. Coenders ontkent in alle toonaarden en wil weer aan het werk. Onze cliënt is bereid om alles te doen om van deze werknemer af te komen, zonder dat het geld gaat kosten. Dat is natuurlijk onmogelijk, want alleen aan hun advocaten zijn ze al zo’n tienduizend euro kwijt. Maar goed, als wij kunnen voorkomen dat Fodex een dure oprotpremie moet betalen, zijn ze toch goedkoper uit. Ontslag op staande voet wordt niet zo makkelijk goedgekeurd door een rechter. Er moet sprake zijn van een ‘dringende reden’. In de wet staat een lijst van gevallen waarin je een werknemer op staande voet mag ontslaan. Dronkenschap staat er ook op. Maar je kunt niet zomaar iemand ontslaan omdat hij heeft gedronken in werktijd. Soms moet er een waarschuwing aan voorafgaan. Soms moet de werkgever de werknemer hulp aanbieden om van zijn drankverslaving af te komen.

Morgen dient het kort geding, het is inmiddels woensdagavond. Ria werkt aan haar pleitnotitie, Lian en ik zetten de puntjes op de i. Dat betekent in mijn geval dat ik beneden bij de receptie een toga moet regelen voor Ria. Ze is niet al te groot en ze weegt ongeveer één gram, dus ik kies een kleine maat uit. Ria is aan de telefoon. Ik sluip naar binnen en hang de toga in haar kamer. Op mijn tenen loop ik de kamer weer uit en ga de foto’s van kerst bekijken die mijn moeder mij net heeft gemaild. Ik neem er een kerstkransje bij dat ik speciaal heb bewaard om het kerstgevoel er nog even in te houden.

Om half zeven ontbiedt Ria me in haar kamer. ‘Popje, kun jij de printjes uit de printer pakken en de tekst even uiterst grondig doorlezen?’

Ik maak me niet eens meer druk om haar woordkeuze, toon of opdracht. Zonde van mijn energie. Dat heb ik uit een boek dat Sietske me voor kerst heeft gegeven. Het heet: Handboek Geluk. Ik heb het alleen een beetje doorgebladerd. Vage boel als je het mij vraagt. Er staan van die slogans in als: richt je op de positieve dingen, niet op de negatieve. Tel je zegeningen. De schrijver is vast zo’n halve gare die nog nooit een echte baan heeft gehad en de hele dag stinkvoetenthee drinkt en andere mensen vertelt hoe ze zich moeten ontspannen.

Ik wandel naar de printer en lees Ria’s pleitnotitie door. Die staat bol van de taalfouten. Is dit een grap? Nooit eerder heb ik Ria’s werk gelezen. Ik wist niet dat ze zo slecht kon spellen. Goh, dat je dan advocaat kunt zijn bij Blick & Bleecker. Met pen verander ik de t’s in d’s en andersom. Wel lekker om eens een keer in haar werk te schrappen. Ook de opbouw van het stuk kan ik niet helemaal volgen, maar ik zeg er mooi niets van. Mij niet gezien. Dat kan me m’n kop kosten. Ik lever het stuk met mijn commentaar in bij Ria. Het is inmiddels tien uur ’s avonds.

‘Kan ik nog wat voor je doen, Ria?’ vraag ik enthousiast. ‘Een koffie en een Spa. Met een rood rietje.’
Okidoki. Ik haal de drankjes met plezier. Volgens mij zijn we nu wel klaar voor vandaag. Ik heb m’n jas al aan als ik mijn naam hoor.

‘Felice?’ Ria roept.
‘Ja?’ vraag ik, terwijl ik haar kamer in loop.
‘Ik heb even overlegd met Lian of jij morgen mee mag naar de zitting. Lian mocht kiezen en het maakt haar niets uit, dus zeg jij het maar.’

‘Nou, ik vind het wel interessant om er morgen bij te zijn. Lijkt me leerzaam om het resultaat van ons werk mee te maken, toch?’ zeg ik vrolijk.

‘Morgen om half acht op kantoor en trek iets degelijks aan,’ snauwt Ria.

Blij fiets ik naar huis. Hoera, mijn eerste zitting!

Als ik thuiskom, zet ik mijn computer aan. Ik surf naar marktplaats.nl en maak een advertentie: Burberry-tas in nieuwstaat. Tegen elk aannemelijk bod. Haar naam ‘Doornroosje’ en telefoonnummer zet ik erbij. Daarna laad ik de foto van Ria’s nieuwe Burberry-tas mét de karakteristieke ruit op. De foto heb ik eerder vandaag gemaakt met mijn telefoon. Ook doe ik er nog even een naar tweetje uit, over mijn patroon die haar eigen naam niet eens kan spellen. Zo, ik ben helemaal klaar voor morgen. Gaan we Ria in actie zien, yummy. 

Over de auteur

Fleur Brockhus is ex-advocate en schrijver van romans De Urenfabriek, Juffrouw Holle - sprookje voor de moderne vrouw en De Inspiratiepraktijk. Daarnaast blogt zij over een bloeiend leven op fleursfinest.com en schrijft ze o.a. columns voor Advocatie.nl. Fleur woont met haar man en drie zoontjes in Blaricum.

Volgende week lees je hoe het verder gaat met Felice.