Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Sombere vrouw
Doorbroken taboe

'Ik ging bijna ten onder aan
mijn cokeverslaafde man'

Irene Westra

T

Twaalf jaar samen met haar man, een lieve zoon en een eigen bedrijf. Anita* is dolblij met haar leven. Tot ze op een dag ontdekt dat haar man Reinier* cocaïne gebruikt. Inmiddels moet ze haar uiterste best doen om zichzelf niet te verliezen in de verslaving van haar man.

"Onze eerste zeven 'vette huwelijksjaren' vierden we in een mooie suite. Reinier was in de badkamer aan het rommelen en na een tijdje hoorde ik gesnuif. Ik opende de badkamerdeur en zag hem cocaïne snuiven."

De uitvlucht 

"Ik schrok niet eens zo heel erg omdat ik al langere tijd vermoedde dat er iets speelde. Een paar jaar eerder waren we een zaak gestart, die heel goed liep, tot er een periode aanbrak waarin het iets minder goed ging."

"Onze relatie kwam in die tijd onder druk te staan en mede dat was voor Reinier aanleiding geweest om te 'vluchten'. En die vlucht was coke. Toen ik hem betrapte reageerde hij laconiek en stelde zelfs voor om op die manier samen onze mijlpaal te vieren. Ik ging akkoord mits het een eenmalige actie betrof."

Sokken

"Voor mij was het inderdaad eenmalig, voor hem niet. De maanden erna was hij veel ziek, lag vaak in bed en begon er steeds slechter uit te zien. Toen pas ging ik mij echt ongerust maken, vooral toen ik ook nog ontdekte dat hij overal cocaïne verstopte."

"Op een avond lag hij in bed met alleen nog zijn sokken aan. Ik trok ze uit en ja hoor, er vielen allemaal zakjes op de grond. Een verslaafde heeft overal een excuus voor, en Reinier dus ook. Feestvreugde, verdriet of drukte... Alles is een excuus om te gebruiken."

Kwijtgeraakt

"Inmiddels had ik er alles aan gedaan om hem van zijn verslaving af te helpen. Alles om ervoor te zorgen dat het niet nog slechter ging. Voortdurend was ik bang dat ik de verkeerde dingen zei en/of deed."

"Ik leek wel verslaafd geraakt aan het redden van een verslaafde, maar was tegelijkertijd mezelf aan het kwijtraken. Recent is hij opnieuw opgenomen in een kliniek waar hij aan zichzelf werkt. Ondertussen ben ik thuis en kies voor mezelf en onze zoon Tim*." 

Praatjes

"Toen ik uit de kliniek liep, voelde ik me leeg. En ik zag ook hoe leeg Tim was. Al zo'n rugzak op zo'n jonge leeftijd. Reinier wist ons elke keer weer om zijn vinger te winden met zijn praatjes. Ik heb hem dood gewenst, echt. En soms wilde ik er zelf ook niet meer zijn."

"Ik bleef zoeken naar een oplossing. Maar het is nu tijd dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt. Ik mag mezelf weer blij voelen. Ik hoop dat Reinier leert om van zichzelf te houden en verstandige beslissingen zal nemen. Echt, ik hoop dat hij zal groeien, hij is het waard. Maar mijn zoon en ik zijn dat ook."

*De namen in deze tekst zijn gefingeerd.