Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Doorbroken taboe

'Mensen verklaarden mij voor gek
dat ik moeder wilde worden'

Marjolein Geels

S

Sascha Olech-Buiten (28) heeft een bipolaire stoornis en borderline. Vanwege deze persoonlijkheidsstoornissen was haar omgeving niet onverdeeld enthousiast over haar kinderwens. Toch zijn Hugo en zij sinds mei de trotse ouders van tweeling Lorin en Tatum. Sascha: "Mensen verklaarden mij voor gek."

"Ik heb altijd een sterke eigen wil gehad. In de pubertijd werd dat eigen willetje steeds meer gezien als gedragsproblematiek. Mijn ouders hadden het lastig met mij, omdat ik nooit luisterde. Als iemand kritiek had, wist ik niet hoe ik daar mee moest omgaan. Ik nam daarom zelden wat van iemand aan."

Fobie

"Thuis gilde en schreeuwde ik de hele boel bij elkaar als het anders ging dan ik had gedacht. Op die momenten was het huis te klein. Mijn vader stond zelfs een keer op het punt om de politie te bellen, omdat hij me niet meer kon kalmeren."

"Naast mijn lastige gedrag, ontwikkelde ik ook een braakfobie. Ik ging obsessief met eten om, zodat ik zeker wist dat ik niet moest overgeven. En eten wat nog drie dagen houdbaar was, gooide ik al in de prullenbak. Op den duur wilde ik alleen nog maar eten wat ik zelf had bereid."

Wanhoop nabij

"Mijn ouders hamerden op hulp. Ik vond dat onzin, ik was toch niet gek? Uiteindelijk hebben ze me weten te overtuigen. Bij de psycholoog werd ik in eerste instantie geholpen met mijn angst voor overgeven."

"Maar die concludeerde dat er meer aan de hand was en startte onderzoeken. Uiteindelijk werden - ik was inmiddels 18 - een bipolaire stoornis en borderline geconstateerd."

30 weken zwanger | Credits: Martha Olech

Dagbehandeling

Ik koos uiteindelijk voor een dagbehandeling. In deze periode leerde ik Hugo net kennen, hij was er onvoorwaardelijk voor mij en bood veel steun. Ik was behoorlijk depressief en kon met mijn borderline flink uitvallen. Desondanks bleef hij."

"Mijn psychische stoornissen kreeg ik helemaal onder controle. Toen we twee jaar samen waren, wilden we kinderen. Maar na een aantal maanden was ik nog altijd niet zwanger. De gezonde spanningen werden zenuwen. Waarom lukte het niet om zwanger te worden?"

Eicellen

"Uiteindelijk werd ontdekt dat mijn lichaam niet voldoende eicellen aanmaakte. Doktoren probeerden mij gerust te stellen; ik was nog jong en er waren genoeg medische manieren waarop het wel zou kunnen lukken. Vlak voor dit slechte nieuws had Hugo mij ten huwelijk gevraagd en we besloten ons eerst te richten op onze grote dag."

"Na onze huwelijksreis probeerden we met behulp van het ziekenhuis zwanger te raken. Na veel pogingen en teleurstellingen besloten we om nog een laatste poging te doen. Het was zowel lichamelijk als geestelijk te zwaar voor mij om elke keer die teleurstelling te verwerken."

Tatum & Lorin | Instagram @apairofdreams

Prikkels

"En alsof het zo moest zijn: na vijf jaar proberen was ik zwanger! Maar bij de eerste echo sloeg de paniek toe. We hoorden niet één, maar twee hartjes kloppen. Vijf jaar lang had ik me ingesteld op de komst van één kind, niet op die van twee." 

"Dus dat waren wat veel prikkels  die zorgen voor allerlei horrorscenario's in mijn hoofd: Ik zou hoe dan ook huilbaby's krijgen. Wat nou als ze mij niet leuk vonden? Of als ik mijn kinderen niet mooi zou vinden? En aan slapen zou ik natuurlijk nooit meer toekomen. Kortom, ik zag mijn leven aan mij voorbij trekken."

Lorin | Instagram @apairofdreams

Geen doorsneemoeder

"Toen wij het heuglijke nieuws over de tweeling wereldkundig maakten waren de reacties lang niet altijd even aardig. De meest gemaakte opmerking was: 'Een tweeling? Een kind is al een opgave! Succes!'."

"Eigenlijk best begrijpelijk want veel mensen in mijn omgeving wisten dat ik niet goed tegen veel prikkels tegelijkertijd kan, en dat in combinatie met mijn psychische achtergrond zou mij geen doorsneemoeder maken en al helemaal niet van een tweeling."

Twee meisjes

"Die reacties begonnen me aardig op de zenuwen te werken en er waren dan ook tijden waarin ik het moederschap niet zag zitten. Gelukkig waren er ook genoeg momenten waarop ik van mijn zwangerschap kon genieten. Bijvoorbeeld toen we hoorden dat het twee meisjes waren."

"Ik heb gedurende de zwangerschap veel gepraat over mijn angsten met mijn familie en therapeut. Gezien mijn geschiedenis was er vrees voor een postnatale depressie."

Spoedkeizersnede

"Ik kreeg goede hulp om dat proberen te voorkomen, zo zei de therapeut dat ik extra sessies kon krijgen als ik daar behoefte aan had. Tijdens mijn zwangerschap heb ik heel wat uren doorgebracht bij haar, zowel in tranen door mijn zorgen als van vreugde."

"Uiteindelijk was het zo ver: na een bevalling van 20 uur werd er gekozen voor een spoedkeizersnede. Op 19 mei - weliswaar te vroeg - waren ze daar: Lorin en Tatum."

Weer aan het werk

"Eenmaal thuis vond ik het moederschap van een tweeling moeilijk. Hugo moest na vier weken weer naar zijn werk, waarna de meeste zorg op mij aankwam. De meiden kregen in het begin zeven voedingen per dag, die mij compleet uitputten." 

"Ik was veel aan het huilen en kwam niet aan genieten toe. Mijn moeder zag dat ik het zwaar had en ondersteunde mij dagelijks. Zo fijn! Na een tijd belandden mijn meiden en ik in een goed ritme, het lukt mij nu overdag alleen. De onzekerheden zijn naar de achtergrond verdwenen en ik geniet met volle teugen."

Stabiele toestand

"Een echte roze wolk heb ik niet gehad, maar dat wil niet zeggen dat ik niet ontzettend veel van onze dochters houd. Mijn psychische toestand is stabiel en dat komt mede door de positieve invloed van mijn meiden. Ze zorgen ervoor dat ik bezig blijf en maken het leven elke dag een stukje mooier."

"Borderline kan erfelijk zijn en kan worden getriggerd door traumatische gebeurtenissen. Er bestaat dus een kans dat mijn kinderen het ook kunnen krijgen. Zelf heb ik tijdens dieptepunten altijd heel veel gepraat over mijn emoties en gevoelens, dat vond ik heel fijn."

"Ik denk niet dat ik het anders zou aanpakken dan mijn ouders. Praten, steun bieden en onvoorwaardelijk klaar staan is denk ik alles wat ik zal kunnen en - indien nodig - ook zeker ga doen!"

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook je verhaal vertellen?

Dan kan dat hier!