Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
Heidy in de U.S.A.

Deel 2: 'Het uiteindelijke huis
is verreweg het duurste'

Redactie VROUW

L

Lezeres Heidy Knol (43) gaat met haar man Jeroen, zoons Jesse en Teun en dochter Roos twee jaar in de Verenigde Staten wonen. Over haar belevenissen aldaar houdt ze voor VROUW.nl een dagboek bij.

We zijn er! Gelukkig hebben we iedereen ontmoedigd om ons te komen uitzwaaien op Schiphol, want het is al moeilijk genoeg... We hebben uiteindelijk zeven enorme koffers en allemaal de nodige handbagage. Het lijkt veel, maar daar moeten we het de komende maanden mee doen.

Compleet andere wereld 

Jeroen heeft op de luchthaven in Chicago een auto gehuurd. Wat zeg ik: een bus! Een idioot groot geval met als doorslaand voordeel enorme ruimtes tussen onze drie kinderen en een grote achterbak. Ondanks de omvang past onze bagage er net in. Onze makelaar was zo lief om ons op te wachten op de luchthaven om ons de sleutel van ons huis te overhandigen.

Zij heeft de afgelopen maanden hard gewerkt om voor ons een geschikt huis te vinden. Zo ben ik een paar maanden geleden een hele dag met haar op pad geweest om een idee te krijgen van de regio. Wij hoeven haar niet te betalen; in de VS geeft de verhuurder een courtage. Een extra prikkel voor de makelaar om onze zoektocht te laten slagen. 

Privéschool

We zijn blij met de begeleiding van deze - van origine Nederlandse - makelaar. Het is een compleet andere wereld namelijk. Ik had wel graag in de stad willen wonen maar dat bleek onverenigbaar met onze wens om voldoende slaapkamers te hebben voor ons gezin én de - hopelijk regelmatige - gasten. Daarnaast was het bijna onmogelijk om in de stad een goede school te vinden, tenzij je voor een privéschool kiest. En dat willen we niet.

Het worden dus de suburbs, de buitenwijken van de stad. Als we gaan dan maar all the American way. Want zo kijken Amerikanen daarnaar: wooncarrière maken is hier normaal. Iedereen met kinderen en genoeg geld verkast vroeg of laat naar de suburbs.

Twee badkamers

De huizen zijn stuk voor stuk groot, vrijstaand en hebben een heel andere indeling dan wij gewend zijn. Zo zijn er veel aparte leefruimtes en hebben ze bijna allemaal een enorme basement (wat een stuk vriendelijker klinkt dan kelder, al is het hetzelfde) die ook weer bestaat uit meerdere ruimtes.

Na een paar weken van bezichtigingen merkte ik dat ik mijn grenzen aan het verleggen was. Een huis met maar twee badkamers, dat kon toch niets zijn?! Even ter achtergrond: wij wonen onder de rook van Amsterdam in een jaren ’30 rijtjeshuis, met twee badkamers, wat wij ervaren als een enorme luxe. We hadden al een aantal keer een leuk huis gezien, maar visten steeds achter het net.

Kredietwaardigheid

In de VS werkt het, zoals zoveel dingen, anders dan bij ons. In Nederland wordt je kredietwaardigheid gecheckt op hoeveel schulden je hebt, in de VS moet je punten verdienen en krijg je een zogenaamde credit rating. Wij hebben natuurlijk nog geen krediethistorie, dus moeten we een coulante verhuurder treffen die ons vertrouwt.

Wat niet altijd gemakkelijk is omdat we uit het buitenland komen. We hebben dan ook erg veel geluk met het huis dat het uiteindelijk geworden is. Het is - zoals manlief fijntjes opmerkt - verreweg het duurste huis dat we hebben gezien, maar het voldoet aan al onze wensen: een goede ligging, fantastische scholen, genoeg slaapkamers en ook nog een enorme basement, compleet met filmzaaltje.

Kasteel

Ook eetruimtes zijn er te over: Er is een diningroom en een breakfastroom. Wat zoon Teun de vraag ontlokt waar dan de lunchroom is... De verhuurder wees ons in eerste instantie af op het feit dat we uit Europa komen en een te laag inkomen hebben. Maar een telefoontje van Jeroen brengt uitkomst, hij vertrouwt ons en blijkt zelf een erg prettige en betrouwbare man.

Ik heb het huis alleen nog maar op foto en video gezien, Jeroen heeft het wel live gezien en was enthousiast. Ik vind het toch wel spannend als we de sleutel in het slot steken en vervolgens het huis verkennen. We voelen ons gelukkig meteen thuis, het huis is comfortabel, meer dan groot genoeg maar dan ook weer niet te groot. 

Ons eigen huis zal wel weer wennen worden over twee jaar... Maar hoe relatief dat is merken we als we de buurt gaan verkennen de volgende dagen: het ene kasteel na het andere landhuis. Jesse is de eerste met een speelafspraak en meldt naderhand nuchter dat ons huis wel drie keer in dat huis past. Baas boven baas, maar wij zijn er blij mee!

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een tijd in een ander land gewoond en heb je daar iets indrukwekkends meegemaakt?

Vertel het ons hier!