Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
Heidy in de U.S.A.

Deel 4: 'In Nederland zijn we
niet zo goed in verwelkomen'

L

Lezeres Heidy Knol (43) woont met haar man Jeroen, zoons Jesse en Teun en dochter Roos twee jaar in de Verenigde Staten. Over haar belevenissen houdt ze voor VROUW.nl een dagboek bij.

Heel veel dingen zijn hier anders, dat realiseerden we ons al in de eerste paar weken. Een paar voorbeelden:

Smsen

- De supermarkten. De eerste vijf keer dat ik boodschappen deed duurde het denk ik anderhalf uur voordat ik een bescheiden kar bij elkaar had. Terwijl ik in Nederland een ster ben in het door de supermarkt racen om mijn lijstje af te werken. Alles is hier anders, ik herken bijna niets.

Zo stond ik zeker een half uur voor het schap met schoonmaakmiddelen en koos uiteindelijk iets paars omdat ik dacht dat dat naar lavendel zou ruiken. Wat niet het geval bleek overigens.

- Amerikanen doen niet aan WhatsApp. 'Kan niet waar zijn' dacht ik toen ik dat hoorde, maar het is wel waar. Ze doen het gewoon niet, ze texten, smsen, dus. Is niet hetzelfde en kan niet hetzelfde zijn dacht ik en vind ik, maar dat is hoe het is. Ik app alleen nog maar met Europeanen. De Amerikanen houden stug vol dat texten dezelfde mogelijkheden biedt als WhatsApp, maar ik zie het nog niet.

- De verkeersregels: los van de verschillen in maximum snelheden en andere nuances is er een heel belangrijk verschil waar ik aan moet wennen: op een gelijkwaardig kruispunt heeft niet rechts voorrang maar iedereen die komt aanrijden moet stoppen en vertrekt weer in de volgorde van aankomst.

Ik vind het nog steeds een bijzondere gewaarwording. Maar het heeft wel iets: mijn ervaring tot dusver is dat het er rustig aan toe gaat en iedereen wel op moet letten bij een kruising; je kunt niet alleen afgaan op verkeerslichten of -borden.

- Recycling, of liever gezegd het gebrek daaraan... Wij hebben twee afvalcontainers: een grote en een kleine, die worden elke week geleegd. En alles wat je er los naast zet wordt ook meegenomen, wel ideaal als je net verhuisd bent en heel veel kapotte verhuisdozen hebt af te voeren.

Onze huisbaas legde het uit: de kleine container is voor alles wat je kunt recyclen: plastic, papier, karton. "Geen idee hoe ze dat scheiden" zei hij er nog bij. "Niet dus" denk ik dan, maar we doen het braaf. De grote container is voor alles, maar je mag er ook gerust plastic, papier en karton in gooien. Huh?

En wat doen we met glas? Waar is de glasbak? Niet begrijpend keek hij ons aan: dat is restafval natuurlijk. Dus. Ik denk weleens met medelijden aan de Amerikanen die in ons huis wonen en moeten wennen aan de afvalregels in Nederland.

Warm welkom

Maar los van deze zaken was ik toch echt het meest verbaasd en verrast over het warme en vriendelijke welkom. "Zijn jullie nieuw? Wat fantastisch, welkom! Jullie zijn een prachtig gezin! Kan ik je ergens mee helpen? Je kunt me altijd bellen, hier is mijn nummer."

Ok, dit klinkt in het Nederlands een tikje overdreven maar in het Amerikaans valt dat wel mee. Zeker als je nieuw en onzeker bent en niemand kent. Toegegeven: ik heb niemand van deze mensen (nog) gebeld als ik hulp nodig had, dus ik weet niet wat er gebeurt als ik dat doe, maar het klinkt allemaal zo vriendelijk en open.

Heel vaak maak ik een praatje met een wildvreemde over wat dan ook, kan zelfs zijn over mijn jurk die iemand amazing vindt of iemand wil weten welke taal we spreken (vervolgens moet ik dan wel vaak het verschil tussen Duits en Nederlands uitleggen, maar toch!).

Eerste schooldag 

Vooral op school is het fijn, de kinderen kunnen goed landen. Toen we hier net waren, hadden we wat moeite om contact te krijgen met de school van de oudste voor een rondleiding en een kennismaking. En als ouder ga je nu eenmaal niet meer met je 12-jarige de klas in op de eerste schooldag.

Ik deelde mijn zorgen met een moeder van de basisschool en die middag ontving ik een mail van een andere moeder die mijn zoon bij haar thuis uitnodigde om alvast kennis te maken met haar 12-jarige. Zonder te vragen geregeld en ik heb die uitnodiging dan ook dankbaar aangenomen.

Een hand

Ik heb me de laatste tijd vaak een beetje beschaamd bedacht dat wij daar in Nederland toch niet zo goed in zijn. Hoe vaak heb ik een nieuw gezin op school verwelkomd met warme woorden en ze uitgenodigd voor het eten?

Zoals een Britse bijna buurvrouw, die eerder vijf jaar in Nederland woonde, hier samenvatte: "Wij in Europa geven nieuwelingen nog net een hand en verder zoeken ze het maar uit." Hier kunnen we beslist van leren. Ik heb me in ieder geval voorgenomen het beter te doen als we weer terug zijn!

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een tijd in een ander land gewoond en heb je daar iets interessants meegemaakt?

Vertel het dan hier!