Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
Heidy in de U.S.A.

Deel 5: Over doorgeslagen hygiëne,
opnieuw vaccineren en schoolkamp

Redactie VROUW

L

Lezeres Heidy Knol (43) gaat met haar man Jeroen, zoons Jesse en Teun en dochter Roos twee jaar in de Verenigde Staten wonen. Over haar belevenissen aldaar houdt ze voor VROUW.nl een dagboek bij.

"Mam, ik moet de hele dag mijn handen wassen" meldde mijn dochter al na een paar dagen op school. Ik ben een absolute fan van haar juf: een geboren Italiaanse, opgegroeid aan de zuidkant van Chicago met een vet Amerikaanse tongval die dochterlief feilloos  overneemt: "Het is niet locker mam maar loacker." 

Schoonmaakwoede

Maar van haar schoonmaakwoede ben ik minder gecharmeerd. Mijn huisarts ontstak bijkans in woede toen ik dit haar vertelde en zij meldde dat de hele tijd handen wassen juist niet goed is, wat ik natuurlijk al wist. Mijn vader riep vroeger al met regelmaat dat de wereld nog eens in 'sterieligheid' ten onder zou gaan - dat zou aan hem dan overigens niet gelegen hebben - maar dit slaat wel alles.

Alles onder het motto: 'We like to keep germs outside' ('Ziektekiemen houden we graag buiten de deur', red.). Bij kuchjes en zuchtjes worden kinderen aangemoedigd vooral thuis te blijven om niemand aan te steken. Bijna dagelijks ontvang ik wel een bericht dat in 1 van de klassen van mijn kinderen iets heerst.

Vaccinaties

Vaccinaties zijn hier verplicht, als je dat niet heb gedaan hoeft je kind niet meer op school te komen. Volgens de Amerikaanse regels had 1 van mijn kinderen een vaccinatie twee maanden te vroeg gekregen.

De schoolnurse was onverbiddelijk: het is de wet, ze moest nog een prik. En in de krant las ik een column waarin betoogd werd dat je toch ontzettend asociaal bent als je kinderen niet tegen de griep inent. Tja, wie de schoen past... maar ik ga het niet doen!

Bloeddruk

De kinderen moesten daarnaast een uitgebreide health check ondergaan. Ik had dit nog in Nederland laten doen en mijn huisarts mopperde bij het invullen van de formulieren in zichzelf over de idiotie van de diepgang maar ook over de inbreuk op de privacy. Ze weigerde de bloeddruk op te meten 'gaat ze niets aan', maar van beide scholen kreeg ik na aanlevering van de formulieren ogenblikkelijk een reminder.

Gelukkig is het internet gewillig; mijn kinderen hebben een perfecte bloeddruk. Ook een uitgebreid oogonderzoek en een tandartsverklaring zijn een verplicht nummer. Het duurde weken voordat ik het allemaal, gelukkig net op tijd, rond had.

Kamp

Zoon Teun (9) gaat binnenkort drie dagen op kamp naar een enorm natuurgebied, onder het mom van Outdoor Education. Het klinkt geweldig; hele dagen buiten, bonte avond, in slaapzalen slapen...

In Nederland is mijn oudste vorig schooljaar op het traditionele groep 8-kamp geweest. Een paar weken ervoor kregen we een kattebelletje van school waarop stond wat hij mee moest en dat was het. Zo niet hier, natuurlijk niet.

Mails

Ik krijg bijna dagelijks (nieuws)brieven en mails met informatie en planningen betreffende dit event. Terwijl ik toch dacht dat ik na 1 informatiebrief alles wel wist. Vorige week was er zelfs een goed bezochte informatiebijeenkomst.

Mijn huidige motto is 'Ik ben nieuw dus ik ga overal naartoe waarvoor ik word uitgenodigd'. Dus ook hier was ik bij met Teun. De bijeenkomst was leuk opgezet met foto’s. En alle 4th grade teachers hadden een bijdrage.

Huiswerk

Maar ik moest bij vlagen mijn lachen inhouden. Keer op keer werden de veiligheids- en gezondheidsaspecten benoemd; er is 1 volwassene op 5 kinderen (!), deze zijn allemaal geschoold in EHBO, reanimatie en AED, het hele terrein is notenvrij, 'We zijn nog nooit een kind kwijtgeraakt..'. En zo kan ik nog even doorgaan. O ja: de schoolnurse gaat ook mee! Maar wees gerust: op school is er een vervangende nurse aanwezig.

Aan het eind van de bijeenkomst was er ruimte voor vragen en van die mogelijkheid maakten vooral de kinderen gebruik. Het waren vragen als 'Krijgen we ook huiswerk?' en mag mijn iPad mee (tweemaal 'Nee'),

Zakmes

Maar op enig moment vroeg een jongetje of hij zijn zakmes mocht meenemen. Ik voelde het voor ik het zag: de schokgolf door het hele lerarenteam op het podium. Het duurde zelfs even voordat 1 van de leerkrachten was bekomen van de schrik en met klem kon benadrukken dat dat niet de bedoeling was.

'Waarom eigenlijk niet?' dacht ik bij mezelf. Want wat is er meer outdoor dan stokken 'schillen' met je eigen zakmes? Zo lang er niet naar vuurwapens gevraagd wordt... Maar ik heb me onthouden van commentaar. Mijn tweede motto is namelijk: 'Ik ben nieuw ben en ga niet meteen overal mijn nuchtere Europese mening over geven'. Ik moet nog vrienden maken namelijk...

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een tijd in een ander land gewoond en heb je daar iets indrukwekkends meegemaakt?

Vertel het ons hier...