Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
Heidy in de U.S.A.

Deel 6: 'We zijn wel
een bijzonderheid hier'

L

Lezeres Heidy Knol (43) woont met haar man Jeroen, zoons Jesse en Teun en dochter Roos twee jaar in de Verenigde Staten. Over haar belevenissen schrijft ze voor VROUW.nl wekelijks een blog.

"Bijna dagelijks verbaas ik me wel ergens over. Over dingen die hier niet zijn: fatsoenlijke straatverlichting bijvoorbeeld, of van die handige zakjes met voorgekookte aardappelen om te bakken.

Autocultuur

Mijn gezin is dol op gebakken aardappelen maar dat moet dus old school: schillen, koken, laten afkoelen en dan pas bakken. Lekkerder volgens de kinderen maar meer werk voor mij. Ik verbaas me ook over dingen die er wel zijn, zoals drive throughs. In Nederland kunnen we vanuit de auto fastfood bestellen en geleverd krijgen, maar hier kan dat ook voor koffie en medicijnen en zelfs geld pinnen kan op deze manier.

Dit heeft veel te maken met het gure winterweer maar ook met de autocultuur hier: iedereen rijdt hier vanaf z’n 16e, openbaar vervoer is voor arme mensen en fietsen doe je recreatief op zondag met een racefiets. Mits het mooi weer is.

Fietspaden

Fietsen hier blijft mij dagelijks verbazen. Natuurlijk weet ik dat Nederland fietsland nummer 1 is, dat het bijna overal ter wereld minder gebruikelijk is. Maar ik had me nooit gerealiseerd dat fietsen bij ons zo ingebakken is dat alles erop aangepast is. Dat merk je dus pas als je ergens bent waar dat niet zo is.

Zo zijn er hier wel fietspaden, maar voor mij hebben die weinig logica: ze beginnen ergens maar stoppen ook weer vrij abrupt. Een fietsenrek bij winkels moet je vaak zoeken en als er al een is dan is dat nooit direct voor de deur; daar staan de auto’s namelijk. Bij groot gebrek aan fietspaden moet of mag je op sommige plekken op de stoep fietsen, op andere plekken mag dat weer beslist niet.

Levensgevaarlijke gaten

In het begin fietste ik met mijn jongste twee over de stoep naar school. 'Is veiliger' dacht ik. Maar de wegen zijn hier slecht en de stoepen zo mogelijk nog slechter. Het zal met het extreme weer (bijzonder koude winters en warme zomers) te maken hebben, maar het verbaast me toch steeds weer dat in een wijk met huizen als kastelen soms levensgevaarlijke gaten in het wegdek zitten. De stoepen zijn bijkans erger en automobilisten zijn er niet op bedacht daar fietsers aan te treffen.

Sowieso weten ze niet wat ze met fietsers aan moeten. Ik bedacht me dat er in Nederland tijdens rijlessen ontzettend veel aandacht aan fietsers wordt besteed: omgaan met je fietsende medeweggebruiker wordt er vanaf les 1 goed ingeprent. Zo niet hier. Sowieso is er hier niet veel voor nodig een rijbewijs te krijgen, maar aan fietsers zijn ze gewoonweg niet gewend. Regelmatig hangt er een auto achter mij en de kids die, ondanks dat we achter elkaar aan de kant fietsen, niet durft in te halen.

Zonder helm

Toen zoon Teun na een paar weken een kleine aanrijding had met een auto ben ik gestopt met op de stoep fietsen. We zijn niet gestopt met fietsen, maar zijn wel een bijzonderheid hier. Op de school van de oudste (900 kinderen tussen de 12 en de 14) staan per dag zo’n vijftien fietsen en op een regenachtige dag eentje (de zijne). Zijn vrienden hier lachten ongelovig toen hij een foto liet zien van het fietsenrek van zijn Nederlandse middelbare school. Ze hadden nog nooit zoveel fietsen bij elkaar gezien!

Zeker nu het kouder wordt, zijn wij een bezienswaardigheid als wij naar school en terug fietsen. Amerikanen vinden het maar raar en eng: ik fiets met hoge hakken, Jeroen en ik fietsen in het donker naar een ouderavond op school (10 minuten) en het allerbelangrijkste: WIJ FIETSEN ZONDER HELM. Het is in de staat Illinois waar wij wonen niet verplicht, maar iedereen doet het, ook volwassenen. Behalve wij dus. 

Fietsen 

Wij fietsen omdat we dat gewend zijn, omdat we het fijn vinden en misschien ook wel een beetje omdat wij het aan onze stand verplicht zijn (je bent Nederlands of je bent het niet). En soms levert het ook wat op. Op een gure zaterdagavond fietsten Jeroen ik samen naar een restaurant zo’n 2,5 km van ons huis. Daar aangekomen moesten we wachten op een plekje aan de bar. Drie dames die net voor ons waren gearriveerd stonden hun stoelen onmiddellijk aan ons af en wilden geen 'Nee' horen: 'Ga snel zitten, you guys zijn al helemaal hierheen komen fietsen!'"

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een tijd in een ander land gewoond en heb je daar iets interessants meegemaakt?

Vertel het ons hier!