Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Heidy in de U.S.A.

Deel 10: Heidy in Alaska
'ik heb niet gevochten met beren'

Redactie VROUW

L

Lezeres Heidy Knol (43) woont met haar man Jeroen, zoons Jesse en Teun en dochter Roos twee jaar in de Verenigde Staten. Over haar belevenissen schrijft ze voor VROUW.nl wekelijks een blog.

Dichter bij Winter Wonderland komen we vast nooit meer! Alaska is met stip de meest bijzondere plek waar ik ooit de feestdagen heb doorgebracht.

Buitenleven 

De staat is zo groot als de Benelux, Frankrijk en Spanje bij elkaar en toch wonen er minder mensen dan in Amsterdam, namelijk maar 700.000. De helft van de bewoners komt oorspronkelijk niet uit Alaska, maar is hier bewust naartoe gekomen voor het buitenleven, het avontuur, om iets te zijn of te doen wat elders niet kan. Alles kan namelijk in Alaska. Niet voor niets wordt de staat ook wel ‘the last frontier’ genoemd. 

Hartverscheurend

De afgelopen tijd werd me een aantal keer hetzelfde boek aangeraden: The great alone van Kristin Hannah, dat zich afspeelt in het Alaska van de jaren ’70. Geen hoogstaande literatuur, maar wel een vlot geschreven en hartverscheurend verhaal tegen een indrukwekkend decor.

Voor mij was het extra bijzonder om dit boek te lezen terwijl ik ter plaatse was. Al was mijn decor een comfortabel hotel met stromend water en elektriciteit en heb ik niet hoeven vechten met beren. Toch voelde ik me wel op één of andere manier verbonden met de hoofdpersonen. Door het licht bijvoorbeeld, of liever gezegd het gebrek daaraan.

Donker

Wij waren er rond de kortste dag van het jaar, wanneer de zon opgaat rond half 11 en ondergaat rond 16 uur. Vooral in de ochtend was dat een rare gewaarwording: zelfs als je uitslaapt en laat ontbijt, voelt het nog als midden in de nacht.

Wij hadden een hondensledetocht geregeld in het noorden en moesten drie uur rijden vanaf half 7 ‘s ochtends. Het was een prachtige dag en gedurende de rit zagen we de zon opkomen boven het besneeuwde landschap en de bergtoppen. Op enig moment was het voor ons nog nacht en achter ons al dag.

Huskies 

De hondenkennel in the middle of nowhere met 150 Husky's is eigendom van een rijke Alaskaan die sledehondenraces als hobby heeft. Een dure hobby; alleen het voer voor de honden kost jaarlijks al 100.000 dollar. De races zelf duren dagen en de honden lopen honderden mijlen onder de meest barre omstandigheden.

In het zuiden van Alaska, waar wij verbleven, was het eigenlijk best 'warm' voor de tijd van het jaar: steeds rond het vriespunt. Maar hoe noordelijker we kwamen, hoe kouder het werd. We bereikten uiteindelijk zelfs de grens van nul graden Fahrenheit, zo rond de min twintig graden Celcius. Dan heb je wel te maken met serieuze kou. Al was het voor de locals een milde dag.

Een half uur op de slee was een ongelofelijke, maar bijzonder koude ervaring en na afloop bleken mijn twee jongste kinderen ronde witte plekken op hun wangen te hebben. Dat wordt frostbite genoemd, ofwel bevroren huid. Op de foto’s zag ik later dat ook mijn neus aangedaan was.

Way of life

Onze begeleider, een twintiger die oorspronkelijk niet uit Alaska komt maar uit één van de lager gelegen staten, woont in een caravan op het terrein om 24/7 beschikbaar te zijn voor de honden. In de wijde omtrek is er niet veel meer dan bergen, sneeuw en wilde dieren. Het is een ‘way of life’ vertelde hij. 

Ook mijn ski-instructeur, een vijftiger die in de zomer barman is, bevestigde dat. Hij is vijf jaar geleden naar Alaska gekomen om te werken en vertelde dat hij zijn magere inkomen als skileraar aanvult door te jagen en te vissen. Zijn vrieskist zit zo tjokvol zalm en eland, dat hij de hele winter geen vlees of vis meer hoeft te kopen.

Geen polonaise

Ons hotel had een mooie locatie onderaan de piste, onderdeel van een compact skigebied met een heel andere sfeer dan ik ken uit de wintersportgebieden in Europa. Geen hipster-instructeurs, maar opvallend veel vijftig- en zelfs zestigplussers. Geen polonaise en shotjes bij de après-ski (al kan dat ook komen omdat er verder geen Nederlanders waren). 

Wij aten een hamburger in een eetcafé aan de piste. Het café was afgeladen vol, omdat er een skifilm werd vertoond die zich gedeeltelijk afspeelt in Alaska. In de gondel maakte de liftjongen er elke keer een feestje van met een praatje en goede muziek, iedereen was stil tot we boven waren.

Winter Wonderland

In het dal reed een gratis busje tussen hotel, piste en verschillende andere plekken. De chauffeurs voelden zich zichtbaar thuis in hun bus. De eerste keer dat we de bus namen, waanden we ons duizenden kilometers ver weg door de vrij luide en allesoverheersende Afrikaanse muziek. Een beetje bevreemdende ervaring in het Winter Wonderland.

Discobus 

De keer erna troffen we een discobus, inclusief discobal, dito muziek een jolige vrouwelijke chauffeur. Op Eerste Kerstdag was er een kerstbus, overdadig versierd met een zwijgzame en niet al te vrolijke chauffeur. Wat een contrast met de versiering! 

De laatste keer dat ik de bus in stapte met mijn dochter, schrok ik van de alcohollucht die me tegemoetkwam. Het duurde even voordat ik me realiseerde dat de walm gelukkig niet van de chauffeur afkomstig was, maar van een sjofel geklede man achterin, met een gitaar en een enorme hond genaamd ‘Smalls’. Rechtop zitten lukte niet goed, maar gitaarspelen kon hij als de beste.

Toen we bij de laatste halte uitstapten, bleef de man zitten voor de volgende ronde. Blijkbaar hoorde hij bij het ‘thuisgevoel’ van deze chauffeur.
Alles kan in Alaska.