Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Heidy in de U.S.A.

Deel 11: 'Vriendelijk informeerde hij
waarom we dan zo weinig hadden getipt'

L

Lezeres Heidy Knol (43) woont met haar man Jeroen, zoons Jesse en Teun en dochter Roos twee jaar in de Verenigde Staten. Over haar belevenissen schrijft ze voor VROUW.nl wekelijks een blog.

Een van mijn vele vooroordelen over Amerika betrof het eten. In mijn verbeelding was het hier een aaneenschakeling van fastfoodketens met een slechte kwaliteit eten. En inderdaad, er zijn hier heel veel restaurants waar je lopende-band-pizza, hamburgers, donuts of andere snelle happen kunt bestellen.

Smoezelig

Je zit aan smoezelige formica tafeltjes en alles is er op gericht dat je zo snel mogelijk weer buiten staat. Dit soort restaurants bestaat in Nederland zeker ook wel, maar niet in deze omvang en diversiteit.

Maar wat ik niet wist, is dat je hier ook heel erg lekker kunt eten: keukens vanuit de hele wereld,  maar ook echt goede hamburgerrestaurants. Ik bent een echte 'uit eter' en heb ik hier al vaak lekker gegeten.

Specialisatie

Er zijn echter wel een paar dingen die anders werken dan in Nederland. Zo lijken restaurants altijd een overvloed aan personeel te hebben. En dat geldt niet alleen voor chique tenten.

Moet je in Nederland nog weleens wachten op eten, drinken of een menukaart, hier gebeurt dat bijna nooit. Het personeel is over het algemeen onderworpen aan een behoorlijke specialisatie.

Kannen water

Zo zijn er medewerkers die gasten aan tafels plaatsen, medewerkers die uitsluitend tafels afruimen, mensen die rondlopen met kannen water - je krijgt bijna overal meteen standaard een groot glas water - en natuurlijk medewerkers die de bestelling opnemen en komen brengen.

Iedereen in restaurants is altijd uitermate vriendelijk en dienstverlenend, maar deze laatste categorie mensen wel in het bijzonder. Meestal stellen ze zich persoonlijk voor en vragen ze om de haverklap of alles nog naar wens is.

Fooi

Dat heeft natuurlijk te maken met de dienstverlenende instelling van deze mensen, maar vooral ook met de fooi die ze graag willen ontvangen. In Nederland is een fooi een extraatje, hier een broodnodig onderdeel van het salaris. Ze verdienen namelijk een schamel loon en als klant word je geacht goed te tippen.

Toen we hier vorig jaar op vakantie waren, werd Jeroen vriendelijk door de restaurantmanager gevraagd of het niet naar wens was geweest. Verbaasd antwoordde Jeroen dat dat zeker wel het geval was. Waarom hij dan zo weinig had getipt? Wij hebben er onderling nog weleens discussie over, maar 20% fooi wordt hier eigenlijk wel verwacht. En zelfs 25% als het echt goed was. 

Masseur

Dat geldt overigens ook voor de boodschappenbezorger, de kapper, de schoonheidsspecialiste en de masseur. Maar dit systeem van variabele (en dus onzekere) beloning kan naar mijn mening tot rare dingen leiden en dus tot een suboptimale kwaliteit.

In het ontbijtrestaurant van ons hotel in Alaska werd door het personeel zowat gevochten om de grootste groepen. Niet zo gezellig wakker worden voor de gasten. Daarbij vond ik de service daar niet erg goed. Dan is het wel zuur om fooi te moeten geven.

Onbeleefd

En al die aandacht die je krijgt is in het begin nog wel leuk maar op een bepaald moment wil je ook even gewoon eten en praten met je tafelgenoten in plaats van steeds lastig gevallen te worden. Wat hier wordt beschouwd als klantvriendelijkheid vinden wij nogal eens irritant of zelfs onbeleefd.

Zo is het hier gewoonte om een bord dat leeg is, meteen weg te halen, ook als er nog mensen aan diezelfde tafel aan het eten zijn. Een doodzonde in een Nederlands restaurant.

Ik kan er dan ook niet aan wennen, ook al is het goed bedoeld. Als je aan de koffie zit wordt steevast de rekening stilletjes op je tafel geschoven met de melding no rush. Ondanks deze woorden toch een tikje ongezellig.

Snelheid

Iets anders is de snelheid. Het is irritant als je lang moet wachten op je eten, maar inmiddels vind ik het ook vervelend als het te snel gaat.  Als je niet oplet sta je na een uur weer buiten, zelfs als je meerdere gangen hebt genoten.

Als we met de kinderen uit eten zijn vind ik dat niet zo erg, maar met Jeroen wil ik graag langer tafelen. Bij toeval dacht ik daarvoor een goede oplossing te hebben gevonden. Ik wilde in een nogal populair restaurant reserveren, maar de eerste mogelijkheid op zaterdagavond was pas om 21 uur.

Afrekenen

'Prima' dacht ik, dan gaan we eerst een drankje doen aan de bar. Zo zaten wij dus ruim een uur eerder heel tevreden achter een heerlijke cocktail. Maar dienstverlening en snelheid gaan hier voor alles; na nog geen vijf minuten was er een tafel voor ons beschikbaar. Dat we die afsloegen, werd amper begrepen.

Toen we drie kwartier later alsnog aan tafel gingen (een tweede keer durfden we geen 'Nee' te zeggen) en de fles wijn meenamen die we na de cocktails hadden besteld moesten we onze drankjes aan de bar afrekenen. Dat gebeurt hier vaker, ook al zijn het collega’s, het heeft opnieuw alles met fooi te maken.

Kurk

Maar wat ons wel een tikje te ver ging, was dat we aan het einde van de avond een zogenaamde cork fee ('kurkvergoeding', red.) van 25 dollar in rekening gebracht kregen. Blijkbaar omdat we de fles wijn niet aan tafel, maar aan de bar hadden besteld. Toch maar weer iets anders verzinnen dus.