Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Heidy in de U.S.A.

Deel 14: Heidy maakt in deze laatste blog
de balans op

L

Lezeres Heidy Knol (43) woont met haar man Jeroen, zoons Jesse en Teun en dochter Roos twee jaar in de Verenigde Staten. Over haar belevenissen schreef  ze voor VROUW.nl wekelijks een blog. Lees hieronder haar allerlaatste blog.

Ik moet even slikken als ik het hokje 'werkloos' aankruis. Dat voelt wel heel nikserig! Bij nader inzien kies ik dan toch maar voor 'huismoeder'. Het staat er echt (!) op een visumaanvraag voor Canada. Maar het moet gezegd dat er huismoeder/vader staat, dat dan weer wel.

Balans

Mijn huidige status is natuurlijk niet nieuw voor mij, maar het zwart op wit te zien staan is toch weer anders. Ik ben er blijkbaar nog niet aan gewend. Na ons eerste bijna half jaar, ben ik aan sommige dingen blijkbaar wel en aan andere dingen nog niet gewend.

Tijd om de balans op te maken voor deze laatste blog. Goed, 1 baan minder dus. Ik heb dat weloverwogen en ook terugkijkend is het een goed besluit, voor mezelf en de kinderen. Maar daarmee nog niet altijd makkelijk.

Zeeën van tijd

Van tevoren dacht ik dat ik zeeën van tijd zou hebben en ik had een hele lijst gemaakt met dingen om te doen. Maar net als die vriendin die dacht tijdens het zwangerschapsverlof van haar eerste kind drie nieuwe talen te leren (hoeveel werk kan dat nou zijn, zo’n baby?!) valt het in de praktijk nog wel tegen en ben ik nog niet zo ver met mijn lijstje.

Lijstje 

Waarmee ik niet zeg dat ik niets heb gedaan. Zo heb ik vele uren doorbracht in diverse supermarkten in een poging mijn weg te vinden in het grote maar, in mijn Nederlandse ogen, toch ook beperkte assortiment (25 soorten Mac&Cheese, maar geen fatsoenlijke kaarsen). Ik heb daarnaast heel veel (meestal) gezellige uren doorgebracht met mijn kinderen, heb meer tijd gemaakt voor sporten en yoga en ben gaan studeren. Ik heb - inclusief deze - veertien blogs geschreven voor VROUW.nl gebaseerd op wat ik hier heb geleerd. En dat is veel, belangrijk en triviaal door elkaar:

  • Fietsen is hier in potentie gevaarlijk, maar we blijven het doen! De stand dusver: 2 kapotte knieën door valpartijen, 1 mini aanrijdinkje en nog steeds 0 helmen in ons gezin.  
  • Amerikaanse politiek = soap. En dan nog even los van Trump. De strijd om het gouverneurschap hier in Illinois afgelopen november ging tussen twee multimiljonairs. Één ervan werd beschuldigd van belastingontduiking op de volgende wijze: hij had in een van zijn vele huizen alle toiletpotten eruit laten slopen waardoor het huis onbewoonbaar werd en er minder belasting over betaald hoefde worden. De lokale media stonden er bol van.
  • Er wordt hier ogenschijnlijk geen geld uitgegeven aan de kwaliteit van de wegen en straten, maar aan kerstversiering des te meer.
  • Amerikanen zijn super hartelijk en hebben ons echt welkom doen voelen. De opvolging van de vele uitnodigingen om te komen eten blijft echter nog wel op zich wachten.
  • Wapens zijn hier nooit ver weg. De opgepakte leerling van de school van de oudste wegens wapenbezit heeft op mij veel indruk gemaakt. Heel normaal hier is dat er een verboden voor wapens sticker op winkel-en restaurant deuren is geplakt. Fijn dat het verboden is, maar zot dat een sticker nodig is.
  • Nationalisme is ook alom aanwezig. Zo belooft één van mijn kinderen elke dag trouw aan de Amerikaanse vlag, dat is hier een standaardbegin van de schooldag. De andere twee doen niet mee aan het ritueel om hun eigen redenen: de oudste vindt het stom en de jongste kan het niet goed uitleggen behalve dan dat ze 'niet van dit land is'. Wat natuurlijk ook zo is. De middelste houdt wel van rituelen - en is denk ik stiekem trots dat hij die hele riedel in onvervalst Amerikaans Engels kan opdreunen - dus die doet er lekker wel aan mee.
  • Van goede kaas en snijbloemen (in Nederland altijd in grote hoeveelheden aanwezig in mijn huis) begrijpen ze hier niets: gat in de markt, Nederlandse ondernemers!
  • Lekker eten kan hier absoluut, maar lekker uitgebreid dan weer niet.
  • Kou went, echt waar! Al hebben we nu te maken met een heuse 'polar vortex' (een atmosferische situatie die extreme kou veroorzaakt) die de rest van de winter zou kunnen duren. Een heel nieuw level dus, ik ben benieuwd..
  • Toen ik me ging oriënteren op vrijwilligerswerk ontdekte ik dat er met name 'fondsenwervingkwaliteiten' gevraagd worden. Ik wist het wel maar toch vond ik het weer ontluisterend: veel organisaties die in mijn ogen basale taken verrichten - zoals de opvang van en zorg voor daklozen - zijn in grote mate afhankelijk van giften.
  • Bezoek uit Nederland krijgen is fantastisch als je ver weg woont, maar ik had me nooit gerealiseerd hoeveel impact het heeft als dat 'stukje Nederland' weer naar huis gaat.
  • Het is echt zo dat de mate van flexibiliteit afneemt als je ouder wordt; ik leer dagelijks van de wendbaarheid en de 'in het moment mentaliteit' van mijn kinderen.

Terugkeren

Amerika is een fascinerend en prachtig land en ik verheug me erop wat ik nog meer ga zien en leren. Over het land, maar ook over mezelf in een nieuwe omgeving in een nieuwe rol. Als ik bovenstaand lijstje en mijn blogs nog eens terug lees dan ben ik ervan overtuigd dat we terugkeren naar Nederland. Maar nu nog niet, want we zijn hier nog niet klaar!