Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 3:
'Hij slaat zijn armen om me heen'

H

Helen is 35, tekstschrijver, moeder van Max (9) en Nina (6) en 10 jaar getrouwd met Paul (34). Alles in haar leven lijkt perfect, maar haar huwelijk wankelt en er is een ander in beeld: Boris - een goede vriend van zowel Helen als Paul. Vorige week heeft ze beloofd dat ze Boris voorlopig niet ziet.

Maandag

“Onbegrijpelijk dat hij dat heeft gedaan! Ze is altijd zo lief voor hem geweest... Het kan gebeuren dat je huwelijk niet zo lekker loopt, maar rond eerst iets af voor je je pijlen richt op een ander, toch?!” Nee, ik luister niet af, het is met dit volume niet te missen wat deze vrouw over een van haar kennissen te vertellen heeft.

De twee vrouwen met wie ze zit te lunchen knikken instemmend. Het is duidelijk; een lief iemand doe je een verliefdheid op een ander niet aan. Tegenover mij zit een vriendin van vroeger die nog van niets weet. Ik wilde het haar eigenlijk vertellen, maar dat voelt nu ongepast. Dat ik me zoveel aantrek van de mening van een ander, van een wildvreemde in dit geval, gaat me nog flink dwarszitten de komende tijd.

Donderdag

Ik heb Boris ruim twee weken niet gezien. Ruim twee weken. Ik reken het om. Zestien dagen. Ik rekende het gisteren, eergisteren en de dag ervoor ook om. Meerdere keren per dag ook wel. Dertien dagen, veertien dagen, vijftien dagen. Een incidentele sms en een enkel telefoongesprek heeft ons enige contact bepaald. Raar, zeker gezien de intensiteit waarmee we elkaar de laatste maanden zagen en spraken. Ik mis het. Boris woont geen kilometer verderop, in hetzelfde dorp. En het risico daarvan openbaart zich als ik in de supermarkt om me heen kijk, op zoek naar Nina. Daar staat hij, naar mij te kijken.

Ik voel me rood worden. Wat stond ik te doen? Keek ik raar? Praatte ik in mezelf? Hoe lang zag hij mij al? Ik weet niet wat ik moet doen. Naar hem toe gaan? Ja. Ik kan toch niet op een afstand laf mijn hand opsteken? Ik laat mijn kar staan en loop naar hem toe. En dan, als ik voor hem sta, slaat hij zijn armen om me heen. Het is alsof we daar alleen staan en er niemand in de winkel is. Ik wil zoveel zeggen en vragen, maar ik heb Paul een belofte gedaan. We wisselen wat onzinnigheden uit en zeggen gedag met drie zoenen. Als hij wegloopt pak ik zijn hand. “Raar dit...” Hij knikt en ik zie het verdriet in zijn ogen. “Ja. Behoorlijk.”

Zaterdag

Het is acht uur ’s morgens en koud buiten. Tenminste, dat denk ik – ik lig nog in bed. Paul pakt beneden de voetbaltas van Max; het is vroeg verzamelen vandaag. “Meisje, wij gaan. Zal ik op de terugweg broodjes meenemen?” Over ‘lief iemand’ gesproken...

Helen op VROUW.nl

Vanaf nu vind je de populaire VROUW magazine-rubriek 'Helen’s dagboek' vanaf de allereerste aflevering wekelijks terug op VROUW.nl. Ben je een fan van het eerste uur of heb je Helen’s avonturen altijd al (terug) willen lezen? Dan kan dat elke vrijdagochtend op VROUW.nl!

Gerelateerde onderwerpen