Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 7: Toch een keer
écht vreemdgaan dan maar?

H

Helen (35) is tekstschrijver, moeder van Max (9) en Nina (6) en 10 jaar getrouwd met Paul (34). Haar huwelijk wankelt als ze verliefd wordt op Boris - een goede vriend van zowel Helen als Paul. Er is nog niks gebeurd, maar er hangt wel iets in de lucht. Ze bespreekt met haar vriend David wat ze nu moet doen...

Dinsdag

Ik ken David bijna dertig jaar. Het was vriendschap op het eerste gezicht en sindsdien lopen wij, zoals hij het zo mooi zegt, 'al ons hele leven met elkaar mee'. Niemand weet zoveel van mij als hij. En niemand doorziet mij beter.

Ik zit bij hem op de bank voor een evaluatie, wat mij - los van zijn manier van ondervragen - het gevoel geeft bij de psycholoog te zitten. Ik ben het wel van hem gewend; ons aantal praaturen loopt inmiddels in de vele honderden.

"Waar sta je nou in het hele proces? Of beter 'Heb je het idee dat je iets bent opgeschoten?'" Ik word een beetje boos en raak in paniek. "Kom op, zeg! Het is amper twee maanden geleden hardop uitgesproken en moet ik dan nu al heftige vorderingen hebben geboekt? Is er een tijdslijn?" 

David zet snel zijn glas wijn neer en legt z’n hand op mijn knie. "Nee, die is er niet. Rustig. Ik hoop alleen zo vurig dat je voor jezelf wat meer duidelijkheid krijgt. En ik heb niet het idee dat het 'op tafel leggen' van je probleem je meer antwoorden heeft gegeven."

Nee, dat heeft het ook niet. Ik weet het gewoon echt nog niet... Ik weet het niet, de vier meest uitgesproken woorden van de afgelopen tijd. IK-WEET-HET-NIET. Misschien moet ik maar eens wat risico’s nemen. Op safe spelen brengt mij weinig. Toch een keer écht vreemdgaan dan maar?

Woensdag

Ik word wakker met hoofdpijn; toch een wijntje (of twee) te veel gedronken. Het is 07.15 uur en mijn wekker overtreft de trap van bloedirritant. Ik moet er wel uit, want Max en Nina moeten naar school. Naast me ligt alleen nog een dekbed, waaruit ik opmaak dat Paul al beneden is.

Op mijn nachtkastje vind ik een strip paracetamol, waar ik er meteen twee van slik. De avond met David heeft mij doen inzien dat er iets moet gebeuren. Zoals het nu gaat, kan ik zomaar weer maanden en maanden 'de sleur in' en daar wordt onder de streep helemaal niemand gelukkig van. Maar volgende week vertrekken we met z’n allen naar Oostenrijk. Een beetje schot in de zaak is prima, maar om er mijn wintersport voor in gevaar te brengen... Liever niet!

Vrijdag

Onze geestelijke klik is er, weet ik inmiddels. Maar de lichamelijke? Ik heb de sms aan Boris nu al een half uur klaarstaan in mijn telefoon. Het is een hellend vlak, waarop ik mij ga begeven. Doen? Niet doen? En dan klik ik op 'stuur'.