Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 8: 'Doe ik er wel goed aan
om met beide mannen te gaan?'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina en tien jaar getrouwd met tv-redacteur Paul. Alles in haar leven lijkt perfect, maar haar huwelijk wankelt als ze verliefd wordt op hun gezamenlijke vriend Boris. Ondanks haar belofte om afstand te houden, stuurt ze toch een uitdagend sms’je...

Zaterdag

"Wat wil je Helen? De grens over die we zo scherp hebben gesteld? Mij hoef je niet te overtuigen, dat weet je, maar krijg je geen spijt? Denk er nog maar eens goed over na. X B." Ik lees de sms die ik gisteren van Boris ontving na mijn voorzichtige voorstel om een lichamelijke klik te testen voor - minstens - de tiende keer. En dan delete ik 'm definitief, want ik moet er niet aan denken dat Pauls oog er toevallig op valt. Hoe vaak heb ik aan dat eerste moment met Boris gedacht? De gedachte aan een eerste zoen - minstens - bezorgt me een puberale golf van misselijkheid.

De grens over

Alleen er aan denken vind ik al bedrog. We hebben altijd gevochten tegen het lichamelijke verlangen. Met moeite, dat wel. Vooral met een wijntje op is het lastig weerstand bieden. Dan is een omhelzing altijd net iets intenser en een aanraking net iets heftiger. Maar nooit zijn we de grens over gegaan.

Nina’s getetter over iets op tv trekt me weer de realiteit in. Daar staat mama dan, in de keuken, naast de half gevulde broodtrommels, met de telefoon in haar hand weg te dromen bij het idee om vreemd te gaan met Boris, de goede vriend van papa. Ik schaam me dood... 

Donderdag

Ik ben niet te genieten. Morgennacht vertrekken we naar Oostenrijk voor een weekje skiën. En los van het inpakken wil ik ook nog het huis een beetje fatsoenlijk achterlaten, mijn werk afronden en zeker weten dat ik niets, maar dan ook niets vergeet. Ik maak lijstjes en nog meer lijstjes, geef Paul orders en snauw de kinderen af. Op vakantie gaan is niet mijn sterkste punt. Het gaan althans, want als ik eenmaal in de auto zit is het over.

"Mijn moeder wist helemaal niet dat Boris meeging", laat Paul ineens vallen. Ik kijk hem verbaasd aan. "Niet?" "Nee, en ze vond het maar raar. Ze begrijpt niet dat hij zich niet terugtrekt en ons de kans geeft ons huwelijk te redden." Ik voel hoe het zweet me uitbreekt. Het is ook raar, dat weet ik ook wel.

Maar dit stond al geboekt en we gaan met een grote groep vrienden. Het is in overleg gegaan. In goed overleg, toch? "Vind jij het ook raar?" "Ja, ach... een beetje wel natuurlijk. Maar trek het je nou niet aan, wij hebben dit zo afgesproken." Maar ik trek het me wel aan, merk ik. In de uren die volgen krijg ik het niet meer uit mijn hoofd. Doe ik er wel goed aan om met beide mannen op wintersport te gaan?