Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 9: 'Is het tijd voor
relatietherapie?'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina en tien jaar getrouwd met tv-redacteur Paul. Haar huwelijk wankelt als er een ander in beeld komt: Boris, een goede vriend van zowel Helen als Paul. Haar man weet sinds kort van haar gevoelens en hoopt hun huwelijk te redden. Maar of dat lukt? De spanning loopt op als ze met een grote vriendengroep op skivakantie gaan. Ook Boris is erbij... 

Zondag

Het kwam zo uit, Paul links van mij en Boris rechts. Op een druk terras vol ijs en sneeuw, maak je, zeker niet met die onhandige skischoenen aan en een vol dienblad in je handen, geen enkel probleem van een niet zo geschikte zitplaats. Als je maar zit, en als je drankje nog maar rechtop staat.

De zon schijnt; het skiën gaat goed en de sfeer is geweldig. Ik kijk het terras rond, waar het stikt van de Nederlanders die luidruchtig, maar erg gezellig zijn. Niemand van hen zal mij aankijken met het idee dat ik hier tussen twee mannen zit die mij dag en nacht bezighouden. Ze zullen hooguit denken dat ik er stijlvol uitzie in winter-sportoutfit - althans, dat hoop ik dan maar. De eerste dagen van de skivakantie zijn bij ons steevast de beste. Iedereen is vrolijk en vol energie. Maar ik weet dat na vier, vijf dagen de vermoeidheid toeslaat en irritaties onvermijdelijk zijn. Niet onoverkomelijk, maar wel onvermijdelijk. Ik wil nog niet aan dat moment denken, want een ruzietje kan dit jaar wel eens van een heftiger karakter zijn dan normaal. 

Dinsdag

“Ga je in de sauna?” Aan de manier van vragen hoor ik dat Paul daar niet blij mee is. “Eh... was ik wel van plan. Kan het niet?” Ik sla mijn badhanddoek om en wil naar beneden lopen. Paul pakt mijn arm. “Nee. Het kan niet. Ik zag dat Boris ook aanstalten maakte om te gaan en dan ga je voor mij toch wel een grens over.” Hij heeft gelijk, maar dat doet niets af aan het gevoel van onvrede dat ik eraan overhoud. “Als je maar weet dat ik echt niet wist dat hij ook ging,” zeg ik. En ik hoor hoe ongeloofwaardig dat klinkt. 

Vrijdag

Mijn tranen zitten hoog. De boze bui van Max, het gejengel van Nina; ik kan het niet hebben. Ik ben een beetje moe, ik mis de gezelligheid én Boris nu al en moet er niet aan denken om uit deze droom weer terug de realiteit in te stappen. Deze vakantie stond al gepland en een nieuwe met al onze vrienden zal er waarschijnlijk niet komen. Er zal bij terugkomst toch echt eens iets moeten gebeuren. Relatietherapie misschien? Mijn vriendin slaat een arm om me heen en drukt me tegen haar aan. “Gaat het meisje?” En dat waren de magische woorden... De kraan gaat open, midden in het restaurant waar we zitten te lunchen.