Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 19: 'We spreken af elkaar
te zien in een hotel'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina, en tien jaar getrouwd met tv-redacteur Paul. Alles in haar leven lijkt perfect, maar Helen is verliefd op Boris en met hem vreemdgegaan. Het lijkt of Paul dat weet. 

Maandag

Paul is dit weekend verre van gezellig geweest en het maakt me bloednerveus. Ik heb zeker vijf keer verspreid over de dagen gevraagd of er iets was, maar hij ontkende zijn nukkigheid stellig. Hij was kortaf en afwezig en ging zaterdag en zondag veel vroeger dan normaal naar bed.

Het heeft iets met het squashen met Boris afgelopen vrijdagavond te maken, ben ik bang. Er is iets gezegd. Boris heeft zich iets laten ontglippen waardoor Paul weet dat ik hem onlangs nog heb gezien - dat moet wel. Maar van Paul ga ik blijkbaar niet horen wat er gezegd is en Boris zegt zich niets te kunnen herinneren wat mogelijk argwaan heeft gewekt.

Ik heb het gevoel de controle kwijt te zijn over de situatie en dat zint me niets. "Kom naar mij toe! Dan geef ik je wat spannende afleiding", oppert Boris als ik mijn onrust aan de telefoon uitspreek. Uit zijn toon maak ik op dat hij op seks doelt. Onbegrijpelijk dat hij daar nu aan kan denken en er zin in heeft. Aan de andere kant; het is een man...

"Hou op, nu niet." Een beetje geïrriteerd hangt hij kort na mijn afwijzing op. Lekker: twee mannen die even niet helemaal 'into Helen' zijn. En hoe zorgelijk is het dat je zo snel na een eerste keer met iemand al geen zin hebt?

Vrijdag

Wat een rotweek was dit. Boris heeft zich behoorlijk stil gehouden en ik was te trots om als eerste de telefoon weer te pakken. Een paar redelijk koele sms’jes over en weer vormden ons contact. Ik mis hem.

Aan de andere kant was daar het aanhoudende slechte humeur van Paul. We hebben woensdag knallende ruzie gehad om een deuk die ik in mijn auto had gereden. Daar waar Paul normaal amper van zich laat horen en zijn mening niet zo uit, kreeg ik nu een enorme preek over mijn rijgedrag.

Ik ging er tegenin, wat ontaardde in over en weer schreeuwen en verwijten. Max kwam verschrikt naar beneden rennen. "Waarom schreeuwen jullie? Gaan jullie scheiden?" Daar schrokken we allebei zo van, dat we de ruzie snel bijlegden. Al bleef het koel.

Vanavond aten we met de kinderen in een pannenkoekenrestaurant, waar we eindelijk weer normaal tegen elkaar deden. Dat lucht op, hoewel mij nog steeds niet duidelijk is waar zijn bui vandaan kwam.

Zaterdag

Ik bel Boris onderweg naar de supermarkt vanuit de auto en vertel hem over mijn rotweek. Hij is direct vol begrip en gooit zijn stilte op 'enorme drukte op de zaak'.

Jaja. Het zal wel. Maar ik doe het ervoor. Ik wil ook met hem weer een fijn contact. Ik mis zijn aandacht. We spreken af elkaar volgende week donderdag te zien in een hotel. Heel veel meer 'affaire' gaat het volgens mij niet worden… 

Gerelateerde onderwerpen