Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Helen's dagboek

Aflevering 43: 'Ik sta aan
de rand van de afgrond'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina en tien jaar getrouwd met Paul. Haar wereld stort in als ze verliefd wordt op een gezamenlijke vriend, Boris. Paul is erachter gekomen dat de twee een affaire hebben en wil scheiden.

Dinsdag

Boris komt naast me zitten en geeft me een glas wijn. Dan heft hij zijn eigen glas. “Eh... op ons?” Ik aarzel. Moet ik hier nu toasten op mijn verdriet? Op mijn stukgeslagen huwelijk? Op die afschuwelijk onzekere toekomst die voor me ligt? Op onze liefde, al het bedrog? Ik ben hier gekomen om mijn hart uit te storten, even te huilen en praten zonder de angst dat er ieder moment een kind kan binnenkomen. Ik wil nog helemaal niet denken aan leuke dingen in een verre toekomst. Daar ben ik niet klaar voor.

 

“Op ons?  Dat kan toch niet? Hoe kun je!” Mijn handen voelen ineens zweterig en ik heb het warm. Ik zet mijn glas neer, sta op en loop naar het raam. Boris komt achter me staan. “Vliegt het je aan?” “Ja, het vliegt mij aan, ja!” Het komt er feller uit dan ik wil. Ik begin te huilen. “Het vliegt mij aan dat ik vorig jaar rond deze tijd nog gewoon een gelukkige vrouw was. Misschien niet de allergelukkigste, maar in elk geval wel een vrouw met een compleet gezin.

Nu sta ik aan de rand van de afgrond: ik weet niet of ik in mijn huis kan of mag blijven wonen, hoe de kinderen zullen reageren, in hoeverre Paul zijn rust weet te bewaren en...” Ik wil snikkend schreeuwen dat ik niet eens weet of Boris wel de ware voor mij is, maar slik het nog net in. Ik wil hem niet met die twijfel opzadelen en wil er zelf ook niets van weten. Ik kan niet meer terug. Alsof Paul dat ook nog zou willen...

Donderdag

“Wat doen we met de verjaardag van Max?” Het is één van de minimale, bijna zakelijke gesprekken die Paul en ik nog voeren deze dagen. We zeggen het hoognodige, meer niet. “We doen wel een borrel zondagmiddag, om een uur of drie. We houden ons nog wel even groot neem ik aan? Het kind zijn feestje ontnemen zou harteloos zijn.” Zijn kalmte verbaast me steeds meer. Ik bespeur geen enkele emotie. “Dus we gaan voor onze vrienden en familie toneelspelen?” Er verschijnt een minachtend lachje om zijn mond. “Ja Helen, we gaan toneelspelen. De boel bij elkaar liegen. Het gezellige gezin spelen. Dat moet jou toch perfect afgaan, niet?” Hij staat op en loopt de kamer uit. Ik krijg steeds meer het gevoel dat achter die ijzige kalmte juist een bom aan emoties zit. En ik vrees voor ’t moment dat die tot ontploffing komt.

De populaire VROUW magazine-rubriek Helen’s dagboek is nu vanaf de eerste aflevering wekelijks op VROUW.nl te lezen. Heb je Helen's avonturen altijd al willen (terug)lezen? Elke vrijdagochtend staat er op VROUW.nl een nieuwe aflevering!

Van de partners van VROUW