Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Slapend kind
Helen's dagboek

Aflevering 54: 'Ik ontkom er niet aan
bepaalde zaken mee te nemen'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina, en tien jaar getrouwd met Paul. Haar wereld stort in als ze verliefd wordt op hun gezamenlijke vriend Boris. Paul is erachter gekomen dat de twee een affaire hebben en de scheiding is ingezet.

Donderdag

Paul laat zich nauwelijks zien; hij is óf aan het werk óf weg met vrienden. Ik kan mij dat ergens wel voorstellen. Het moet verschrikkelijk zijn om vertrouwde spullen uit het huis in verhuisdozen te zien verdwijnen en de dagen af te moeten tellen tot je vrouw het huis verlaat. Toch zou ik het ook fijn vinden als hij dit verdriet en het afscheid een beetje met mij deelt. Nu ben ik zo alleen...

Ik doe mijn best onze woning zoveel mogelijk intact te laten. Vooral voor de kinderen eigenlijk. Als ze bij papa zijn moet het nog steeds hun bekende thuis zijn. Dus geen kaalslag aan meubels, maar toch ontkom ik er niet aan bepaalde zaken mee te nemen. Die zijn echt van mij. Of te vrouwelijk. Neem de roze fauteuil. Los van het feit dat ik in mijn nieuwe huis ook echt wat eigen spullen wil zetten, vind ik niet dat je een man kunt achterlaten met een zachtroze stoel.

Ik heb nieuwe bedden besteld voor de kinderen, precies dezelfde als die ze nu hebben. Hetzelfde matras, dezelfde dekbedden, dezelfde kussens, alleen andere hoezen. "Je slaat door, maar het is wel lief", zei Boris toen ik hem vertelde over hoe ik wilde dat ze in beide huizen even lekker zouden slapen. "Je bent een goede moeder, een waanzinnig aantrekkelijke eigenschap." Ik weet dat hij dat vindt. Ik weet ook dat hij heel graag een kind met mij wil. Maar nu nog niet. De komende jaren nog niet. Misschien wel nooit.

Vrijdag

"Mam, hoeveel nachtjes nog voor we in het andere huis gaan wonen?" Nina vraagt het terwijl ik sta te praten met Janna, de moeder van haar vriendin Emma. "Eh... we gaan over een week weg. Acht nachtjes nog." Nina draait zich om naar Emma. "Nou, zo lang dus. Kom je dan die dag bij mij langs? Ik ken nog helemaal niemand in de straat waar we gaan wonen, dus misschien ben ik wel heel alleen..."

Weer schiet ik vol. De zoveelste keer. Janna merkt het en slaat haar armen om me heen. "Kom op, meid, huil maar even. Dit hoort erbij. Zal ik langskomen met Emma? Help ik je mee met uitpakken en kunnen de meiden spelen. Je moet de dag waar mogelijk een positieve lading voor ze geven. Laat het de dag zijn waarop ze verhuisde en zo leuk met Emma heeft gespeeld. Niet de dag waarop ze mama aan een stuk door zag huilen. Zaterdag ga je over?"

Ik knik. "Dan ben ik er. Zeg jij maar hoe laat, ik neem een flesje bubbels mee." Fijn. Hulp uit onverwachte hoek. En hoewel ik normaal gesproken nooit zo makkelijk ben in het aannemen van een helpende hand, ben ik nu blij dat er wat mensen voor mij klaar staan die dag. Ik zal het meer dan nodig hebben. 

De populaire VROUW magazine-rubriek Helen’s dagboek is nu vanaf de eerste aflevering wekelijks op VROUW.nl te lezen. Heb je Helen's avonturen altijd al willen (terug)lezen? Elke vrijdagochtend staat er op VROUW.nl een nieuwe aflevering!

Gerelateerde onderwerpen