Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Moeder en dochter bij auto
Helen's dagboek

Aflevering 56: 'Ik blijf net zo lang staan
tot ik ze niet meer zie'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina, en tien jaar getrouwd met Paul. Haar wereld stort in als ze verliefd wordt op gezamenlijke vriend Boris. Paul heeft de scheiding aangevraagd en Helen is inmiddels verhuisd.

Dinsdag

Paul belt aan. Bij mij. Wat voelt dát raar. Mijn huis. Mijn bel. Mijn ex die aanbelt. Geen sleutel vertrouwd in het slot; alles is anders. Dit is mijn vierde dag in mijn nieuwe huis. Ik had verwacht ’s nachts bang te zijn, maar dat valt alles mee.

Huilen

Ik had verwacht een wrak te zijn, maar ook dat valt mee. Ik huil, uiteraard, maar lang niet zo veel als ik had gedacht. Ik word aan alle kanten in de gaten gehouden door vrienden en familie. Ze staan onverwacht op de stoep met een fles wijn of een bos bloemen en mijn telefoon draait overuren.

Ik ben nog geen avond alleen geweest en ’s nachts ben ik te moe om lang te malen. Het gaat best goed, eigenlijk. De kinderen doen het ook goed. Max heeft één woede-uitbarsting gehad, die ik aan de nieuwe situatie wijt. Buitensporig boos op Nina om een puzzel. Ik liet hem uitrazen, tot de boosheid overging in huilen.

Zaterdag ging als een roes aan me voorbij. Toen ik opstond en voor de laatste keer in dat huis onder de douche stond, was ik even bang dat ik de verhuizing niet zou aankunnen. Maar nadat Paul naar zijn broer was vertrokken en mijn moeder binnenkwam om te helpen, ben ik er vol voor gegaan. We sleepten met dozen, reden een paar keer heen en weer en richtten met zes man in een paar uur mijn nieuwe huis in. De kinderen speelden intussen buiten.

"Hé. Hoe is het?"

Even twijfel ik of ik hem met drie zoenen gedag moet zeggen, maar zijn afstandelijke houding weerhoudt me. Hij ziet er normaal uit. Geen baard van vier dagen of vlekken in zijn kleding. Gewoon Paul. Wat had ik verwacht?

"Het gaat wel eigenlijk. En met jou?"

"Ja, gaat ook wel", zegt hij. "Het is raar dat jullie niet meer thuis zijn, maar er is wel een last van mijn schouders gevallen. Ik hikte behoorlijk tegen de verhuizing op."

"Anders ik wel. Kom je even binnen? Wil je koffie?"

Hij schudt zijn hoofd. "Ik wil met de kinderen naar de film en die begint zo. Zijn ze klaar?"

Tuurlijk, hij komt de kinderen halen. Even leek ik dat vergeten. Ook dit hoort bij scheiden. Enkele minuten later rijdt hij weg. Max en Nina zwaaien vanaf de achterbank uitbundig. Ik blijf net zo lang in de straat staan tot ik ze niet meer zie en dan barst ik in huilen uit. Overmorgen zijn ze weer bij mij.

Woensdag

Ik word wakker met een lichte hoofdpijn. Het is laat geworden. Een halfuur nadat Paul de kinderen had opgehaald, kwam Boris. Het eerste uur bracht ik huilend door, maar daarna besloot ik heel bewust te gaan genieten. Onze eerste avond legaal samen, zo voelde het. Een beetje dan. 

De populaire VROUW magazine-rubriek Helen’s dagboek is nu vanaf de eerste aflevering wekelijks op VROUW.nl te lezen. Heb je Helen's avonturen altijd al willen (terug)lezen? Elke vrijdagochtend staat er op VROUW.nl een nieuwe aflevering!