Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/EyeEm Mobile GmbH
Helen's dagboek

Aflevering 78: 'Als Marleen je vriendin is,
dan had ik dat graag van jou vernomen'

H

Helen is tekstschrijver en moeder van Max en Nina. Haar huwelijk met Paul is na tien jaar stuk gelopen doordat ze verliefd werd op Boris, een gezamenlijke vriend. Paul lijkt een vriendin te hebben, wat Helen behoorlijk bezighoudt.

Donderdag

Paul belt. "Hé... vraagje. Welke maten hebben de kinderen?" Huh? Hij heeft in ons huwelijk nog nooit één kledingstuk voor de kinderen gekocht! Ja, een Ajax-shirtje voor Max, drie maten te groot. "Hoezo?"

"Ik loop met Marleen in de stad en we willen zomerkleding voor ze halen. Zo veel heb ik niet in de kast liggen." Ik hoor op de achtergrond iemand praten. "O, en de schoenmaten. We willen slippers voor ze kopen. Die heb jij zeker meegenomen toen je wegging? Ik kan ze nergens vinden."

Ik weet dat ik volwassen moet reageren, maar kan het niet. Officieel heb ik nog helemaal niet gehoord dat ze een relatie hebben en nu moet ik toestaan dat ze als een volleerd stiefmoeder de kledingkasten van mijn kinderen vult? "Paul, doe maar niet. Ik ga dit weekend met mijn moeder winkelen en was van plan een flinke berg kleding voor ze te halen.

Het is uit- verkoop - daar heb ik op gewacht. Ga jij je nou niet ineens druk maken om hun kleding, dat heb je nooit gedaan. Bovendien; Max en Nina hebben echt hun voorkeuren, daar kun je niet zomaar alles voor kopen. Marleen helemaal niet, die kent ze amper!" Het brengt hem geenszins van zijn stuk. "Als het niet goed is, ruilen we het toch?"

Ik ben aan het koken. Boris heeft in de gaten wat er aan de hand is en gebaart mij rustig te blijven. Weer hoor ik haar praten op de achtergrond. "O, Marleen stelt voor anders zaterdag even mét de kinderen te gaan. Dan kunnen ze zelf zeggen of ze het mooi vinden en meteen passen."

Hier kan ik weinig tegenin brengen. "Prima, Paul, ik vind dat ik recht heb op duidelijkheid. Als Marleen je vriendin is, dan had ik dat graag van jou vernomen en niet van de kinderen. Nina was vorige week in tranen, omdat ze niet weet waar ze aan toe is met jullie. En ik kan haar niet helpen, want ik weet het ook niet."

Hij lacht. "Helen, ga jij mij nu vertellen hoe ik mijn relaties moet aanpakken? Volgens mij heb jij met Boris ook niet helemaal de juiste weg bewandeld." Woedend hang ik op.

Zaterdag

Al snel heb ik door dat er van onze geplande winkelsessie weinig terechtkomt. Ik vind mijn moeder er nog steeds moe en zwak uitzien. Waar ze kan, gaat ze zitten en waar ze voor haar borstoperatie altijd enthousiast door kledingrekken ging, plukt ze nu wat ongeïnspireerd aan een sjaal. "Mam, zullen we gaan lunchen en het winkelen laten voor wat het is? En vind je het goed dat ik de eerstvolgende keer met je meega naar het ziekenhuis? Ik maak me zorgen. Je herstel gaat zo traag."

Ik had protest verwacht. Een geruststelling, minstens. Maar ze stemt in.

Van de partners van VROUW