Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Amber Beckers
Helen's dagboek

Aflevering 84:
'Boris, jij moet blijven slapen!'

Redactie VROUW

H

Helen is moeder van Max en Nina. Haar huwelijk met Paul is na tien jaar over, doordat ze verliefd werd op Boris. Vorige week kreeg ze ruzie met haar beste vriendin Eva.

Donderdag

Laatst gezien vandaag om 16.35, lees ik op Eva’s whatsapp. Ik weet niet wat ik daaruit moet opmaken; ze is elk uur wel een keer online. Waarom verwacht ik een eerste stap van haar? Het was niet zo handig van mij om zo duidelijk te laten merken dat ik haar relatie met haar toyboy – zoals Boris en ik ’m inmiddels gekscherend noemen – afkeur, maar het was van haar ook gemeen om mijn scheiding en verhouding erbij te betrekken.

Kon ik mijn trots maar van me afzetten en haar bellen, maar het lukt me niet. Zoals zij boos is op mij, ben ik boos op haar. Bovendien: ik heb genoeg aan mijn hoofd. Nog vier dagen en dan vertrek ik met mijn moeder naar Ibiza. Tot die tijd wil ik me focussen op de kinderen en Boris. Ze zoekt het maar even uit met d’r vriendje!

Zaterdag

De kinderen roeren met stukken stokbrood in de kaasfondue. Boris schenkt een wijntje in. Het is gezellig. Als ik eraan denk dat hij na middernacht weer naar zijn eigen huis zal vertrekken, voel ik mijn vrolijke stemming even wegzakken. Alsof Nina dat raadt, roept ze ineens: “Boris, jij moet blijven slapen! Dan gaan we morgen croissantjes bakken!” Snel neem ik een slok wijn. “Dat zou gezellig zijn, hè?”, begint Boris voorzichtig.

Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar Max. Met een strak gezicht prikt hij een stuk komkommer aan zijn fonduestokje. “Het hoeft niet hoor,” zeg ik snel. “Boris kan ook morgenochtend weer komen.” En dan kijkt Max op. “Ik vind het ook leuk als Boris blijft. Voor mama, want die gaat maandag op vakantie.” Een intens geluksgevoel overvalt me. Ik pak zijn hand even vast, die hij snel weer wegtrekt. “Nou Max, dan moeten wij mannen, als de vrouwen de afwas doen, maar even naar mijn huis fietsen. Of kan ik een onderbroek van jou lenen?” Nina gilt het uit. Max glimlacht.

Zondag

Ik lig al ruim een uur wakker. Elk moment kan er een kind de kamer inkomen. Het moet vreemd voor ze zijn om een andere man op de plek van hun vader te zien liggen. Boris slaapt nog, die lijkt van deze stress geen last te hebben. Dan gaat inderdaad de deur open. Nina staat onwennig in haar nachtjapon met haar knuffel in haar handen naar ons te kijken. Ik sla het dekbed open en ze rent op mij af. Boris wordt ook wakker. “Max zit al beneden, achter de computer,” begint ze meteen te ratelen. Boris kust mijn haren. “Wat gezellig, meisjes. Hier kan ik wel aan wennen...”