Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Helen's dagboek

Aflevering 101: 'Ze krijgen de kinderen
niet met kerst, Boris, echt niet'

H

Helen is moeder van Max en Nina. Ze is gescheiden van Paul en heeft nu een relatie met Boris. Met vriendin Eva heeft ze een nogal wild feestje gehad.

Maandag 

"Dit gaan we nog een keer doen, hè?" Eva doelt op ons feestje van vorige week. Het was zeker gezellig, maar ook wel de eerste en laatste keer dat ik een pilletje heb geslikt. "We zien het nog wel", kap ik het onderwerp snel af.

"Kom je bij ons met kerst? Ik weet dat het kort dag is, maar het lijkt me leuk als je langskomt. Ga ik lekker koken." "Ja, leuk!" reageert ze enthousiast. Mooi. Dan heb ik in elk geval één dag een beetje zicht op haar.

Vrijdag 

"Hij hangt maar op de bank met zijn iPad of kijkt tv. Ik heb het Paul al een paar keer gezegd, maar het lijkt hem bar weinig te interesseren wat zijn zoon uitvreet. En maar eten. Als Max zo doorgaat, wordt hij gewoon dik!"

Met grote ogen en wild kloppend hart, luister ik naar de vrouw tegenover mij. Het is dat ik de gevolgen overzie, maar ik zou het liefst mijn kop thee in Marleens gezicht gooien. Wat begon als een wat ongemakkelijk gesprek over koetjes en kalfjes, ontaardt in een enorme moppersessie over Max.

Is ze gek geworden? Ik zoek naar woorden, maar ze gaat weer verder. "Hij is onbeschoft. Hij kijkt je niet aan als je tegen hem praat. Echt, ik zie ook zeker wel dat Max een lief kind is, maar er moet echt wel iets aan hem veranderen."

"Er hoeft helemaal niets aan hem te veranderen!" sis ik fel. "Hij doet keihard zijn best op school, sport vier keer in de week en heeft ook zijn ontspanning nodig. Laat hem. Hij is een puber, Marleen, misschien kun je het van jezelf nog herinneren? 

Heb je er weleens bij stil gestaan waarom hij zo doet? Ik krijg niet de indruk dat jij en Paul zo gezellig zijn met dat geruzie. Je bent op het gebied van kinderen zo onervaren als wat en dat is goed te merken. Mij een beetje lastig vallen met dit geneuzel. Ga liever je relatie redden!"

Ik sta op, gris mijn jas van de stoelleuning en loop weg. Net als in een film. Buiten bel ik meteen Boris. "Ze krijgen de kinderen niet met kerst, Boris, echt niet. Ze stikken er maar in." Hij kan zijn oren niet geloven. "Helen, denk nou na. Wie pak je daar het meest mee? De kinderen! Kom naar huis, dan zet ik een kop thee voor je."