Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Keystone historical archive collection
Helen's dagboek

Aflevering 102: 'Ik gaf Marleen
mijn vuilste blik'

H

Helen is tekstschrijver en moeder van Max en Nina. Ze is gescheiden van Paul en heeft net met Boris een huis gekocht. Pauls relatie met Marleen lijkt te wankelen.

Dinsdag

Ondanks het feit dat we bijna gaan verhuizen en ik eigenlijk wel wat anders aan mijn hoofd heb dan het in elkaar draaien van bruschetta met walnoten en blauwe kaas of een amuse van gerookte zalmmousse met dille, ben ik blij dat onze vrienden er zijn.

We hebben afgesproken allemaal iets te maken, wat de druk op mijn chef-zijn enigszins verlicht. Bob komt zijn nagerecht voorbereiden. "Lig je op schema met je opgeklopte zalm?" vraagt hij ironisch als hij mij ziet vechten met de keukenmachine. "Nee, niet echt. Schenk mij maar bij, met een wijntje gaat het vast beter." "Zo denkt Eva er ook over..." Verschrikt kijk ik op.

Is ze nu al dronken? "Als ze zo doorgaat, is ze halverwege de avond laveloos", fluistert hij in mijn oor. Wat nu? Ik kan er wel iets van zeggen, maar dat wordt ruzie. Dat weet ik zeker. Misschien moet ik me gewoon niet zo druk maken. Het is kerst! Maar als ik haar overdreven hard hoor lachen en zie dat ze haar arm om een vriend van Boris heeft geslagen, ben ik toch bang dat het straks uit de hand gaat lopen.

Donderdag

"Ik ben zo blij dat kerst achter de rug is!" Ik zeg het tegen Boris, die naast mij in bed ligt te lezen. Ik heb er altijd al een hekel aan gehad, maar dit jaar was het echt een bijzonder zware beproeving. Eerst Eva, die inderdaad om half elf ronduit dronken was en zich net iets te veel opdrong aan die vriend van Boris. "Leuke meid hoor, maar vast leuker als ze nuchter is", oordeelde hij toen ze eenmaal in bed lag. Weer een potentiële liefde die afhaakt...

En dan tweede kerstdag. Al vroeg werden we gebeld door Max. Of we hem en Nina eerder konden ophalen: ze wilden naar ons toe. Max en Marleen hadden de avond ervoor ruzie gehad tijdens het diner. Volgens Max waren de gesprekken oersaai geweest, dus had hij zijn iPad gepakt. Dat mocht niet van Marleen, terwijl Nina wel mocht tekenen.

Ik begreep zijn woede volledig. Ze moet niet met twee maten meten! Nog geen halfuur later stond ik bij ze voor de deur en gaf ik Marleen mijn vuilste blik. Paul zwaaide de kinderen uit en deed of er niets aan de hand was. Raar stel. Boris zoent mijn haar. "Het was inderdaad een beproeving. Nu alleen Oud en Nieuw nog, lieverd, en dan alle pijlen op de verhuizing!"